Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
8 février 2014 6 08 /02 /février /2014 12:30

La deontologia dels pantoflaires…

Vòli pas dire mas França es vertadièrament un país d’excepcion ! Enfin seriá melhor de dire qu’es un país d’excepcions !

Sabèm ja totes qu’es lo país de l’excepcion culturala e qu’es pas per res que nòstres aujòls de longtemps a se son batuts a Alèsia, e benlèu abans se, en bons Franceses, engolissèm la legenda d’una França qu’existís de tota eternitat !

Francament, son pas los Anglosaxons ni los Estatsunidencs que nos pòdon far rampèl… França, venguda sul tard la « filha ainada de la Glèisa » catolica, es estada totjorn una excepcion, e dins totes los domenis. Anetz pas creire las missantas lengas que vos dison lo contrari. França e sas excepcions son un axiòma ! « Punt, barra », coma dison los adèptes de la nòvlenga del sègle xxi.

Una de las excepcions mai corregudas e tròp sovent negligidas per los qu’estúdian nòstra societat exagonala es lo pantoflatge, considerat coma una de las arts màgers de nòstra Republica reservada de segur als ciutadans que se l’ameritan : l’elèit republican !

La Republica presa l’egalitat dels ciutadans mai que tot, mas considèra qu’es de son dever de descobrir los elèits que seràn aptes, un còp lors estudis acabats, a la servir pel ben de totes. Aital los politecnicians, los enarcas e autres normalians qu’an passat los obstacles divèrses son assegurats de se trobar pas al caumatge. Devon sonque trabalhar dètz ans per l’Estat avant de poder anr « pantoflar ».

Un engatjament a trabalhar per l’Estat pendent un periòde determinat pòt semblar normal quand aquel estat, sovent asirat, vos paga los estudis.

Mas un fum d’aqueles « profitaires » aiman melhor jogar los chucasang sens onorar lor engatjament e se n’anar lèu lèu dins lo privat ont los salaris an pas cap de comuna mesura amb los del public.

Demest los que trabalhan un pauc per la foncion publica, n’i a fòrça que venon expèrts en iò-iò, es a dire que fan un va-e-vèni entre public e privat ; se servisson de lor quasernet d’adreças per se far pagar mai dins lo privat e expausan lo sacrifici financièr que devon far quand tornan dins lo public. Es çò que s’apèla : jogar ganhant-ganhant a cada còp !

Nosautres, seriam condamnats a las galèras per plan mens qu’aquò mas, per totes aqueles que son l’elèit, es sovent pas qu’un rapèl a la deontologia !

Se la Republica es en dangièr, es benlèu pas en causa dels caumaires o dels que manifestan per carrièras…

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

dimenge, lo 9 de febrièr de 2014

Partager cet article

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article

commentaires

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca