Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
9 juin 2014 1 09 /06 /juin /2014 01:22

Eròis o victimas o los dos ?

Vòli pas dire mas pòdi pas demorar sens parlar de las commemoracions dels setanten anniversari de çò que foguèt lo començament de la fin pel regim nazi.

Churchill aviá promés « de la sang e de las lagremas » a son pòble… e a totes los que se fasián una cèrta idèa de la libertat, coma se diriá al jorn d’uèi. E n’i aguèt aquel 6 de junh de 1944 quand cent cinquanta mila soldats se lancèron a l’assalt d’aquelas plajas normandas claufidas de minas, de « blockhaus » e de mitralhaderas.

E se, pendent annadas, a flor e a mesura de las ceremonias commemorativas, foguèt exaltat lo sacrifici de tantes soldats venguts, a còps de l’autre emisfèri, desliurar de la tirania un país e un continent que coneissián quitament pas, es lo primièr còp que las victimas civilas se tròban associadas a l’omenatge rendut per las nacions presentas.

Avèm pres l’abitud d’entendre parlar de domatges collaterals quand se parla d’operacions de guèrra. E cal ben reconéisser que los aliats avián fach bon pes en escampant las bombas sus tot çò que podiá èsser de qualque utilitat a l’enemic.

Se parlava pas de bombardaments de « la precision cirugicala » – que son ni precises ni cirugicals ! – e lo paure monde qu’avián pas agut lo temps de s’amagar dins los abrics o de s’escampilhar pels camps, corrián la risca de morir jol fuòc amic (sic).

Soi pas jamai estat un patriòta – al sens que s’entend tròp sovent : nacionalista ! – e presi pas gaire totas aquelas ceremonias amb los flons-flons e las bandièras al vent mas m’empacha pas çaquela d’èsser reconeissent prigondament a totes aqueles òmes joves que, dins son immensa majoritat, venián de far sos vint ans e que decidiguèron de far lo sacrifici de lor vida se n’èra de besonh per desbarrassar la tèrra de « la bèstia immonda ».

Sufís d’escotar los subrevivents, nonagenaris ara, quand parlan d’aquel temps : « Soi pas un eròi, ai simplament agut d’astre. Los eròis son totes mos fraires d’armas, chaplats per las balas enemigas tanlèu lo pè pausat sus la plaja. »

La guèrra de 14-18 deviá èsser la « der des der ». O foguèt pendent vint ans ! « Jamai pus », diguèron en 1945, lo còr sus la man, totes los dirigents del planeta après lo chaple de la segonda – o dosena ? Mas la Camarda reclama son dèime sens relambi e d’unes lançan de crosadas contra lo Mal, los mescresents o que te sabi per la satisfar…

Deuriam far nòstra, aquela frasa de Jacque Prévert : « Quina conariá, la guèrra ! »

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 8 de junh de 2014

Partager cet article

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article

commentaires

Jòrdi d'Humières 11/06/2014 09:55

Me soi permes de tornar "pòstar" vòstre article sus mon blog . Espèri que vejatz pas d'inconvenient? Plan mercés per vòstre blòg totjorn plan interessant.
Amistats,
Jòrdi

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca