Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
23 mai 2008 5 23 /05 /mai /2008 15:37
Las edicions de l'I.E.O. venon de publicar la tièra 2008 :
 
Peissamessa (Pèire), Viatge al fons de la mitologia, 184 p., n° 180 ;
Ros (Joan), Ciutats, 200 p., n° 181 ;
Regord (Anna), Nomadas, 134 p., n° 182 ;
Landièr (Jaume!, Als baugs, 102 p., n° 183.

Aimariái vos dire dos mots sus Nomadas qu'es – çò ditz la 4na de cobèrta – la primièra publicacion d'Anna Regord, « nascuda en Avairon » e que « trabalha e viu a Rodés » – que se deu prononciar "rodèsss" en francés e "roudésss" en occitan e que se tròba en Avairon coma cadun o sap pas !.

Vau començar per la forma – o la presentacion – del libre se volètz. Levat l'espaci entre cada paragraf e los alineas que son aital per defaut – òsca lo tractament de tèxte-usina de gas de la firma de Redmond, Washington, Usa –, vaquí un libre gaireben sens cap de decas que n'ai notadas sonque doas o tres ; l'autora seguís la grafia classica e se crei pas obligada d'ortografiar a l'asard Baltasar e d'emplegar Lo mot conegut d'ela soleta per çò qu'aquò fa mai « classa » ! Cal donc se rendre a l'evidéncia : nòstra autora a tornat legir son tèxte menimosament e, probable, l'a fach legir per qualqu'un mai qu'a fach lo trabalh autan menimosament coma ela.
« Elementari, my dear Watson ! » coma auriá dich Herlòck Shòlmes ! Non, de mon punt de vista, sembla pas èsser una causa elementària dins l'edicion en occitan e dins l'edicion en francés tanpauc. La diferéncia màger es que, per çò que nos concernís, los escrivans – e las edicions – an lo dever de presentar lor trabalh d'un biais pedagogic se vòlon atirar lo legeire dins lors rets. Naturalament, una presentacion bona sufís pas mas ajuda bravament !
Pensatz benlèu que m'estaqui a de parpèlas d'agaça e que çò que compta mai es lo fons… Me permetretz d'èsser pas d'acòrdi e de pensar que fons e forma van ensemble. Una ortografia corrècta, una pontuacion quand cal e ont cal, una presentacion agradiva, tot aquò permet al legeire que dobrís un libre d'aver un plaser sens retenguda subretot quand aqueste libre es bon…
E aquel d'aquí es bon…

Alara, aquel libre, de qué conta ? En un mot, coma d'autres libres, a còps, parlan d'aur (sic), aquel libre parla d'èrm, de desèrt s'aquò vos agrada mai ! Es tot ? Es tot.
E nos parla d'èrm pendent un centenat de paginas ? Nos parla d'èrm pendent un centenat de paginas, òc ; mas pas unicament, que non pas !
L'autora respon al telefòn ; es un amic, Èdi, que la sona per delà de la mar [Mediterranèa]. Se son pas vistes desempuèi dos ans e Èdi li demanda quand torna per anar viure qualque temps amb « los nomadas del grand èrm » coma n'aviá exprimida l'enveja ; li respon que pren lo primièr avion e… o fa : « Los nomadas del grand èrm. Res qu'aquò… Aital veniái de m'escampar a la sabla. E aital lo prenguèri, l'envol pel grand èrm. »
E aital los seguissèm, Èdi e ela amb un camèl per cadun ; per Èdi, « òme de l'èrm, filh de nomadas sedentarizats… » aquel viatge serà un « grand classic » è per ela, femna d'un autre monde, un « viatge iniciatic ».
Immersion dins un monde desconegut – quitament se aquela se fa amb un amic de l'endrech – e aprendissatge de las costumas e del biais de viure dins  lo desèrt ; rescontres fruchoses, escambis… Tot au long del recit, las notacions son netas e precisas ; e pensi  a las qualques regas suls toristas que « fan lo desèrt » en 4x4 e  que s'arrestan pas que lo temps de prendre unas fòtos sens doblidar de balhar d'estilos-bilha als drollets – que sabon pas escriure e que, de tota faiçon, sabon pas legir – que se son aprochats avant de tornar partir a brutle !
L'estile d'Anna Regord me fa pensar, a còps, a l'estile d'un Joan Bodon ; frasas cortas e simplas mas d'una efficacitat granda. Cal pas anar cercar de frasòtas polidas  amb subjècte-vèrbe-complement ; n'i a naturalament mas, soventes còps, lo vèrbe defauta per permetre a l'autora d'anar mai segurament al mai prigond de las causas.
En mai d'aquò, aquel libre m'apareis mai coma un poèma en pròsa que non pas coma un recit talament tant las frasas son ritmadas e se poirián escriure en exasillabas lo mai sovent… Aquel tèxte se prestariá aisidament a una mesa en scèna per eèsser dich sus l'empont.
Un còp començat, lo daissatz pas fins al funt final.
Un oire de bona lenga… de beure e tornar beure !
Bona lectura !






Partager cet article

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Libes
commenter cet article

commentaires

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca