Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
16 août 2008 6 16 /08 /août /2008 16:17
Jamai dos sens tres… e se i vau d’aquel pas i tornarai un còp de mai, de segur ! Índia es un país pro grand per aver pas cap de dificultat per descobrir causas novèlas. Aviam donc decidit, ieu e los amics, que tornariam veire d’endreches dejà coneguts en anant praquò dins d’autres que coneissiam pas.

taxis dabans
Howrah Station


Aquel país, grand coma sièis còps França, es poblat per un miliard dos cents milions de ciutadans e i a mai d’un vinte-nat de lengas oficialas reconegudas – parladas a còps per detzenats de milions de personas – a costat del hîndi qu’es teoricament la lenga oficiala d’Índia. L’anglés pr’aquò tòrna trobar una importància granda pr’amor de l’industrializacion del país e de la mondializacion de l’economia ; en mai d’aquò, es la lenga  que permet als In-dians que viatjan e als estrangièrs que visitan lo país de comunicar !

Son de milièrs atal
a far de comèrci


Aviam decidit ongan de començar per Kolkata (Bengala occidental) e d’anar veire las tribús dins Orissa ; pel demai nòstres plans èran mai fosques e basta que nos trobèssem a Delhi al jorn previst per pren-dre l’avion !
Kolkata, per ieu, es la bessona paura de Mumbai (Maharashtra), amb una aglomeracion de mai de quinze milions d’estatjants. Èrem estats prevenguts que lo primièr abòrd seriá dificile mai que mai mas fasiam fisança a nòstra experiéncia (!) del país. Vertat es que Kolkata, coma las autras vilas grandas a qualques quartièrs airejats e pargues que son fòrça agradius e que permeton al visitor de se pausar quand n’a pro de la vida per carrièras.


Fan lors ablucions
dins lo flume Hooglie

Una de las diferéncias amb Mumbai o Delhi es que los bastiments del temps dels Britanics son pas estats conservats en bon estat dins la màger part dels cases. E la pauretat es encara mai pesuga que dins aquelas vilas. La lordièra es pertot e la pollucion non solament se pòt sentir mas se vei. Òm a l’impression de veire l’aire ! E cal pas doblidar los mosquilhs que se fan un plaser de jogar als chuca-sang…
E los qu’an la pèl un pauc sensibla ne son la cibla privilegiada. De se passejar per carrièras es per ieu un plaser totjorn renovelat e me regali de constatar que, amb res per mantuns, se petaçan per se ganhar la vida. Los trepadors son encombrats de mèrças del matin fins al ser ; es a se demandar çò que las gents pòden crompar ! Las mèrças pr’aquò se vendon !  Podiái pas èsser a Kolkata a anar pas veire l’asili de Mother Teresa, proche d’un temple dedicat a Kali dins un quartièr desprovesit.


Dabans lo « moritòri » de Mother Teresa
– darrièr lo fotograf –, dins un quaretièr desprovesit,
i a familhas atal…


Èri possat per la curiositat coma mantun visitor benlèu mas un còp dedins o vos cal sortir de tira o vòstra curiositat daissa la plaça a una emocion granda e a una admiracion per totes aquels benevòles – que lor candidatura es estada acceptada après una « intervista » – que s’afanan per ofrir una fin de vida digna als « pensionaaris ». Aicí pas de sentimentalisme, ni de sensiblariá ! un ajuda sonque pels darrièrs jorns d’una vida umana ! Sèm ratrapats per la realitat de la vida umana que, en Índia, a pas cap de valor en principi ; e n’i a totjorn, cada jorn, a esperar davant la pòrta qu’un morisca per poder èsser invitat a prendre sa plaça e acabar sos jorns coma un èsser uman e nnon pas coma una bèstia dins la carrièra…

I a jardins publics tanben…



L’òbra de Mother Teresa – en despièch de çò qu’òm pòt pensar qualques unas  de sas declaracions publicas –es benlèu pas qu’una gota d’aiga dins la mar granda mas es una òbra granda de segur !
Per qualqu’un coma ieu que viu tota l’annada a la campanha, passar qualques jornadas a trepejar es un cambiament grand e, generalament, n’ai pro al cap de quate o cinc jorns…
De tota faiçon, èri pas tot sol e deviam tirar camin… Dins los viatges precedents tastèrem de l’autobus mas ne gardèrem pas un sovenir perdurable : ongan donc, nos desplaçam per tren e lo viatge de nuèch en mai de nos far pas pèrdre de temps, nos permet de sofrir pas del calimàs que comença a se far sentir al començament del mes de març. Un trin de nuèch nos menèt a Bhubaneshwar, la capitala d’Orissa, una vilòta (!) – un pauc mai de sièis cents mila estatjants – comparada a Kolkata. D’aquí anèrem a Puri, una de la quatre vilas mai santas en Índia, al bòrd de la mar e nos pausèrem dos o tres jorns en visitant çaquelà lo temple del solelh a Konark… E ne profitèrem par manjar coma los Indians (!) lo peis grilhat vendut sus l’avenguda que lonja la plaja…

peis grasilhat e especiat…

Mas Orissa, i èrem venguts per  profitar d’una natura vertadièrament rurala estant la densitat relativament fèbla de l’estat e per anar, se possible, veire las tribús… La natura rai ! la vegèrem e de segur los que vivon dins aquela part del país an pas per ora de problèma de pollucion. Las tribús, aviái pas facha ma causida e foguèt un del grop a me forçar la man qu’el voliá a tota fòrça i anar veire ! D’en primièr, nos calguèt far la pacha amb un « tour operator » de l’endrech e aguèrem d’astre : èra fòrt car mas competent encara que foguèri pas totjorn d’acòrd amb el… Los que son anats dins la re-sèrvas amerindianas en los Estats-Units o qu’an visitat vilatges aborigènes en Austràlia coneisson aquel sentiment difús de curiositat e de vergonha a l’encòp.
Pendent una setmana, seguiguèrem donc nòstre guida d’una vila a una autre e d’un vilatge a l’autre sens doblidar los marcats e encontrèrem fòrça toristas que fasián coma nosautres. Aimi far de fotografias e demandavi a cada còp la permission de poder « panar l’imatge » d’una persona o d’un grop ; mon guide quitèt pas de me dire que po-diái far çò que voliái sens pro-blèmas. Mas ensagèri de me far lo mai discret possible per fotografiar quitament se los toristas en general se geinavan pas per prene amb lor teleobjectiu lo nas o l’artelh gròs de l’un o de l’autre de las tribús… Empleguèri donc lo grand angle e faguèri mas fòtos a l’estima.
 Aquelas tribús an lor organizacion pròpria e, sens èsser ricas son pas dins lo besonh e sembla èsser una populacion que patís pas la fam pr’amor que cultivan lor òrt e lors prats ; an benlèu pas de moneda mas semblan que mangen plan e lo dròlles son en bona santat. Per malastre, recebon gaireben res de la moneda portada als « tour operators » pels toristas. Malgrat qu’ajan una lenga e una cultura plan viva, diferentas segond las tribús, demòran en defòra de la societat indiana e son considerats un pauc coma ciutadans de segonda zòna.
Aquela setmana passada « a la campanha » nos permetèt de polsar mas faguèt que me pausi encara uèi questions sus mon estatut de torista fotograf qui, discret pr’aquò, es pas lo sol a fotografiar…
Lo viatge s’acabèt pas aicí que partiguèrem cap a Varanasi, Agra, Jaipur, etc… Mas es una autra istòria que vos dirai  un jorn s’aquò vos agrada…


( i a d'images a inserir)

Article dins La Setmana, n°676.

Partager cet article

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Viatge
commenter cet article

commentaires

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca