Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
20 avril 2014 7 20 /04 /avril /2014 16:31

La bona santat dels voltors

Vòli pas dire mas, se nòstre president foguèt gaireben elegit a las suspresa generala gràcia en partida a son anafòra, « Ieu, president… », venguda culta quitament per se’n trufar, se deu pensar cada matin, en se fasent la barba, que, dempuèi doas annadas, la bona fortuna l’a abandonat. Foguèsse estat un òme portat sus la religion crestiana, auriá de segur meditat aquesta setmana – santa pels crestians – sus la passion de Crist, son camin de crotz e sa crucifixion sul Golgòta. Auriá pensat benlèu, dins la passa ont se tròba, a perdonar a sos enemics coma o faguèt Crist amb lo bon lairon. Auriá, auriá… mas dison que la religion es pas son afar. Que volètz, cadun a lo solaç que pòt ! Tre son eleccion, faguèt de la lucha contra lo caumatge « la maire de totas las batalhas ». Ailàs, lo primièr ministre Ayrault, un amic de longa, poguèt pas far gand causa contra aquela malediccion, venguda encara encara mai pesuga en causa de La crisi. Òme de consensus qu’aima pas los conflictes, sabèt pas – o poguèt pas o volguèt pas – se despatolhar de las rivalitats entre los diferents ministres, de la volontat « d’independéncia » de l’empèri de las finanças (Bercy) e de la manca de decision, rapida o brutala, que los eveniments aurián exigit de la part del president. F. Hollande que s’èra imaginat en president « normal » d’un país « normal » es estat forçat, en rason dels eveniments – caumatge que puja, eleccions municipalas catastroficas per la majoritat, mas qualques « escandals » tanben – de se separar d’Ayrault (en fach, aqueste a demissionat) e de promòure son ministre de l’Interior que los sondatges ne fan un personatge incontornable dins la situacion presenta. Una ironda, ça que là, fa pas lo primtemps e lo president o sap que comença de dire, d’una faiçon mai o mens informala, que se tornarà pas presentar se, per cas, sos esfòrces per demingar lo caumatge, balhan pas de resultats significatius. Oposicions de drecha e d’esquèrra son a l’espèra, prèstes a profiechar dels estavaniments del govèrn novèl ; los mèdia – qualques uns – cèrcan a desembocar çò que lor pareis contrari a una « Republica exemplara »… Quand los voltors se pòrtan plan, la democracia es en dangièr…

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 20 d'abril de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
17 avril 2014 4 17 /04 /avril /2014 00:34

Lo « sacrifici » deus elegits !

E, se per un còp, los nòstes elegits – totas tendéncias politicas con·honudas – hicavan los lors actes en acòrd damb las lors paraulas ! Se ne credem las gazetas, n’avem pas nada hidança cap aus nòstes elegits nacionaus que, generaument, e nse viran lo cuu – excusatz ! – tanlèu l’eleccion passada e que tornan cinc o sheis ans après ende har lo tòcamanetas. entà aquestes, l’afar qu’es entenut ! Non, que vòli parlar deus « petits » elegits, los de las comunas qu’an un meriti gran a trabalhar ende nosauts, egoïstas qu’èm que ne’ns preocupam pas deu ben public. Meriti, meriti ! A saber… Avant las eleccions que i avó, dens la premsa deu men parçan, quauques declaracions de cònsols en foncion. Un que’s planèva deu temps passat au servici de la comuna sens cap – o pauc – de reconeishença deus sons administrats, l’aute que disèva que calè estar « hèra coratjós »… un sol que hiquè en avant lo « bonaür » que passa « las constrentas ». Òu ! Òu ! Çò prumèr, n’es pas ua obligacion de’s presentar e puish, que i a quauques compensacions benlèu. Dens un vilatge o ua viloteta, lo cònsol qu’es un edil important e qu’a lo poder – A ! lo poder ! Com ac preved la lei, que tòca indemnitats – 43% de l’indici 1015 (comuna de 1000 a 3499 estatjants) – e los sons adjunts tanben – 16% ende la medisha comuna. Dinc adara, qu’èran un complement ende un sarròt d’elegits qui èran au Conselh departamentau o regionau o… a París ! Quitament endeus que n’an pas sonque un mandat, que i a las indemnitats divèrsas e variadas dens las intercomunalitats que ne hèn pas partida deu domeni de non-cumul. Se « la democracia a un prètz », n’am pas sonque un percentatge e un indici ! Que seré mesquin de parlar moneda quan eths nse parlan de « coratge » e de « sacrifici » !

Edotoriau de La Setmana, n°965

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
12 avril 2014 6 12 /04 /avril /2014 15:46

Euròpa, l’utopia fracassada ?

Vòli pas dire mas, se lo nivèl de democracia d’un país se mesura a la frequéncia de sas eleccions, França es un país democratic !

Tanlèu acabadas las eleccions municipalas, vaquí las eleccions europèas. Sèm sortits dels comentaris sus l’abstencion qu’es pas jamai estada autan fòrta dins una eleccion locala e anam tombar sus de comentaris identics per çò que los que van a la pèsca seràn encara mai nombroses per aquelas eleccions que s’apròchan.

Dempuèi annadas, los sondatges fan ressortir un desir d’Euròpa mendre en cò dels Franceses. Los exegètas fan de rasonaments e los òmes politics, coma de costuma, jògan lo còr de las plorairas que sián per o contra Euròpa.

Çò que, qualques annadas a, pareissiá coma una evidéncia per nòstre avenidor comun, es a dire Euròpa, ven de mai en mai la font de totes los malastres qu’aclapan los Franceses – e, al jorn de uèi, los païses del sud d’Euròpa.

Benlèu que los mai vièlhs se sovenon de la consideracion qu’avián per la França del Sud – es a dire grosso modo Occitània, lo tèrç de l’exagòn – los tecnocratas e los ministres dels païses de l’Euròpa del Nòrd. Ne volián far – e o avián dich ! – la region bronza-cuol d’Euròpa.

Avián « descobèrt » çò que mantun Francés del Nòrd – escrivans, sociològs d’un còp èra, etc. – avián « descobèrt » plan mai longtemps abans, e, mai o mens, teorizat ; a saber que, dins lo « Midi » de la Republica, i aviá de solelh a bodre e lo monde de l’endrech, sovent – a l’epòca – plan mai pròches d’Espanòls o d’Italians per son caractèr que non pas de la França industriosa del Nòrd. E n’avián tirat la conclusion que las gents que vivián dins aquel Eden èran pigres al darrèr punt e avián gaireben totes los defauts de la creacion.

Amb l’alargament d’Euròpa, aqueste jutjament foguèt aplicat als autres pòbles latins – levat França, lo sol país latin que seriá germanic ! – e als Grècs (grèc o latin, tot aquò es parièr del moment qu'es al Sud !).

Per tornar en cò nòstre, cal plan admetre que los antieuropèus an ganhat la batalha en balhant l’illusion que la França etèrna deu èsser sola per sortir del rodal.

Levat qualques individualitats, lo monde politic a pas jamai acceptat quicòm mai qu’una Euròpa « a la francesa ». E, per se’n tenir pas qu’al òmes politics de l’ora d’ara, d’òmes coma Cohn-Bendit, Lamassoure o Vairon (Bayrou) se tròban plan solets quand vòlon enartar l’idèa d’Euròpa. Los nos cal ajudar !

Cronica occitana

Le Petit Beu de Lot-et-garonne

Dimenge, lo 13 d'abril de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
9 avril 2014 3 09 /04 /avril /2014 15:43

Sens comun e pès de vits !

Forçat de ne manjar quand èra drollet, G. Bush paire aviá fòrabandit los caulets-bròcols dels menús de la Maison Blanca amb coma sola justificacion que lo president del país mai poderós del mond n’aviá lo drech sustot se los aimava pas ! A propaus d’aquel fach, ne tirar la conclusion que la lei del mai fòrt es prevalenta pòt semblar ninòi dins la mesura que – al mens per los qu’an legit Joan de La Font – o avèm totes aprés a las escòlas. Dins nòstras societats occidentalas al mens, la libertat individuala es de mai en mai contrarotlada. Ai ja mençonat dins aquestas colomnas la vidèo-susvelhança venguda vidèo-proteccion, acceptada volens nolens per totes e vantada per sos promotors que siá l’homo politicus o economicus al nom de « Lo qu’a pas res a se reprochar a pas res a crentar ». L’Estat impausa, pel biais de l’Autoritat administrativa, son punt de vista e fa votar de leis que, se ne cresèm los especialistas, s’apilan las unas sus las autras sens èsser forçadament complementàrias. De quora en quora, quand la pression ven tròp fòrta, se parla de « netejatge » de las leis e una comission entèrra l’idèa leu fach ! La setmana passada, un agricultor foguèt condemnat per aver refusat de se plegar a l’arrestat del prefècte de l’endrech e de metre de pesticida sus sas vinhas. D’après el, que fa dins lo « bio », lo bon sens comandava d’escampar pas de pesticida pertot quand la malautiá tocava pas que qualques pès de vits plan luènh de sos camps. O aguèsse calgut, o auriá fach, çò diguèt, perque, se fa de « bio », es pas un irresponsable çaquelà. Empacha pas que lo jutge donèt rason al gropament de vinhairons que « pesticidan » tant e mai. Cal far de « bio » mas amb los pesticidas ! Es evident que las mulinacionalas que nos empoisonan an de se ganhar la vida !

Editorial de La Setmana, n°964

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
7 avril 2014 1 07 /04 /avril /2014 10:32

« Las moninas de mon quartièr »

Vòli pas dire mas i a pas qu’en cò nòstre que vesèm de gents, depositàrias de l’Autoritat publica, prene de decisions que daissan pas d’estonar.

Se ne cresèm las gazetas que se’n fan lo resson, un policièr paquistani ven d’èsser suspendut per aver sospechat un nen de nòu meses de temptativa de murtre (sic) e aver forçat la familha a lo far comparéisser davant los tribunals.

Dins sa granda saviesa, lo jutge a liberat lo nen amb caucion… (resic)

Me diretz qu’aquò se passa – coma disiá lo Bladèr dins sos contes – « dins un país sauvatge e negre », que son de monde pas encara civilizats (!) segon las nòrmas dels païses occidentals.

E pr’aquò, civilizats o èran plan avant nosautres en Euròpa, mas d’una faiçon diferenta ! Podèm noirir qualques dobtes sus las consequéncias del periòde quand los Angleses – o los Franceses endacòm mai – èran los mèstres del país.

Aquela granda digression per vos dire que l’Autoritat o l’Administracion dins un país que se vòl o se pretend modèrne es encara pièger que la lenga de l’Esòp.

En cò nòstre, i escapem pas !

I a qualques ans d’aquò, agèri, de la part d’una gendarmeta, una multa en escotèr per aver marcat completament l’estòp, multa identica al tipe que l’aviá trespasat a mai de cinquanta a l’ora !

Qui a pas recebut dins sa boita de letras un document comminatòri de la part de l’Administracion que vos menaça de las galèras acompanhadas d’una sasida de tot çò que ne sètz lo proprietari se pagatz sul pic una soma estonanta de qualques euros o quitament centimes d’euros !

Es una necessitat per un país d’èsser organizat e d’aver una administracion capabla de far dintrar las taxas e de punir los fraudaires.

Autres còps, a l’epòca de la penna d’auca e, mai recentament, de la maquina d’escriure, los deutes pichonèls, los doblidavan, estant que caliá que l’Administracion mobilizèsse d’emplegats que costavan plan mai cars que non pas los deutes a recuperar. Ara, son los ordenadors que fan lo trabalh, programats que son per lançar l’impression de las letras de relança. E que siá per qualques euros o milièrs d’euros, la letra es mandada.

Vosautres, sètez mortals mas l’Administracion es etèrna e òrba mas « las moninas de mon quartièr nos an civilizats ! » coma o disia Jacques Brel.

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 6 d'abril de 2014

Apondon

Per los mai joves que coneisson benlèu pas lo Grand Jacques, apondi las paraulas de la cançon : Les singes de JacquesBrel que se tròba dins lo disc Marieke (1961).

Avant eux, avant les culs pelés,
La fleur, l'oiseau et nous, étions en liberté
Mais ils sont arrivés, et la fleur est en pot
Et l'oiseau est en cage et nous en numéro
Car ils ont inventé prisons et condamnés
Et casiers judiciaires et trous dans la serrure
Et les langues coupées des premières censures
Et c'est depuis lors qu'ils sont civilisés
Les singes, les singes, les singes de mon quartier {x2}

Avant eux, il n'y avait pas d' problème
Quand poussaient les bananes même pendant le Carême
Mais ils sont arrivés bardés d'intolérances
Pour chasser en apôtres d'autres intolérances
Car ils ont inventé la chasse aux Albigeois
La chasse aux infidèles et la chasse à ceux-là
La chasse aux singes sages qui n'aiment pas chasser
Et c'est depuis lors qu'ils sont civilisés
Les singes, les singes, les singes de mon quartier {x2}

Avant eux, l'homme était un prince
La femme une princesse, l'amour une province
Mais ils sont arrivés, le prince est un mendiant
La province se meurt, la princesse se vend
Car ils ont inventé l'amour qui est un péché
L'amour qui est une affaire, le marché aux pucelles
Le droit de courte-cuisse et les mères maquerelles
Et c'est depuis lors qu'ils sont civilisés
Les singes, les singes, les singes de mon quartier {x2}

Avant eux, il y avait paix sur Terre
Quand, pour dix éléphants, il n'y avait qu'un militaire
Mais ils sont arrivés et c'est à coups de bâtons
Que la raison d'État a chassé la raison
Car ils ont inventé le fer à empaler
Et la chambre à gaz et la chaise électrique
Et la bombe au napalm et la bombe atomique
Et c'est depuis lors qu'ils sont civilisés
Les singes, les singes, les singes de mon quartier
Les singes de mon quartier

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
1 avril 2014 2 01 /04 /avril /2014 23:32

« Adiu, beròi !

— Adiu, men ! »

Estrilhada, rosta, tanada, trigossada… Los mots ne mancan pas tanpauc dens la nòsta lenga tà díser que les resultats de las eleccions municipaus e son un desastre entau Partit socialista principaument e, en consequéncia, lo nòste president « normau ». Au moment qu’escrivi aqueras linhas, que sabem qu’après la demission deu Prumèr ministre – anonciada per eth medish, çò qu’es ua prumèra ! – e deu son govèrn, lo president a cargat lo ministre de l’Interior de formar un « governament de combat » damb ua mission tripla : « tornar lançar l’economia, garantir la justícia sociau e crear las conditions d’un aplec » (!). La « normalitat » d’un president associada a l’ambicion d’un òme, sovent presentat com un « Sarközy d’esquèrra », que’m sembla un pauc curiosa ; l’avénguer, solet, que nse dirà s’es un òme leiau – com se n’es vantat – o se jòga lo son jòc com ac hasó Nicolas S. damb J. Chirac. Que i a totun, ende jo, quauques problèmas. Com harà ende aplegar (lo monde) ? N’a pas jamei estujat la soa manca d’apeténcia entà las diatribas de l’« eisharpat roi » e que son nombrós los socialistas – demest los encartats au mens – a’u considerar com un pauc tròp dreta-compatible. Qu’es tanben ende ua Euròpa « a la francesa », etc. La formacion d’un governament sarrat – e paritari – ne’u serà pas aisida tanpauc dens la mesura que los tenòrs del partit, qui ne’s privan pas de criticar la causida deu president, n’espèran pas sonque ua causa : aver un marroquin. La dreta, dens lo son ensems, que’s regaudeish de segur d’aquera situacion autant mei que a totjorn considerat qu’un president d’esquèrra èra illegitim, e lo deputat Baroin que digó recentament au Parlament que « los socialistas [e avèvan] pres lo poder per efraccion ».

E, damb la clau, que pòden har ?

Editoriau de La Setmana n°963

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
31 mars 2014 1 31 /03 /mars /2014 01:02

Quinze jorns de « preséncia occitana »

Vòli pas dire mas aqueste ser, e per sièis annadas, las comunas de l’exagòn auràn un conselh municipal renovelat.

E quitament se lo vòte deuriá téner compte pas que de las consideracions localas, òm sap plan que la situacion politica e economica del país a una influéncia granda sul comportament de l’electorat.

Que qué ne siá, deman lo solelh se levarà e se colcarà coma a l’acostumada e nosautres aurem la jornada a far e la vida a se ganhar !

Los comentaris mancaràn pas dins los mèdia, e mai d’un estatjant dins sa comuna se farà, pendent una jornada o mai, l’exegèta de la situacion locala per analisar la reeleccion d’un o la tanada de l’autre. Es aital que la vida democratica fa son camin…

Mas, coma disiá l’autre, empacha pas los eveniments bons o marrits de prene plaça. Demest aqueles eveniments uroses, n’i a un que cal notar per çò que pertòca nòstra lenga e nòstra cultura. S’agís de la « quinzenada occitana » – jos l’egida del Conselh general d’Òut e Garona e de la region Aquitània – que, pel cinquen còp e del primièr al quinze d’abril, se debana dins nòstra departament.

Trobaretz dins la premsa lo luòc e la data de las diferentas manifestacions ; n’i a per totes : conferéncias, passejadas bilinguas, exposicions fòtos, balètis, etc. Cadun i deuriá poder trobar quicòm que l’agaradèsse !

O sabi que n’i a que se’n chautan completament e que considèran que tot çò qu’es a l’entorn del mot « occitan » son pas que vielhariás que seriá temps de daissar tombar per passar a quicòm mai coma las danças « western » o la musica de l’ora d’ara venguda de l’autre bòrd de l’Atlantica. Es plan conegut (sic) que serem sauvats pas que per l’angloamerican e tot çò que li es ligat !

Cadun pòt pensar çò que vòl de segur mas, personalament, cresi que, lo que vòl èsser a l’aise pertot sul planeta deu primièr plantar cavilha dins un endrech – o far las doas causas simultanèament.

Nosautres, las gents d’Occitània – dels païses d’òc – sèm astrucs de viure dins un país de l’istòria millenària e d’una cultura e d’una lenga autan vilèlhas.

Passan benlèu per de falords los que vòlon pas que tot aquò morisca e que luchan e trabalhan per que se reviscòle. Es totjorn mai aisit de desquilhar un arbre que non pas de lo far tornar créisser.

O devi dire : aqueles falords m’agradan !

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge lo 30 de mars de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
24 mars 2014 1 24 /03 /mars /2014 16:07

Daissar córrer… Nani !

Vòli pas dire mas aqueste ser o la setmana que ven, las comunas d'en cò nòstre – e las de l’exagòn, de segur – auràn un executiu tot nòu. Coma cada sièis ans, la lei nos fa obligacion de tornar elegir nòstres representants.

Los analistas nos predison una abstencion importanta que marca, segon eles, la desfisança dels ciutadans cap al classa politica.

En cò nòstre, lo vòte es pas obligatòri e cadun de nosautres a sa filosofia sus aquela question.

I a los qu’estiman qu'es un dever en remembrança de nòstres aujòls que luchèron per aquesir aquel drech. I a las femnas tanben que se sovenon qu'aquel drech lor foguèt balhat sonque al sortir de la segonda guèrra mondiala. Totes aqueles an consciéncia que cal pas degalhar aquel espaci de libertat, quitament s’es per metre un bulletin blanc.

I a los que son decebuts per l’anar dels afars de l'Estat o de la comuna e que vòlon punir los que son en plaça.

Enfin, i a los « pescaires » qu’an decidit, un còp per totes, qu’èran pas interessats e que la « politica » èra pas quicòm per eles ! Eles, çò dison, an pro de pensaments per se ganhar la vida e an pas de temps à pèrdre !

Empacha pas que totas aquelas categorias de ciutadans – e ne poiriam trobar d’autras – vòlon aver de servicis publics, coma la pòsta o l’espital, pròches de l’ostal o dins lo vilatge, de rotas, de trens e que te sabi, ieu…

Dins la societat de consum que sèm, volèm tot e de tira ! E quand o podèm pas aver, fasèm portar la fauta al monde que son elegits. Disèm qu’es a eles de reglar los problèmas. A eles, las emmèrdas, a nosautres lo contentament…

Quitament los mai « serioses » que fan lor dever de ciutadan tornaràn pas veire lors elegits – cònsol, deputat, etc. – qu’a l’escadença de las eleccions seguentas, que sián satisfaches o pas ! Es pas estonant, dins aqueste cas, que los elegits vos « coneisson » pas que quand las eleccions s’apressan.

Vòli pas emplegar los grands mots mas la democracia es quicòm que se merita. Degun fòrça pas un elegit a l’èstre. Es el qu’es candidat a la carga publica e, donc, deu rendre compte a sos mandants. Mas nosautres avèm de responsibilitats tanben e seguir la vida de nòstra comuna, subretot dins los vilatges. Qui, demest nosautres, assistís regularament a las sesilhas del conselh municipal ?

Podèm pas repotegar se daissam córrer !

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 23 de mars de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
24 mars 2014 1 24 /03 /mars /2014 16:06

L’eisharpa roja

Lo tribun de l’eisharpa roja que deu estar content ! Lo civisme deu son pòble e la clarvedença de sos dirigents venon de sauvar Crimèa deu malastre. La rason ? La « contrarevolucion » ucraïnesa qui miè lo parlament de Kiev a descàder lo president en plaça que miaçava la democracia e las libertats civilas e politicas dens un país que, dinc adara, èra considerat guaireben com un país suu camin deu progrès gràcia a la qualitat de sos elèits com lo Viktor Ianokovich o la Iolia Timoshenko. Compausada d’« elements trebles », qu’auré podut – e qu’ac pòt enqüèra, segon V. Putin – miar lo país a la catastròfa. La causa mei grèva qu’èra totun la miaça que pesava sus l’integritat fisica e la libertat de las populacions russas de Crimèa. Pensatz ! Ua de las prumèras decisions – hèra malastrosa, de segur – presas per los « contrarevolucionaris » qu’estó de proclamar l’ucraïnés lenga unica de tot lo país e, com ac digó lo nòste tribun nacionau : « La decision presa a Kiev qu’es ua vergonha ! Los Russofòns qu’an lo dret d’emplegar lo rus dens la lor vita vitanta. » Que i a país qui an besonh d’aver un tutor. Qu’es atau ! E V. Putin que pensa qu’es lo son dever de velhar au benestar deu pòble ucraïnés. Prètzhèit malaisit quan ua majoritat d’aqueth pòble n’es pas briga reconeishent e que hè l’aleta a quauqu’un mei. Cap a las indignacions europèas e estatsunidencas, lo « mèste deu Kremlin » que sap que pòt tornar har operacions semblablas de « civisme » acompanhat e musclat sens tròp de domau. Los tenents de la luta implacabla contra lo capitalisme que se’n regaudiràn ; los tenents deus drets deu pòbles a causir lo lor aviéner tanben. V. Putin qu’a comprés los ensenhaments de la democracia francesa : se trobar deu costat deus oprimits e qu’ac hè… au son profieit !

Editoriau de La Setmana, n°961

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
15 mars 2014 6 15 /03 /mars /2014 18:58

Malaise en Malàisia per James B. ?

Vòli pas dire mas, quitament s’es pas frequent – e urosament ! –, arriba qu’un avion casa per accident ; coneissèm tanben los desviraments d’avion per un passatgièr qu’a, segon el, de bonas rasons per aquò far : demandar l’asili politic per exemple.

I a tanben los desviraments organizats per los qu’an coma amira ultima la de promòure, çò dison, la doctrina del Profèta e la supremacia de sa doctrina sul planeta !

Dins aquel combat que los menèt a desvirar d’aeronaus civils per los far s’espotir sus las torres del Word Trade Center (New York) en 2001 e las anientar en mostrant aital la poténcia de lor Dieu e de lors idèas, los governaments e las companhias d’aviacion an degut prene de mesuras de mai en mai coercitivas per assegurar la seguretat dels transpòrts internacionals.

L’avion que se preniá, en los Estats Units, coma se pren un taxi fa partida dels imatges del passat. Levat dins los aeropòrts dels païses pauc desvolopqts – e encara ! – los viatjaires se devon sometre a de contraròtles rigoroses que lor fan pas totjorn plaser mas qu’es una de las condicions per qu’arriben a bon pòrt.

Fins ara, la situacion d’un aeronau èra coneguda : normalitat, « crash », desvirament, etc. D’autras situacions, gessidas de l’imaginacion d’un escrivan de libres policièrs o d’espionatge, fasián partida pas que dels libres justament o dels films-catastròfa…

Coma totjorn, la realitat pòt despassar la ficcion ! Lo vòl MH-370 de la Malaisian Airlines desapareguèt dels radars de contraròtle sens cap d’avertiment, de « may-day » o quicòm mai. La mobilizacion dels diferents païses se faguèt de tira mas res de res se poguèt pas trobar. Pas mai d’avion dins l’aiga o jos l’aiga que d’espina dins un piòt !

E ara, ne’n son a pensar que l’avion es estat desvirat d’una faiçon professionala que lo mond responsables an atudat los transpondeires que permeton de « trobar » l’avion. Aqueste auriá volat pendent oras après èsser estat « perdut » !

Dins un film, lo James Bond torna trobar un avion cargat d’ogivas nuclearas… Demòra pas als governaments e als servicis secrets qu’a demandar a lor OSS 117 o James Bond de servici de resòlver l’afar…

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge lo 16 de mars de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca