Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
7 mai 2014 3 07 /05 /mai /2014 15:00

« Sancte…, ora pro nobis ! »

Dimenge passat, dos papas foguèron canonizats per lo papa en exercici, en preséncia del papa emerit. Tornarai pas aquí dessús qu’avètz totes pogut legir los comentaris e que n’avètz degut far fòrça segon vòstra cresença o mescresença.

En me passejant un pauc sus la tela per veire de que ne virava, ai pogut constatar que los Franceses an d’idèas plan arrestadas quitament quand coneisson pas res a las questions religiosas ! E encara parli pas de las insultas e de las bestiesas escrichas cap a la Glèisa catolica e sos representants, cap als òmes politics que, de mon punt de vista, fan pas que lor dever de representacion, etc.

Tot i passa : laïcitat, pedofilia, curatalha, crosadas, riquesa, sembla-miracles e supersticions… Semblariá que, per un fum de gents, tot foguèsse dins tot e recipròcament ! A cadun son Golgòta…

Los mescresents aimarián d’aver un drech de contraròtle sul debanament dels afars de la Glèisa de Roma e d’unes cresents estiman que la santetat dels dos se pòt pas comparar : un ne ten pel Bergamasc, l’autre pel Polonés !

Personalament, ai un feble per l’Angelo Roncalli que soi un pauc son « país », qu’èra filh de païsan e que mostrèt totjorn un interès pregond per la justícia, la defensa dels « petits » e, entre autras causas, lo dialòg interreligiós. Los cardinals avián volgut ne far un « papa de transicion », el provoquèt un tèrratremol, demest los catolicas, amb la convocacion de Vatican II. Sens aver lo vernís de l’autre, lo petit paísan d’un còp èra foguèt un diplomata de tria dins totas las plaças qu’ocupèt, que foguèsse en Bulgaria, en França o en Itàlia, e son accion en favor dels Josius (pendent la darrièra guèrra) es pas de negligir !

Pel million de crestians, o quasi, ramosats dimenge, sus la plaça Sant Pèire, aquò deu far sens, non ?

Eidtoiral de La Setmana, n°96x

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
3 mai 2014 6 03 /05 /mai /2014 14:05

La paranòia d’una nacion !

Vòli pas dire mas deu i aver causas que son pas pus de mon atge !

Vos parlavi la setmana passada de ma venguda en los Estats Units e de l’acuelh per los servicis de l’immigracion que vos donarián l’enveja de vos en tornar còp sec se sabiatz pas que d’amics vos espèran. Veni donc de passar una setmana a crocar la « gròssa poma » gaireben dins totes los caires. Per èsser onèste, se l’ai crocada, es pas que dins sa part màger, es a dire Manhattan.

Aquò sufís per vos far faire d’exercici se n’avètz perdut l’abitud. Los Ageneses coneisson la pressa que pòt i aver al moment de Nadal, per exmple, quand las gents s’amolonan dins los quartièrs de la botigas per far las darrièras crompas. E ben, imaginatz cent còps mai de monde e auretz una idèa del poblament dels trepadors de Manhattan.

De segur, las carrièras son per las veituras e la circulacion per de provincials coma ieu – e una majoritat de vosautres – es sens comparason, l’auretz comprés amb la que coneissèm. Vos parli pas dels veiculs dels pompièrs o de la polícia qu’ensajan de progressar dins lo flux de la circulacion en fasent marchar lor « trompeta » dels tons multiples a rendre sord un avugle !

En ma qualitat de torista, ai pas plangut mos passes e, a còps, me soi dich « Al diable, l’avarícia » e fach signe a un d’aqueles veïculs jaunes que coneissètz al mens pel cinèma ! Pel prètz, sostenon aisidament la comparason amb nòstres taxis parisencs que còstan los uèlhs del cap.

Mas dins las visitas, sabètz que i a totjorn qualque monument o qualque musèu. A New York, sacrificatz al rite ! A, pauròts ! sabètz pas ont avètz pausat lo pè ! Sens parlar del prètz que pòt èsser important, tot musèu que vei passar un molon de visitors viu, de mon punt de vista, dins la paranòia la pus completa ! Las tors destrusas a daissat un trauma dins la memòria de l’Administracion estatsunidenca : alara las precaucions son presas !

Coma per prene l’avion, aicí a New York – mas tanben a Boston e un pauc pertot –, los visitors dels musèus e subertot dels gratacèls, devon passar a l’escanèr tot çò qu’an sus l’esquina e dins lor saca. La consequéncia es que, a cada còp, los milierats de visitors an de seguir una fila, etc. e l’afar vos pòt prene un temps fòl ! Òsca la paranòia !

Lo sol solaç al qual pòdi pensar es que aquela paranòia balha de trabalh a l’industria dels escanèrs e autres equipaments (coma las camèras de vidèoproteccion) e fa trabalhar un fum de monde que, dins d’autras circonstàncias, serián al caumatge.

Coma o a dich lo fabulista que parlava de la granolha : « Qui me tornarà mon estanh ? » Seriái un pauc parièr : se m’agrada de partir, m’agrada de tornar sustot quand vesi coma vira nòstra societat modèrna, basada sus la mesfisança generalizada.

Deman, me’n vau veire lo brèç, o quasi, de la nacion estatsunidenca … Vos ne parlarai…

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 4 de mai de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
26 avril 2014 6 26 /04 /avril /2014 04:29

La sopa de morre !

Vòli pas dire mas i a d’endreches ont las causas càmbian pas. A còps, pòt èsser rassegurant mas, lo mai sovent, aquò passa l’òsca !

Donc, una de las causas que càmbian pas son los servicis de l’immigracion estatsunidencs.

Cal vos dire que decidiguèri recentament de tornar far visita a mos amics que i aviá un brave brieu que los aviái pas vist.

Lo passapòrt, rai ! Coma m’arriba de temps en quora d’anar veire de l’autre bòrd del planeta cossí se passan las causas, l’ai totjorn prèste a l’emplec e i a plan longtemps qu’ai pas agachat ma cara sus una carta nacionala d’identitat.

Mas desempuèi los eveniments de 2001, las autoritats estatsunidencas son vengudas paranoiacas, cada annada un pauc mai. An forçat totes los païses europèus – per parlar pas que d’eles – a balhar d’entresenhas suls passatgièrs que lor volián rendre visita. Meton tot aquò dins los ordenadors per ensajar de trobar, abans l’ora, un òme mal intencionat potencial. Semblan de conéisser l’adagi que ditz que « totes los raubaires an lors papièrs » !

Dins lor tissa de o voler tot contrarotlar, exigisson, contra 14 dòllars çaquelà, que fagas una demanda d’autorizacion per los anar veire e nòstres dirigents – franceses al mens – tròban tot aquò normal ! Dins l’istòria recenta de retorsion administrativa, lo sol qu’es estat « colhut » foguèt lo Jacques Chirac que exigiguèt un visa de la part dels Estatsunidencs quand aqueles n’avián instituit un.

Per ieu, es desagradiu sonque, mas, de mon punt de vista, es pas res comparat al contraròtle que te fan quand arribas dins « lo país de l’estatua de la Libertat !

Cal pensar que soi pas lo sol a voler anar en los Estats Units e los vòls arriban màgerment a New York o Boston. Ieu, èra Boston !

Soi pas tot sol tanpauc dins l’avion que cab environ tres cents personas o mai. E l’avion es pas lo sol a atterrar gaireben a la meteissa ora…

Donc sèm benlèu un milierat o mai a nos presentar als portanèls de l’immigracion. Aquestes son plan nombroses mas los agents de l’immigracion o son un pauc mens ! Diluns passat, èran pas que sièis o sèt per la tropelada de visitors que se presentavan.

Los Estatsunidencs – al mens a l’entrada del país – an decidit un còp per totes que los qu’arribavan comprenián e parlavan « l’american ». Dins l’avion, as ja respondut a un questionari en anglés ; aquò contunha quand arribas davant l’oficièr de servici : per qué venètz aici ? Qui anatz veire ? Avètz de malas intencions ? etc. E lo tipe te pausa las questions en fasent lo morre – al mens lo meu. E encara, coneissi dos o tres mots d’anglés ! Puèi, te prenon las emprentas de totes los dets de las doas mans e una fòto avant de donar lo sagel d’entrada. Ieu, meteguèri pas qu’un pauc mai d’una ora per far aquel percors del « con batut » !

Ara, es fach e soi sul territòri estatsunidenc mas pòdon pas dire que l’acuèlh es bon ! Urosament que lo dedins es generalament melhor que l’envolòpa !


Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 27 d'abril de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
23 avril 2014 3 23 /04 /avril /2014 15:46

Democracia dels pès d’argela…

Lo dimenge de Pascas es una granda fèsta religiosa pels crestians e, quitament se la « filha ainada de la Glèisa » s’es destacada del ligam estrech que la ligava a Roma, demòran nombroses los que an quitat d’anar a la messa levat per qualques fèstas religosas màgers e Pascas n’es una. Los jornalistas qu’èran estats preses en ostages devon aver viscut una « resurrexion », eles tanben, après un detzenat de meses de captivitat dins de condicions materialas tra que dificilas en Siria. Siria… Una guèrra que s’esperlonga, de milierats de victimas demest la populacion, de jihadistas venguts se metre al mitan dels protagonistas e qu’an per amira d’establir un califat o quicòm del genre, etc. E dins aquel infèrn, per çò qu’es un infèrn vertadièrament, qualques jornalistas que riscan lor vida per nos téner informats a nosautres que trapam las novèlas, òrras en general, d’aquel país, setuts davant lo fenestron o en prenent l’aperitiu amb qualques amics. Auriam qualque reconeissença per totes aqueles professionals ? Nani. Sèm pas luènhs de pensar que son un pauc cabords de s’anar cercar d’emmerdaments e que, se, en causa d’aqueles « hòls de Dieu », i daissan la vida, es un pauc lor fauta. Dictadors e jihadistas e qualques autres an aprés a conéisser lo dangièr dels mèdia o los servicis que lors pòdon rendre. Los jornalistas son en primièra linha, assassinats se son un empach o escambiats contra un rescat que permetrà als interessats de crompar d’armas… Situacion bauja ! Après qualques presas de posicion, non seguidas del començament d’un debut d’aplicacion, los estats semblan esperar qu’aqueste conflicte s’acabe, coma d’autres, amb la victòria del dictador de l’endrech que fa un pam de nas als estats democratics, gigants dels pès d’argela !

Editorial de La Setmana, n°965

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
20 avril 2014 7 20 /04 /avril /2014 16:31

La bona santat dels voltors

Vòli pas dire mas, se nòstre president foguèt gaireben elegit a las suspresa generala gràcia en partida a son anafòra, « Ieu, president… », venguda culta quitament per se’n trufar, se deu pensar cada matin, en se fasent la barba, que, dempuèi doas annadas, la bona fortuna l’a abandonat. Foguèsse estat un òme portat sus la religion crestiana, auriá de segur meditat aquesta setmana – santa pels crestians – sus la passion de Crist, son camin de crotz e sa crucifixion sul Golgòta. Auriá pensat benlèu, dins la passa ont se tròba, a perdonar a sos enemics coma o faguèt Crist amb lo bon lairon. Auriá, auriá… mas dison que la religion es pas son afar. Que volètz, cadun a lo solaç que pòt ! Tre son eleccion, faguèt de la lucha contra lo caumatge « la maire de totas las batalhas ». Ailàs, lo primièr ministre Ayrault, un amic de longa, poguèt pas far gand causa contra aquela malediccion, venguda encara encara mai pesuga en causa de La crisi. Òme de consensus qu’aima pas los conflictes, sabèt pas – o poguèt pas o volguèt pas – se despatolhar de las rivalitats entre los diferents ministres, de la volontat « d’independéncia » de l’empèri de las finanças (Bercy) e de la manca de decision, rapida o brutala, que los eveniments aurián exigit de la part del president. F. Hollande que s’èra imaginat en president « normal » d’un país « normal » es estat forçat, en rason dels eveniments – caumatge que puja, eleccions municipalas catastroficas per la majoritat, mas qualques « escandals » tanben – de se separar d’Ayrault (en fach, aqueste a demissionat) e de promòure son ministre de l’Interior que los sondatges ne fan un personatge incontornable dins la situacion presenta. Una ironda, ça que là, fa pas lo primtemps e lo president o sap que comença de dire, d’una faiçon mai o mens informala, que se tornarà pas presentar se, per cas, sos esfòrces per demingar lo caumatge, balhan pas de resultats significatius. Oposicions de drecha e d’esquèrra son a l’espèra, prèstes a profiechar dels estavaniments del govèrn novèl ; los mèdia – qualques uns – cèrcan a desembocar çò que lor pareis contrari a una « Republica exemplara »… Quand los voltors se pòrtan plan, la democracia es en dangièr…

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 20 d'abril de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
17 avril 2014 4 17 /04 /avril /2014 00:34

Lo « sacrifici » deus elegits !

E, se per un còp, los nòstes elegits – totas tendéncias politicas con·honudas – hicavan los lors actes en acòrd damb las lors paraulas ! Se ne credem las gazetas, n’avem pas nada hidança cap aus nòstes elegits nacionaus que, generaument, e nse viran lo cuu – excusatz ! – tanlèu l’eleccion passada e que tornan cinc o sheis ans après ende har lo tòcamanetas. entà aquestes, l’afar qu’es entenut ! Non, que vòli parlar deus « petits » elegits, los de las comunas qu’an un meriti gran a trabalhar ende nosauts, egoïstas qu’èm que ne’ns preocupam pas deu ben public. Meriti, meriti ! A saber… Avant las eleccions que i avó, dens la premsa deu men parçan, quauques declaracions de cònsols en foncion. Un que’s planèva deu temps passat au servici de la comuna sens cap – o pauc – de reconeishença deus sons administrats, l’aute que disèva que calè estar « hèra coratjós »… un sol que hiquè en avant lo « bonaür » que passa « las constrentas ». Òu ! Òu ! Çò prumèr, n’es pas ua obligacion de’s presentar e puish, que i a quauques compensacions benlèu. Dens un vilatge o ua viloteta, lo cònsol qu’es un edil important e qu’a lo poder – A ! lo poder ! Com ac preved la lei, que tòca indemnitats – 43% de l’indici 1015 (comuna de 1000 a 3499 estatjants) – e los sons adjunts tanben – 16% ende la medisha comuna. Dinc adara, qu’èran un complement ende un sarròt d’elegits qui èran au Conselh departamentau o regionau o… a París ! Quitament endeus que n’an pas sonque un mandat, que i a las indemnitats divèrsas e variadas dens las intercomunalitats que ne hèn pas partida deu domeni de non-cumul. Se « la democracia a un prètz », n’am pas sonque un percentatge e un indici ! Que seré mesquin de parlar moneda quan eths nse parlan de « coratge » e de « sacrifici » !

Edotoriau de La Setmana, n°965

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
12 avril 2014 6 12 /04 /avril /2014 15:46

Euròpa, l’utopia fracassada ?

Vòli pas dire mas, se lo nivèl de democracia d’un país se mesura a la frequéncia de sas eleccions, França es un país democratic !

Tanlèu acabadas las eleccions municipalas, vaquí las eleccions europèas. Sèm sortits dels comentaris sus l’abstencion qu’es pas jamai estada autan fòrta dins una eleccion locala e anam tombar sus de comentaris identics per çò que los que van a la pèsca seràn encara mai nombroses per aquelas eleccions que s’apròchan.

Dempuèi annadas, los sondatges fan ressortir un desir d’Euròpa mendre en cò dels Franceses. Los exegètas fan de rasonaments e los òmes politics, coma de costuma, jògan lo còr de las plorairas que sián per o contra Euròpa.

Çò que, qualques annadas a, pareissiá coma una evidéncia per nòstre avenidor comun, es a dire Euròpa, ven de mai en mai la font de totes los malastres qu’aclapan los Franceses – e, al jorn de uèi, los païses del sud d’Euròpa.

Benlèu que los mai vièlhs se sovenon de la consideracion qu’avián per la França del Sud – es a dire grosso modo Occitània, lo tèrç de l’exagòn – los tecnocratas e los ministres dels païses de l’Euròpa del Nòrd. Ne volián far – e o avián dich ! – la region bronza-cuol d’Euròpa.

Avián « descobèrt » çò que mantun Francés del Nòrd – escrivans, sociològs d’un còp èra, etc. – avián « descobèrt » plan mai longtemps abans, e, mai o mens, teorizat ; a saber que, dins lo « Midi » de la Republica, i aviá de solelh a bodre e lo monde de l’endrech, sovent – a l’epòca – plan mai pròches d’Espanòls o d’Italians per son caractèr que non pas de la França industriosa del Nòrd. E n’avián tirat la conclusion que las gents que vivián dins aquel Eden èran pigres al darrèr punt e avián gaireben totes los defauts de la creacion.

Amb l’alargament d’Euròpa, aqueste jutjament foguèt aplicat als autres pòbles latins – levat França, lo sol país latin que seriá germanic ! – e als Grècs (grèc o latin, tot aquò es parièr del moment qu'es al Sud !).

Per tornar en cò nòstre, cal plan admetre que los antieuropèus an ganhat la batalha en balhant l’illusion que la França etèrna deu èsser sola per sortir del rodal.

Levat qualques individualitats, lo monde politic a pas jamai acceptat quicòm mai qu’una Euròpa « a la francesa ». E, per se’n tenir pas qu’al òmes politics de l’ora d’ara, d’òmes coma Cohn-Bendit, Lamassoure o Vairon (Bayrou) se tròban plan solets quand vòlon enartar l’idèa d’Euròpa. Los nos cal ajudar !

Cronica occitana

Le Petit Beu de Lot-et-garonne

Dimenge, lo 13 d'abril de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
9 avril 2014 3 09 /04 /avril /2014 15:43

Sens comun e pès de vits !

Forçat de ne manjar quand èra drollet, G. Bush paire aviá fòrabandit los caulets-bròcols dels menús de la Maison Blanca amb coma sola justificacion que lo president del país mai poderós del mond n’aviá lo drech sustot se los aimava pas ! A propaus d’aquel fach, ne tirar la conclusion que la lei del mai fòrt es prevalenta pòt semblar ninòi dins la mesura que – al mens per los qu’an legit Joan de La Font – o avèm totes aprés a las escòlas. Dins nòstras societats occidentalas al mens, la libertat individuala es de mai en mai contrarotlada. Ai ja mençonat dins aquestas colomnas la vidèo-susvelhança venguda vidèo-proteccion, acceptada volens nolens per totes e vantada per sos promotors que siá l’homo politicus o economicus al nom de « Lo qu’a pas res a se reprochar a pas res a crentar ». L’Estat impausa, pel biais de l’Autoritat administrativa, son punt de vista e fa votar de leis que, se ne cresèm los especialistas, s’apilan las unas sus las autras sens èsser forçadament complementàrias. De quora en quora, quand la pression ven tròp fòrta, se parla de « netejatge » de las leis e una comission entèrra l’idèa leu fach ! La setmana passada, un agricultor foguèt condemnat per aver refusat de se plegar a l’arrestat del prefècte de l’endrech e de metre de pesticida sus sas vinhas. D’après el, que fa dins lo « bio », lo bon sens comandava d’escampar pas de pesticida pertot quand la malautiá tocava pas que qualques pès de vits plan luènh de sos camps. O aguèsse calgut, o auriá fach, çò diguèt, perque, se fa de « bio », es pas un irresponsable çaquelà. Empacha pas que lo jutge donèt rason al gropament de vinhairons que « pesticidan » tant e mai. Cal far de « bio » mas amb los pesticidas ! Es evident que las mulinacionalas que nos empoisonan an de se ganhar la vida !

Editorial de La Setmana, n°964

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
7 avril 2014 1 07 /04 /avril /2014 10:32

« Las moninas de mon quartièr »

Vòli pas dire mas i a pas qu’en cò nòstre que vesèm de gents, depositàrias de l’Autoritat publica, prene de decisions que daissan pas d’estonar.

Se ne cresèm las gazetas que se’n fan lo resson, un policièr paquistani ven d’èsser suspendut per aver sospechat un nen de nòu meses de temptativa de murtre (sic) e aver forçat la familha a lo far comparéisser davant los tribunals.

Dins sa granda saviesa, lo jutge a liberat lo nen amb caucion… (resic)

Me diretz qu’aquò se passa – coma disiá lo Bladèr dins sos contes – « dins un país sauvatge e negre », que son de monde pas encara civilizats (!) segon las nòrmas dels païses occidentals.

E pr’aquò, civilizats o èran plan avant nosautres en Euròpa, mas d’una faiçon diferenta ! Podèm noirir qualques dobtes sus las consequéncias del periòde quand los Angleses – o los Franceses endacòm mai – èran los mèstres del país.

Aquela granda digression per vos dire que l’Autoritat o l’Administracion dins un país que se vòl o se pretend modèrne es encara pièger que la lenga de l’Esòp.

En cò nòstre, i escapem pas !

I a qualques ans d’aquò, agèri, de la part d’una gendarmeta, una multa en escotèr per aver marcat completament l’estòp, multa identica al tipe que l’aviá trespasat a mai de cinquanta a l’ora !

Qui a pas recebut dins sa boita de letras un document comminatòri de la part de l’Administracion que vos menaça de las galèras acompanhadas d’una sasida de tot çò que ne sètz lo proprietari se pagatz sul pic una soma estonanta de qualques euros o quitament centimes d’euros !

Es una necessitat per un país d’èsser organizat e d’aver una administracion capabla de far dintrar las taxas e de punir los fraudaires.

Autres còps, a l’epòca de la penna d’auca e, mai recentament, de la maquina d’escriure, los deutes pichonèls, los doblidavan, estant que caliá que l’Administracion mobilizèsse d’emplegats que costavan plan mai cars que non pas los deutes a recuperar. Ara, son los ordenadors que fan lo trabalh, programats que son per lançar l’impression de las letras de relança. E que siá per qualques euros o milièrs d’euros, la letra es mandada.

Vosautres, sètez mortals mas l’Administracion es etèrna e òrba mas « las moninas de mon quartièr nos an civilizats ! » coma o disia Jacques Brel.

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 6 d'abril de 2014

Apondon

Per los mai joves que coneisson benlèu pas lo Grand Jacques, apondi las paraulas de la cançon : Les singes de JacquesBrel que se tròba dins lo disc Marieke (1961).

Avant eux, avant les culs pelés,
La fleur, l'oiseau et nous, étions en liberté
Mais ils sont arrivés, et la fleur est en pot
Et l'oiseau est en cage et nous en numéro
Car ils ont inventé prisons et condamnés
Et casiers judiciaires et trous dans la serrure
Et les langues coupées des premières censures
Et c'est depuis lors qu'ils sont civilisés
Les singes, les singes, les singes de mon quartier {x2}

Avant eux, il n'y avait pas d' problème
Quand poussaient les bananes même pendant le Carême
Mais ils sont arrivés bardés d'intolérances
Pour chasser en apôtres d'autres intolérances
Car ils ont inventé la chasse aux Albigeois
La chasse aux infidèles et la chasse à ceux-là
La chasse aux singes sages qui n'aiment pas chasser
Et c'est depuis lors qu'ils sont civilisés
Les singes, les singes, les singes de mon quartier {x2}

Avant eux, l'homme était un prince
La femme une princesse, l'amour une province
Mais ils sont arrivés, le prince est un mendiant
La province se meurt, la princesse se vend
Car ils ont inventé l'amour qui est un péché
L'amour qui est une affaire, le marché aux pucelles
Le droit de courte-cuisse et les mères maquerelles
Et c'est depuis lors qu'ils sont civilisés
Les singes, les singes, les singes de mon quartier {x2}

Avant eux, il y avait paix sur Terre
Quand, pour dix éléphants, il n'y avait qu'un militaire
Mais ils sont arrivés et c'est à coups de bâtons
Que la raison d'État a chassé la raison
Car ils ont inventé le fer à empaler
Et la chambre à gaz et la chaise électrique
Et la bombe au napalm et la bombe atomique
Et c'est depuis lors qu'ils sont civilisés
Les singes, les singes, les singes de mon quartier
Les singes de mon quartier

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
1 avril 2014 2 01 /04 /avril /2014 23:32

« Adiu, beròi !

— Adiu, men ! »

Estrilhada, rosta, tanada, trigossada… Los mots ne mancan pas tanpauc dens la nòsta lenga tà díser que les resultats de las eleccions municipaus e son un desastre entau Partit socialista principaument e, en consequéncia, lo nòste president « normau ». Au moment qu’escrivi aqueras linhas, que sabem qu’après la demission deu Prumèr ministre – anonciada per eth medish, çò qu’es ua prumèra ! – e deu son govèrn, lo president a cargat lo ministre de l’Interior de formar un « governament de combat » damb ua mission tripla : « tornar lançar l’economia, garantir la justícia sociau e crear las conditions d’un aplec » (!). La « normalitat » d’un president associada a l’ambicion d’un òme, sovent presentat com un « Sarközy d’esquèrra », que’m sembla un pauc curiosa ; l’avénguer, solet, que nse dirà s’es un òme leiau – com se n’es vantat – o se jòga lo son jòc com ac hasó Nicolas S. damb J. Chirac. Que i a totun, ende jo, quauques problèmas. Com harà ende aplegar (lo monde) ? N’a pas jamei estujat la soa manca d’apeténcia entà las diatribas de l’« eisharpat roi » e que son nombrós los socialistas – demest los encartats au mens – a’u considerar com un pauc tròp dreta-compatible. Qu’es tanben ende ua Euròpa « a la francesa », etc. La formacion d’un governament sarrat – e paritari – ne’u serà pas aisida tanpauc dens la mesura que los tenòrs del partit, qui ne’s privan pas de criticar la causida deu president, n’espèran pas sonque ua causa : aver un marroquin. La dreta, dens lo son ensems, que’s regaudeish de segur d’aquera situacion autant mei que a totjorn considerat qu’un president d’esquèrra èra illegitim, e lo deputat Baroin que digó recentament au Parlament que « los socialistas [e avèvan] pres lo poder per efraccion ».

E, damb la clau, que pòden har ?

Editoriau de La Setmana n°963

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca