Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
4 novembre 2013 1 04 /11 /novembre /2013 16:46

Lo prètz d’ua vita…

Dishabte passat, dus jornalistas de RFI (Radio France International) en reportatge a Kidal (Mali) qu’estón raptats e trobats assassinats quauques òras mei tard ; aquò quate jorns après la liberacion e lo retorn au país de quate Francés, raptats eths tanben e detenguts mei de tres annadas dens lo desèrt… Aqueste còp benlèu, los que’s son sentits a malaise en causa deu vestit, deu chècha e de la barba « a la taliban » portats peus èx-ostatges, n’auràn pas nada interrogacion metafisica davant las duas caishas quan tornen « au país ». De segur, los raptaires n’an pas pres lo temps d’endoctrinar, senon de convéncer, los jornalistas com ac an hèit benlèu damb los autes – qu’èra, en tot cas, çò que pensava la hemna politica a malaise ! Qu’avèm avut dret – e qu’auram dret –, com totjorn, a comentaris suu cossí deu perqué. Quan estón raptats, los civius ne demandavan pas arren a degun. Que trabalhavan entà la lor enterpresa en la lor qualitat d’« expat », e qu’es tot ! Los jornalistas, qu’es hèra diferent. Arrés ne’us forçavan d’anar en ua zòna dangerosa ende entervistar un èx-futur o un futur-èx líder toareg. Après los elògis, venguts subertot de la part deus lors confrairs e de la profession – mès pas son que –, que vengueràn las criticas portadas per uns individús prèstes a riscar la lor vita quan un micro o ua camèra passa a portada. E, totun, har deu jornalista ende har conéisher aus legidors çò que’s debana dens lo « vilatge globau », pròche o luenhèc, n’es pas ua sinecura e n’agrada pas totjorn aus qui tenguen lo poder, subertot quan son criticas. Que son hèra nombrós – e tots ne son pas jihadistas o taliban ! – los qu’estiman mei que i aja pas nat testimòni deus lors crimis o combinas. Qu’ac sabèvi que « L’òme [qu’èra] un lop entà l’òme. »… Totun…

Editoriau de La Setmana, n° 943

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
2 novembre 2013 6 02 /11 /novembre /2013 16:04

Lo francés e lo filosòf

Vòli pas dire mas, desempuèi qualques annadas e sustot dempuèi son eleccion a l’Acadèmia francesa en 1990, Michel Serres es vengut, de segur, profèta en son país…

Al nivèl nacional, an trobat que fasiá un « bon client » autant sul fenestron coma a la ràdio. Al nivèl local, es encara mai evident e los mèdia aiman d’aver son avís sus a pauc près tot çò que se passa a Agen e enlòc mai.

Dire que sa reputacion es usurpada seriá malonèste e, personalament, mai d’un còp, en l’escotant parlar – a l’escrich es diferent ! – me soi sentit mai intelligent per çò qu’a un don vertadièr per rendre las causas simplas e claras.

Aquel « jovenòt », nascut en 1930 tot parièr, a conservat un vam e un estrambòrd comunicatius. A conservat tanben, e es quicòm de rar, son « accent del Sud-Oèst » coma dison los de París !, es a dire, per ieu, son accent occitan.

Aima de rapelar – mas èra aital per un fum de personas de sa generacion – qu’a parlat « patois », avant de parlar francés e que lo president de la jurada d’agregacion li diguèt que lo podiá classar primièr al concors en causa de son accent.

Pr’aquò, sens li tirar mon admiracion, devi notar que, dins lo domeni occitan, ditz d’asenadas. I a qualque temps d’aquò, declarèt que la lenga occitana aviá « desaparegut » per çò que podiá pas exprimir totas las nocions requistas per una civilizacion modèrna e que de mots coma « tetraèdre » o li èran desconeguts. Argument enganaire que los mots saberuts son malevats al grèc generalament.

La setmana passada, declarèt amb rason que n’aviá son confle dels mots angleses inutils en francés e demandèt que los Franceses boicotèsson l’anglés, jos entendut per defendre lo francés qu’èra la « lenga dels paures». Autra engana !

La lenga francesa es pas jamai estada una lenga de paures ; en sens contra, es estada, e es encara, la lenga dels qu’an lo poder e que denegan als autres pòbles istorics de l’exagòn d’emplegar e de desvolopar lor lenga : occitan, breton, etc.

Defendèsse las lengas minoritàrias, lo filosòf fariá pas escarni al francés, mas es vengut un « mossur » e, coma los mossurs, servís son novèl mèstre !

Cronica occitana

Le PEtit Bleu de Lot et Garonne

Dimenge, lo 3 de novembre de 2013

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
29 octobre 2013 2 29 /10 /octobre /2013 16:32

A cadun sa sintèsi…

Vos tenètz al fial dels eveniments de tota mena perque sètz de ciutadans avertits e concients de la situacion ! Donc, avètz pas pogut mancar la pujada de l’Extrèma Drecha dins los sondatges e lo còr dels Franceses malgrat que los sondatges vòlen pas dire res, que l’extrèma drecha esxistís pas e que lo còr dels Franceses… Seriá la sola causa qu’aguèssen se ne cresèm los sondatges ! La Crisi, divessa modèrna e antropofaga, los empacha pas de contunhar a donar per las « grandas causas » que nos venon presentar sul fenestron, entre l’anóncia de qualque taxa novèla per redusir lo deficit, per definicion, abissal ! e complàser als mercats e la creissença mai que confortabla dels salaris dels capitanis d’industria mentre que los obrièrs son licenciats amb d’indemnitats de caumatge que farián plorar una pèira ! Donc, avètz notat tanben que nòstre president, adèpte del consensus e de la sintèsi, a qualques problèmas amb la comunicacion. E lo govèrn n’es son rebat, levat lo Valls-en-guèrra plebiscitat pels caporalistas de tots bòrds. E encara, parli pas del rambalh – moderat en cò nòstre ! – provocat per la « traïson » d’un Snowden qu’a revelat l’estenduda, jol cobèrt de luta antiterrorista, de l’espionatge electronic estatsunidenc. Es lo moment causit pel filosòf Michel Serres per demandar un sacrifici de mai als Franceses : la cauma de l’anglés ! Tot aquò en causa dels « smiles » de la SNCF o de las publicitats en anglés (malgrat la lei Toubon) ! A pensat aquel òme a las repercussions en cò dels Anglosaxons : cauma del francés benlèu, refús del fetge gras (es ja fach !) pas mai de còca-còla… Sèm astrucs que la premsa nacionala n’aja pas encara parlat si que non seriá la revòlta coma per l’ecotaxa decidida en 2009 per la drecha…

Andriu de Gavaudan

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
27 octobre 2013 7 27 /10 /octobre /2013 10:58

La democracia e sos limits…

Vòli pas dire mas quitan pas de nos dire que sèm plan uroses de viure dins una democracia que lo planeta tot nos enveja. Fàcia a una afirmacion aital, es dificil de respondre per la negativa a mens de passar per un pissa-freg, o que te sabi, ieu…

E òc, vertat es que pòdi far un fum de causas que me serián enebidas dins un autre país. Mas l’exercici de la democracia es quicòm que se deu practicar cada jorn.

Dins qualques meses, aurem d’eleccions, e municipalas e europèas. Coma milions d’autres, anarai faire mon dever e votar a ua e a l’autra. M’empacha pas pr’aquò de me pausar, non pas la question del vòte en se mas mailèu la question de saber çò que fan, los politicians, de mon vòte !

La sansonha, la coneissèm ! Lo qu’es elegit a per costuma de dire que los Franceses son adultes en politica e que sabon per qual es necite de votar ; lo qu’a pres una rosta s’emmalícia per dire fàcia als micros e camèras que la propaganda de sos adversaris a enganat los Franceses…

Ne podèm prene nòstre partit, après tot… es generalament acceptat que, en democracia, se cal plegar al vòte de la majoritat.

Los limits de la democracia pr’aquò, los vesèm quand los que nos govèrnan prenon de decisions en foncion de lors interèsses son que sens téner compte del fach qu’es nòstra moneda qu’utilizan.

L’afar de la LGV es tipic. Sens comptar los grops de pression en favor d’aquesta, son pas qu’un punhat a s’èsser estrambordats per un tren que nos raprocharà de París ! E tot aquò, al nom del desenclavament del Sud-Oèst, e d’Òut e Garona pels elegits locals. Et tot aquò, al quite moment, ont lo director de la SNCF anóncia que las linhas LGV, levat una o doas, pèrdon moneda… e que cal far portar los esfòrces sus la restauracion de las linhas de mendre velocitat que son « vièlhas coma un camin » e que son pas estadas entretengudas desempuèi l’an pèbre.

Qu’una majoritat siá per una solucion alternativa es pas de comptar ! Que, dins un avenidor pròche, las tèrras laurablas vengan a mancar, es pas de comptar !

Son nòstres dròlles que pagaràn lor vanitat…

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 27 d'octobre de 2013

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
27 octobre 2013 7 27 /10 /octobre /2013 10:05
« Quand on est con, on est con ! » (Brassens)

Que'm permeti de har seguir una navèras recebudas de Ostal Siventés… e pensi que seré ua bona causa d'ac har virar e virar e virar en balhant e lo tèxte e las referéncias internet…

Georges Brassens que cantava : « Quand on est con, on est con … »

Yvan Audouard que disèva : « Quand on dit de quelqu'un qu'il est con, cela n'a pas besoin de développemet ! »

Personaument, que tròbi qu'avèvan rason (ai citat Audouard de memòria).

Responsa al rector :

Communique de presse
La devise de la République interdite aux langues de France
Source : Kevre Breizh
Porte-parole:Tangi Louarn
Publié le 23/10/13 16:12
Bretagne—Monsieur Le Recteur d’Académie,
Nous avons pris connaissance de votre courrier au Président du Conseil régional de Bretagne en date du 3 octobre 2013, par lequel vous estimez qu'en vertu du principe d'indivisibilité de la République, il vous paraissait que sa devise « qui contribue à l'affirmation de l'identité nationale » ne pouvait s'exprimer qu'en français, et ne saurait être accompagnée d'aucune traduction en langue régionale.
Comment expliquer votre position ? Que révèle ce choix du monolinguisme pour traduire des valeurs universelles ?
Ce que vous dites à nos concitoyens et aux enfants qui chaque jour passent le seuil des écoles, c’est que la langue bretonne, pas plus qu'aucune autre langue régionale, n’a de légitimité à transmettre « l’idéal commun de liberté, d’égalité et de fraternité » qui, conformément au préambule de la Constitution fonde nos institutions. Et cela, malgré l'article 75-1 de cette même Constitution, qui affirme que «les langues régionales appartiennent au patrimoine de la France ». Malgré, encore, la récente loi de Refondation de l'école de la République, qui, en son article L.312-10 reconnaît officiellement « un enseignement bilingue en langue française et en langue régionale». Ignoreriez-vous que les Bretons ont été à l'avant garde de la Révolution contre l'absolutisme royal et que la devise de la République s'est aussi inscrite en breton comme en d'autres langues régionales, avant les errements de l'abbé Grégoire, de Barrère et de la Terreur ?
Comment pourrez-vous, en tant que Recteur d'Académie de Rennes, expliquer aux enfants des classes bilingues que le breton qu'ils utilisent à l'école n'a pas le droit d'exprimer la devise de la République qui ne pourrait s'afficher qu'en français ?
Mais de quelle République parlons-nous ?
Le refus de traduire la devise «Liberté Egalité Fraternité» dans une langue régionale pose, de toute évidence, la question de la nature de la République. Votre position dit que vous ne vous référez pas à une nation civique fondée sur la volonté de vivre ensemble, mais à une nation ethnique fondée sur un héritage culturel et linguistique exclusif. Ce choix contribue, non pas à reconnaître l’universalité de ces valeurs, mais à en faire une exception française. Cette ethnicisation des idéaux partagés, réduits à des valeurs «franco-françaises», est un mauvais coup pour leur diffusion : non traduisibles, ils ne sont exportables qu’au nom d’une volonté d'impérialisme et de domination.
Le 11 septembre 2013, le Parlement européen a voté la résolution Alfonsi pour la diversité linguistique au sein de l'Union européenne, à une écrasante majorité (625 voix contre 26 voix venues essentiellement des extrêmes droites européennes, les parlementaires français en représentant la moitié) en demandant aux États de condamner les pratiques linguistiques discriminatoires qui ciblent l'identité et l'usage linguistique des communautés linguistiques menacées. C'est aux opposants à cette résolution et aux moments les plus sombres de la colonisation française que renvoie votre courrier.
Que craint un haut fonctionnaire, qui s'arroge le pouvoir de prendre de telles décisions ? Que les langues régionales ne se développent à l’instar de ces espèces botaniques qui deviennent invasives si on n’y prend garde ? Qu’elles ne menacent une République qui serait si peu sûre de ses valeurs ? La crainte n’a jamais été un facteur de démocratie, tel est le danger.
Nous vous laissons la responsabilité de vos propos qui reflètent un détestable retour en arrière vers un nationalisme nauséabond bien éloigné des valeurs d'égalité et de respect que devrait transmettre l'école et qui favorise, au contraire, la montée des mouvements de repli identitaire et de chauvinisme dont la France semble hélas prendre la tête aujourd'hui en Europe.
Veuillez agréer, Monsieur le Recteur, nos salutations affligées.
Pour le bureau de Kevre Breizh
Le Président,
Tangi Louarn
KEVRE BREIZH : Agence Culturelle Bretonne de Loire Atlantique, Al Levrig, Amzer Nevez, Ar Falz-Skol Vreizh, Ar Redadeg, Association des Écrivains Bretons, Association des Enseignants de Gallo, Bertaeyn Galeizz, Bodadeg Ar Sonerion, Dastum, Digor Gwengamp, Breizh Unvan - Bretagne Réunie, Dihun, Div Yezh, Diwan, Emglev Bro An Oriant, Emgleo Breiz, FALSAB, Gouelioù Breizh, Gouren Breizh, Identité Bretonne, KBP - Association des Professeurs de Langue Bretonne Paris, Kanomp Breizh, Kendalc'h, Kuzul Ar Brezhoneg, C'Hoariva, Poellgor An Tarv, Radio Kerne, Sked Brest, Skol An Emsav, Skol Uhel Ar Vro - Institut Culturel de Bretagne, Skourr Breizh Kendalc'h Keltiek, Spered Kelt, Stumdi, Ti Ar Gouren, Ti Ar Vro Kemper, Tud Bro Konk, Unvaniezh ar Gelennerien Brezhoneg, War’l Leur. ■

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
22 octobre 2013 2 22 /10 /octobre /2013 12:21

Politica deus emoticòns !

Qu’ac volèm tot e de tira, e quitament peu jorn d’avant ! Que cau ua solucion immediata aus problèmas qui’s presentan. E los jutjaments que portam que son confòrmes a çò que vengui de mençonar. Qu’èm passats deu « vilatge globau » au « crambòt globau » e l’immediatetat qu’es un signe de la nòsta epòca. L’ordenador que las gents venguen tot escàs d’aprivadar n’es pas mei lo passatge obligat cap a la modernitat. Ara, que son los telefonets (de mei en mei) intelligents e las lausas (o tabletas) electronicas que mian lo branle gràcia aus hialats sociaus qui permetan d’estar en fasi damb los sons amics, los sons seguidors e autes I-like divèrs e variats ! L’informacion ne segueish pas mei las canaus « istoricas » e que s’afranqueish un chic mei cada jorn de la premsa papèr e quitament de la premsa audiovisuau. Que’s parlava, quauques ans a, de l’efècte parpalhòu a perpaus de l’influéncia que podèva aver un eveniment minim o insignificant en quauque part deu planeta sus un aute a milierats de quilomètres d’aquí enlà. Se la causa e pòt paréisher enqüèra valedera entaus eveniments meteorologics, ne soi pas segur que se posca generalizar, estant que las reaccions umanas a tau o tau eveniment que son instantanèas. Nada reflexion dens la màger part deus cas dens los comentaris escriuts suus hialats sociaus, sonque l’emocion que parla. Lo temps de la reflexion que’s tuma damb lo de l’emotivitat dens tots los domenis e màgerment dens lo domeni politic o sociau. Atau dens l’« afar » de la gojata kosovara hòrabotada de l’exagòn damb tota la soa familha e de la reaccion, après reflexion, deu cap de l’Estat. Praubòt ! Aqueste qu’emplega las canaus tradicionaus quitament se son modèrnes e los criticaires los emoticòns deu lor telefonet. Perversion de l’immediatetat !

Editoriau de La Setmana, n°941

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
22 octobre 2013 2 22 /10 /octobre /2013 12:17

Los politicians victimas de la rosta !

Vòli pas dire mas vesèm totes que los rapòrts socials poirián èsser mai bons. O sabi que las dificultats economicas i son per quicòm mas pas son que. La crisi fa pas que far remontar a la susfàcia çò qu’èra amagat al pus prigond de nòstre èsser.

Agachatz un pauc nòstres politicians al qual nivèl que siá : nacional o local. Mai d’un còp, pensatz qu’an un comportament erratic, per pas dire anormal e avètz tendéncia a desesperar, cada jorn un pauc mai, de totes aquestes elegits que, quitament se declaran urbi et orbi que son prèstes a sacrificar lor vida per França, Agen o Tartifume, quitan pas de far de colhonadas o de far la pròva, cada jorn un pauc mai tanben, qu’an completament perdut pè amb la realitat dels 99,90 % de la populacion.

E es pas una question de conviccions politicas – quand n’an ! – Drecha e Esquèrra, combat identic ! Avèm la bona fortuna d’aver un escaquièr politic larg que larg mas una pensada politica mai qu’estrecha tròp sovent.

De casas son estadas creadas, annadas a, e mèfi lo que i vòl pas dintrar…

O es un pescaluna e, dins aquel cas, a pas res a far dins lo domeni politic ; qu’ane somiar e sonhar sas utopias dins son canton e que se cale !

O, de segur, es un afrós reaccionari, per pas dire un anarquista e, dins aquel cas, es un dangièr per nòstra societat. Se se pòt far legalament ( !) lo cal embarrar per lo far calar que, de tota faiçon, se calarà pas tot solet !

Los qu’acceptan o qu’an acceptat d’entrar dins las casas, òm lor demanda pas que jogar lor ròtle de zòmbis.

Pensi pas que i aja qualqu’un de senat per trobar aqueles comportaments normals! E soi susprés que los especialistas convocats dabans los micros e las camèras.

Per ieu, es evident ! Tot aquel mond foguèron traumatizats quand èran drollets. Autres còps, èra la guèrra que provacava los traumas ; ara, son de segur, lo martinet – de mens en mens, es vrai – e la desculotada qu’an provocat de perturbacions espaventablas demest nòstres politicians…

Deman, seràn las careças que calrà interdire tanben…

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 20 d'octobre de 2013

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
17 octobre 2013 4 17 /10 /octobre /2013 09:58

A ieu los caps pelats !

La setmana passada, dos escandals nos venguèron bolegar e los mèdia se’n faguèron lo resson de segur.

Non, es pas estada la mòrt de centenats de candidats, en cèrca d’una vida melhora, a la pòrta d’una Euròpa qu’avián somiada tèrra d’asil. Non, es pas estat lo shutdown en cò de nòstres amics estatsunidencs amb d’unes republicans qu’an pas encara engolit l’eleccion d’un president de sang mesclat. Aqueles eveniments fan pas vendre.

De candidats a l’immigracion victimas de passaires sens escrupuls, n’i a cada jorn e destorban pas pus nòstra vida vidanta. Quant als Estatsunidencs e lor concepcion de la democracia, es quicòm que los Franceses an pas jamai capitat de comprene quitament se son abeurats de serias estatsunidencas.

Non, los escandals que vos vòli parlar son los que concernisson la deputada V. Massonneau e la coneguda N. Morano.

La primièra foguèt la victima del deputat de Morbihan, que viatjava aparentament un pauc dins la glòria e que trobèt amusant de còt-còt-codecar pendent son intervencion a la tribuna de l’Assemblada. La segonda foguèt la cibla d’un umorista qu’avèm conegut mai « inspirat ».

I a pr’aquò una diferéncia entre los dos escarnis. Òm poiriá esperar que nòstres elegits aguèssen un comportament digne quand son en session ; l’umorista, el, maneja l’umor al segond gra e representa pas qu’el sonque. E la victima a rason d’acceptar pas l’escarni mas, de mon punt de vista, n’a pas rason quand ditz qu’es una injúria cap a totas las femnas.

Avèm pres l’abitud fàcia a d’eveniments que nos pertòcan d’apelar al secors tota una categoria mentre que i a pas que nosautres que sèm conernits. Un pauc coma se lo que me diriá « cap pelat » o « corta cuèissa » se trufava de totes los que se tròban dins una situacion identica…

Editorial de La Setmana, n° 940

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
17 octobre 2013 4 17 /10 /octobre /2013 09:52

La « fabrica » del desespèr

Vòli pas dire mas es a se demandar, a còps, se los mèdia – e mai generalament los que sabon (politicians, economistas, cercaires) e qu’an colona obèrta dins aquestes – fan pas tot per nos far cabussar dins lo desespèr complet, e mai que tot lo despespèr cap a la natura umana.

Podètz pas agachar lo fenestron o escotar las « news » – cal èsser a la mòda ! – sens aver a subir non solament los eveniments malastroses que ne cal informar lo public, de segur, mas encara totes los detalhs dels crimis cometuts suls drollets, per exemple, détalhs que tornan a cada bulletin en cas que l’aguèssetz mancat ! Ràdio e television son los adèptes afogats d’aquestes fulhetons.

I a pas que amb la premsa escricha benlèu que i podètz escapar dins la mesura que la lectura de tal o tal article resulta d’un acte volontari mentre que los mèdia mençonats çai sus vos enaigan literalament.

E, coma o disiá l’umorista Raymond Devos : « Es pas perque avèm pas res a dire que o cal pas far saber ! »

Nos dison que l’informacion – coma la democracia, pareis ! – a un prètz ; m’estona pas quand vesi que mandan una equipa per filmar o entrevistar de pretenduts testimònis o per far intervenir los jornalistas a l’antena per nos dire que sabon pas res o que i a pas res a veire. Lo non-res de l’informacion, que !

N’aguèssetz pas pro, per cas, amb aquelas novèlas, vos balhan sens transicion los afars en cors e los a venir a prepaus de corrupcion, desviraments de moneda, etc. que – sembla que siá de mai en mai frequent – concernisson de personatges importants qu’an jogat o que jògan encara un ròtle important dins l’anar de la Republica. En sus dels sacamands que coneissèm e que son capables de jogar dins totes los registres, de ministre a comedian en passant per capitani d’industria, n’i a d’autres que lor auriatz donat lo Bon Dieu sens confession e que, al quite moment que vos demandavan, a vos, ciutadan francés, de far de sacrificis, fasián lors afars en catimini a l’acès de l’agach del paure mond !

Se cal pas estonar que los Franceses escoten unas serenas embelinairas e verenosas !

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 13 d'octobre de 2013

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
8 octobre 2013 2 08 /10 /octobre /2013 11:12

Un quant-a-si comun !?

Non, la drecha extrèma n’existeish pas ! Non, lo líder deu Front d’esquèrra ne trabalha pas contra lo poder en plaça ! Non, ne i a pas nat problèma au deguens deus grans partits de governament o de l’oposicion ! La lista d’arguments ne tenguerén pas dens lo vòste setmanèr se la fantasia e’m prenguèva de ne’n har la recension. E, pr’aquò, cada jorn, a cada bulletin d’informacion, que nse repàpian aqueth repic. Ne’s cau estonar de la reaccion d’uns Francés qui an ja pro de pensaments dens la vita vitanta. De segur, micros e camèras que son totjorn prèstes ende fimar e reculhir lo lor avís, lo mei sovent damb çò qu’apèran « questions barradas », que la sola possibilitat per eths de se’n sortir seré de desvolopar lor analisi de la situacion ; benlèu que ne i a qu’ac hèn mès ne passa pas suu fenestron o sus las ondas. Que cau que lo reportatge e sia hòrt e percutent ; los auditors o telespectators n’an pas temps a pèrder e, de tota faiçon, los qui saben que deven poder s’exprimir e… conselhar los qui ne saben pas, es a díser nosauts ! Atau de la « victòria » deu FN au prumèr torn de l’eleccion cantonau de Brinhòlas (Var). Taus uns, un tèrratrem, taus autes, arren d’especiau si que non la victòria d’un partit normau qui, dempuish annadas, predica ideas senadas que los Francés de la França pregona e pòden comprénguer e partatjar. França, un gran país millenari (sic) e ua lenga e ua civilizacion autan vielha (resic) qu’es venuda a l’enquant, desempuish decennis, per politicians irresponsables ! Un sol remèdi, que França torne trobar la soa independéncia e tira camin soleta e sens empach ! « Que son mensongèrs », ploriqueja lo còr de las verges espaurucadas en oblidant qu’an quasiment pas jamei predicat : mesa en comun, avenir comun… Euròpa, qué !

Editoriau de La Setmana, n°939

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca