Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
9 avril 2013 2 09 /04 /avril /2013 19:34

La luna e lo det

 

Vòli pas dire mas semblariá que l’adagi chinés se verifiquèsse un pauc pus cada jorn : « Quan òm li mòstra la luna amb lo det màger, lo pèc agacha lo det. »

Dempuèi que la Crisi – a, aquela crisi ! – s’es invitada dins nòstra vida vidanta, los que nos governan, que siá dins lo domeni politic o economic, quitan pas de nos dire que los tempses an cambiat e que podèm pas pus viure a crèdit, mas que se n’avèm la volontat e lo coratge e s’acceptam de sacrificis e un salari de misèria tot serà melhor per las calendas !

Nosautres, bedigasses que sèm, los avèm cresegut… Fins ara, nos sèm contentats d’agachar lo « det ».

Los qu’an lo poder, elegits o autres, e que, per definicion, son aluserpits, an lo sens de las realitats e de las responsabilitats ! La luna, se’n foton e coma se’n foton, an pas besonh tanpuac d’agachar lo det !

Eles, se contentan d’èsser clinats sus lors petits – o gròsses – afars : preservar lor claus, lor compte en banca o qué que siá que lor permeta de viure a son aise e de s’assegurar un avenidor tranquille.

Anem ! Fasèm un pauc d’antiparlamentarisme primari. Cada còp – fins ara – qu’un somiaire a propausat als deputats e senators, forra borra, de suprimir l’acumulacion dels mandats, de baissar un pauc lor remuneracion o d’exigir que lo remborsament dels fraisses dels elegits siá justificat, es estada una quasi-insurreccion al parlament. Amb d’arguments imparables ! De o voler tot verificar seriá mostrar del det – i tornam – los elegits de la nacion e los designar a la vendeta dels populistas de tota mena mentre que lo pòble – que son gents senadas – los a causits.

Donc seriá un maissant còp contra la democracia ! E aital renvian lo « somiaire » a sos estudis… e contunhan, los elegits, de preparar (sic) lor avenidor.

O sabi que cal pas los metre totes dins la meteissa saca, mas, coma pertot, los bons pagan e pagaràn pels autres.

Que la Republica trantalhe en causa d’un sol o de mai d’un, lo resultat es identic. Seriá melhor qu’agachèssen la luna benlèu !

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 7 d'abril de 2013

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
3 avril 2013 3 03 /04 /avril /2013 09:53

Aquel arbre, que tos braces son tròp pichons per ne far lo torn, a grelhat d’una grana pichonèla.

Aquela torre de nòu estatges ven de l’amolonament de motas de tèrra.

Un viatge de mila lègas comença per un primièr pas.

Laozi (v. ~570-~490) Daodejing, lxiv. 

 


Deuriam pas jamai ignorar l'apòrt de la cultura chinesa e de sos grands pensaires. Quand avèm cercat un epigraf pel diccionari, que Maurici Romieu n'es lo mèstre d'òbra, sèm tornats a Laozi e son Daodejing ont aviam trobat l'epigraf per la Gramatica de l'ocictan gascon contemporanèu.

Fa gaireben dètz ans qu'a pareishut a las Presses universitaires de Bordeaux e se pòt pas dire qu'es estada recebuda amb estrambòrd dins un certan mitan ! E mai l'ajan pilhada sens vergonha per qualques uns !

L'epigraf de la gramatica èra premonitòri e correspondiá  – e correspond encara – a  nòstra filosofia. Lo tèxte retengut de Laozi es lo seguent :


Produsir e enterténguer :

produsir sens s'apoderar

obrar sens esperar arren

guidar sens constrénher,

aquí es la vertut màger.

 

Se me caliá far una causida dins aquel tèxte qu'aviam causit, gardariái pas anuèi que « obrar sens esperar arren ». Aqueste trabalh, o faguèrem per ensajar de portar quicòm a la « maison comuna occitana » ; o faguèrem pas per una notorietat quala que foguèsse.

N'es tot parièr per aquel diccionari : a còps, me demandi se sabiam, quand avèm fach « lo primièr pas », que lo viatge durariá « mila lègas » !

 

Per vos far pacientar, vos fau conéisser – mas, de segur, las coneissètz ! – doas expressions de mai :

 


 

CANTURLA n. f.

Canta a mièja votz.


◊ Pèrdre la canturla « pèrdre la rason ».

Èra fat e fòl d’aquela femna. Un jorn, se n’anèt e la tornèt

pas veire. Virèt la canturla, lo paure bogre !

                 

Totes los diccionaris balhan pel nom canturla lo sens « cap, rason » ; sembla pas que siá lo sens primièr d’aquel nom qu’es un derivat de cant/ canta. Lo sens primièr sembla conservat dins lo vèrbe derivat canturlejar : cantar a mièja votz. Lo sens de « cap, rason » es plan segur un sens metaforic que ven de la locucion Pèrdre la canturla.

Lo sens primièr del nom canturla podiá donc èsser : « aire de cançon cantat a mièja votz ». Aquesta locucion s’emplega per una persona. L’aire (la melodia) es un element màger de la cançon ; sens cap de melodia, i pas plus de can-

çon. Metaforicament, la melodia representa la rason, element màger de la pensada.


◊ Virar  canturla | canturlas  ◊ Virar  la canturla « pèrdre la rason ».

Lo papà aimava pas que las femnas legiguèsson de libres e encara mens de romans. Disiá que viravan canturla, qu’èran perdudas per ostal, òme e dròlles ; pr’aquò, repoteguèt pas jamai la mamà. (F. Delèris, Memòris)

                 

Pel sens del nom canturla, cf. Pèrdre la canturla. Aquesta locucion s’emplega per una persona L’inversion de la melodia, suggerida pel vèrbe virar representa metaforicament un cambia- ment complèt dins lo biais de se comportar çò que pòt correspondre a la foliá.

 

 

Lo savi camina sens se descoratjar e la saba monta a la prima… Lo diccionari espelirà… el tanben !

 


 


Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
1 avril 2013 1 01 /04 /avril /2013 19:40

Lo sénher Lee o ditz…

 

Fa quinze jorns, lo primièr ministre de la Republik Singapura [Singapor], Lee Hsien Loong faguèt una declaracion a propaus de nòstra moneda europèa que coneis desempuèi lo començament de la Crisi qualques problèmas dins diferents païses de la zòna euro. En substància, diguèt que Asia aviá besonh que l’euro visquèsse mas apondèt que nòstra moneda se poiriá pas estabilizar tant que Euròpa seriá pas un estat federal. De propausses aital pòdon suspréne benlèu, sustot dins los païses que pensan fòrt e mòrt qu’apartenon encara a l clan dels grands poders. Per ne saber mai, vos sufís d’escotar nòstres elèits s’enarquilhar coma de pavons quand parlan de França, poténcia granda, passat millenari, lenga universala, etc. Lo sénher Lee, desempuèi Singapor, apieja ont aquò fa mal. Lo diagnostic es estat establit, longtemps a, per los especialistas d’ostal : una moneda comuna pòt pas tenir se los païses que l’emplegan se meton pas d’acòrd sus de règlas comunas ! La Crisi foguèt pas qu’un revelator. Quand èran embarrats dins lor moneda nacionala – franc francés, lira, peseta, douro, dracma… –, los financièrs, levat los Alemands amb lo Deutschmark benlèu, pesavan pas gaire, per pas dire res, cap als Estatsunidencs e al dòllar ; se las causas viravan mal, los govèrns, complicis, te fasián una davaluacion, pichona o granda, e tot aquel monde èran contents ! Contunhavan de parlar d’independéncia nacionala e, en cò nòstre, de la grandor de França ; e, per clavar lo bèc a los qu’aurián agut tendéncia a repotegar, te fasián petar La Marseillaise amb son « sang impur qu’abeura los selhons nòstres » Nòstres elèits an pas jamai volgut promòure una politica europèa vertadièra qu’implicariá una sobeiranetat limitada al profièch d’una maison comuna : Euròpa !

 

Editorial de La Setmana, n°913

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
31 mars 2013 7 31 /03 /mars /2013 19:26

Quand « Nòstra Dama » ven « Bon Encontre » ! 

Vòli pas dire mas, coma lo temps es poirit, se vos podètz pas anar passejar en causa del freg o de la pluèja, vos demòra la possibilitat de far quicòm mai que de vos abrutir devant lo fenestron o de passar tot lo sant clame del jorn a far de jòcs amb l’ordenador !

M’anatz dire que vòstre léser me regarda pas e auretz rason mas vos pòdi benlèu conselhar la lectura d’un libre…

Aqueste mes de mars a vist se debanar la quinzenada occitana [en Òut e Garona] ont, un pauc pertot dins lo departament, i a agut diferentas manifestacions e animacions pertocant nòstra lenga d’òc : seradas cantadas o contadas, conferéncias, etc.

Qualques uns demest vosautres que me legissètz de quora en quora o cada setmana n’an profechat benlèu ; es pas jamai inutil de socializar al luòc de demorar dins son canton…

Una serada passada a dançar vos ajuda a manténer la forma fisica. Una serada a enténer parlar de las costumas d’autres còps vos permet de veire tot lo camin percorrut, pel melhor o pel pièger, desempuèi qu’èretz drollet o drolleta quand èra lo temps d’abans la globalizacion ont tot es dins tot e recipròcament !

E una serada a enténer parla de toponimia ? Ongan, aviatz aquela possibilitat, la possibilitat de conéisser la significacion dels endreches ont vivètz. Me rapèli d’una remarca de l’ancian president del conselh general, J.-F. P., que disiá qu’èra pas contra la notacion del noms de las vilas e vilatges en occitan suls panèus de senhalizacion se, per cas, èran de noms occitans !

Paure d’el ! Totes ne son, de noms occitans ; e vòli plan daissar la plaça al 0,1 % dels endreches que o son pas ! Vos sètz pas jamai demandar çò que voliá lo nom del luòc-dich ont demorètz o lo nom de la vila o del vilatge qu’es lo vòstre ? La transcripcion francesa amaga plan sovent son sens e son nombroses los que balhan un sens fantasiós. Lo Dictionari toponimic dels noms de comunas d’Òut e Garona que B. Boyrie-Fénié n’es l’autora ven comolar aquela manca ; n’auretz per d’oradas de bona lectura… O vos cal crompar lèu lèu !

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-garonne

Dimenge, lo 31 de mars de 2013

 

 


Repost 0
23 mars 2013 6 23 /03 /mars /2013 18:23

De tot un pauc… 

Vòli pas dire mas i auriá al mens una persona que legís la Cronica occitana ! Non, sabi que n’i a mai, de segur, mas, generalament, los legeires renon pas la pena d’escriure.

Quand sabon qual soi, fòrça gents me dison : « A ! es tu que fas lo cronicaire al Pichon Blau ! » E ieu, devi confessar qu’aquò me fa plaser sustot quand son compliments.

Ara, m’arribarà pas mai que soi estat traït pel jornal que m’a consacrat gaireben tota una pagina lo mes passat e que, desempuèi, aficha ma cocura al cap de la cronica.

N’anetz pas creire pr’aquò qu’ai decidit, après la parucion de l’article sus ma modèsta persona – article que balhèt l’idèa a FR3 Tolosa de me consacrar mai gaireben tres minutas – de n’esperar un autre per tornar a mon prètzfach de cronicaire coma las « cronicas » de las darrièras tres setmanas o poiriá far pensar.

Que  non pas ! E, coma al legeire susprés que compreniá pas brica çò que se passava, vos devi qualque explicacion.

Èri en vacanças – ieu que i soi totjorn ! – un pauc luènh de l’ostal e, coma èri pas segur de trapar Internet dins lo país ont me trobavi, aviái preparar a la lèsta tres tèxtes – un per setmana – per vos far companhiá.

Me perdonaretz, ne’n soi segur…

Benlèu o sabètz pas mas, coma l’apetís ven en manjant, las idèas me tornan quand comenci d’escriure mon exercici setmanièr, al darrièr moment coma de costuma. E, segon çò que nos porgís l’actualitat – las news en francés ! –, vos parli del papa o d’Euròpa o de quicòm mai.

M’an conselhat mai d’un còp de parlar de la vida vidanta agenesa o dels environs ; ai pas jamai volgut per çò que coneissi pas pro Agen per ne dire los petits secrèts e los petits defauts – lo Pichon Blau [le Petit Bleu] a la rubrica del Flaneur per aquò qu’es, de mon punt de vista, remirabla – e que demòri a la campanha.

L’ai pas fach exprès mas soi partit al moment de la quizenada occitana en Òut e Garona ; aital, avètz podut seguir benlèu una manifestacion – o mai – del programa qu’èra fòrça variat : cançons, danças, toponimia…

Avètz pas tot perdut.

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 24 de mars de 2013

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
23 mars 2013 6 23 /03 /mars /2013 18:19

Normalament, serai tornat pel dimenge que ven. Per me far perdonar mon escapada, aqu1i un tèxte d’Antony Tozy (1852-1911), felibre neraqués de tria…

 

 

 

 

LOS CODONHS 

 

Un pairòt de codonhs suu cap,

La vièlha Jani de Tausieta,

A Nerac, tota guilhereta,

Se’n vengot un matin ende’us véner au marcat.

Qu’èra ua vièlha escrusiva

Damb qui calè marcandejar.

Tot li èra bon­; tot li serviva.

Hasè pas que ploriquejar.

Qu’auré venut, s’èra estat la mòda,

Lo seniçon endeus ausèths ;

Ende prüas de reina-clauda

Qu’auré venuts petaprüets.

Ende era, tot èra profit...

Hasè son diu de la moneda ;

E d’un agland de la surreda

Qu’auré volut tirar un ardit.

.............................................

Aquí-la donc sus la petita alèa

Damb sos codonhs arruats sus un banc,

Tot en velhar que’n montar la marèa

Li amièsse quauque gormand.

...............................................................................

Un òme s’aprochèt : « Aqueths codonhs, combien ?

— Là, mossur... quaranta sòus. Son pas chers ? Pensi bien

Çaquelà quaranta sòus. — M’atz pas bien espiat ?

Botatz-vos los au codonhat... »

Ua dama vengot : « Combien, aqueths codonhs ?

— Là, madama, pr’amor qu’es vos,

Se’us prenguetz tots, n’i a dètz quilòs,

Que vse’us dèishi per trenta sòus...

— Trenta sòus ! Ètz vasuda enguan,

Praubòta ! Tornerèi doman. »

Ua auta digot : « Son pas leds

Per véser, combien ne voletz­?

— Vint-e-cinc sòus, digot Jani.

— Que vse’n balhi vint sòus... — Nani

Aimerí mei los har confir. »

Aprèps aquò ua cosinèra

L’en ofriscot dètz sòus ; enqüèra

Se volè tocar son argent

Los i calè portar rota d’Agen­!

...............................................

Un recardèr, farçur de heras,

E’us auré pres a vint sòus s’èran francs…

Un aute digot : « S’èra peras

E vse’n balherí bien tres francs.

Mès codonhs... N’èi pas plaçament.

Adishatz donc. » Finalament,

La venta estot tan dificila

Qu’entà tres òras deu tantòst

Que se n’angot córrer la vila

E venot sos codonhs, tres sòus.

 

Moralitat

 

A fòrca de sarrar l’anguila

Demòra pas que pèth e òs.

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Literatura
commenter cet article
23 mars 2013 6 23 /03 /mars /2013 17:32

Coma soi a me passejar qualques jorns un pauc luènh de l’ostal, ai pensat que qualques vèrses d’un poèta occitan de Gasconha vos poirián far plaser.

Aquí la seguida de la setmana passada del tèxte de Dastròs (sègle XVII) que passèt sa vida a Beaumont-de-Lomagne (Gers) 

AU LEGIDOR GASCON (seguida e fin)

 

N’ajatz pas páur que lo lop miule,

N’ajatz páur que lo gat gorriule

Vos augetz lo lop udolar

Vos augetz lo pòrc gorriolar,

Vos augetz sol lo gat que miula,

Vos augetz lo mèrle qu’eishiula,

E per leishar lairar los cans,

L’aso brama, e non laira pas ;

L’arrosinhòu dab melodia

Canta, e l’agaça qu’escorria,

Per qué ? per çò qu’a cada ausèth

Son cant, coma son nin l’ès bèth,

Cada ausèth aima son ramatge,

E cada pòble son lengatge.

París non parla pas flamant,

Ni Brucèlas lo francimand,

Ni Roma la lengua arabèsca,

Ni la Mèca la romanèsca.

Parlan sarrazin a Madrid ?

Com Espanhòl lo long deu Nil.

Londras a la lengua turquesa

Coma Constantinòpla l’anglesa.

Atau que diurés, tu, Gascon,

Contentà’t deu lengatge ton

Au champs, au mercat, a la taula,

Deplicant la santa paraula

Entrotinant en sa joentut

Tos mainatges a la vertut.

Tè ? Legish me un pauc deb paciénça

Tu non trobaràs pas gran sciénça

En mi, perçò que non i a punt,

Mès veiràs a cada punt

Que tota sòrta de doctrina,

O de leis, o de medecina,

O de la que tracta de Diu

S’aginare tan plan acion

D’ua man saberuca e genèca

Que’n la Letina, ni’n la Grèca.

Se tu’m vòs legir dab leser

Tu i trobaràs mès de plaser

E mès de gost que tu no’t pensas

Mès que m’acabes si’m començas.

Gascon, no’m digas pas de non

Gué que no’t hèu pas desaunor

Puish que dab paraulas pro sòbras

Jo’t descrivi de Diu las òbras,

Los eloments, e las sasons,

Dab sas vertuts, e sas rasons,

Bèra e plan preciosa matèria

Ben que la forma ne sia leria (l’erio)

E que t’ac dig en bon crestian

Enbadas siri Caperan

Si no’n sonc digne, Diu me’n haça

E puish qu’au Cèu que’m donga plaça

Atau haça a tu, legidor,

Ça ditz D’Astròs ton servidor.

 

Cronica occitana (especiau !)

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 13 de mars de 2013

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Literatura
commenter cet article
23 mars 2013 6 23 /03 /mars /2013 17:28

Coma me’n vau passejar qualques jorns un pauc luènh de l’ostal e que soi pas segur de poder croniquejar coma a l’ordinari, ai pensat que qualques vèrses d’un poèta occitan de Gasconha vos poirián far plaser.

Dastròs es un òme que causiguèt de fargar una òbra en lenga occitana de Gasconha e, quitament se la lenga es pas totjorn aisida al jorn de uèi, se fasètz un petit esfòrç, veiretz qu’es pas complicada…

 

 

AU LEGIDOR GASCON

 

Elàs ! Ben hès-tu mala suna,

Que mon encontra t’emportuna

E n’ac vesi que’m das deu nas

Autanlèu que’t cag’ intre mans ;

Lo bèth prumèr mòt de mon titre

Me hè prénguer per un belitre,

Jo’t hèu tot lo hasti deu mon

Per çò que jo parli gascon,

Tu huges en gita’m lahòra.

Torna, torna, frair, e demòra,

N’ajas honta d’augir ton frair

Parlar la lengua de ta mair.

Crei-me, Gascon, n’ajas vergonha

De nòsta lengua de Gasconha,

Ni de l’augir, ni de’n parlar

Coma a Lèitora, e a Sent-Clar.

Gue qu’es la sola legitima,

Qu’es la flor, la pèrla, e la prima

Que parla lo gascon corau,

Lo gascon blos e naturau,

En un mujolet de sèt legas,

E sas vesias son de pègas

Que se hèn un salmigondís

D’Estaragués o de Mondin,

Deu Riberenc, o deu Gavacho,

Deu Lanusquet, o d’aqueth macho,

Lengua pedaçat de hilhuc,

Que mahereja cada truc.

Aug, Aug l’ua coma quequeja,

Aug l’auta coma bedosseja,

Aug-los totas dab taus accents (tos)

Que’t hèn arreganhar las dents

Aquò son tot de fadurlòtas,

O de tròcis de bastardòtas

Que desondran la puretat

Que natura los avè dat.

E la nòsta sens orresia

Neta coma bèra bassia (passia)

N’a nat mescladís, ni nat fard,

Nat mòt estranh, ni bastard,

E auta puria se temònha

Que quau sortic de Babilònia,

Tan plan coma lo Castilhan,

Que lo Francés, o l’Italian,

Ni n’es en arren mès mermèca

Que la letina, ni la Grèca !

Tamoens que de son bèth estil

Se poiré formar un Vergil,

Un Demostèna, o un Omèra,

Si nòsta noncurància n’èra

L’endinh qu’avem e pauc de gai

De la lengua de nòsta mair,

Mes ingrats que las bèstias brudas,

Puish que totas, doças e rudas,

Guardan la vux que Diu lor dèc

Quan sur la tèrra eth las botèc…

 

Cronica occitana (especiau !)

Le PEtit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 3 de mars de 2013

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Literatura
commenter cet article
26 février 2013 2 26 /02 /février /2013 15:41

Ni chuc ni muc…

 

N’èi pas legit – e ne legirèi pas – ni lo libe ni las « bonas huelhas » de Belle et Bête de Marcela Iacub que ne coneishi pas.

N’es pas sonque un episòdi de mei dens la saga (!) d’un òme brilhant qu’estó un òme de poder e qui, un pauc avant la soa descadença – entà las rasons que deurem conéisher tots ara –, con·hessava qu’« [aimava] las hemnas sens moderacion » en ajustar, un drin provocator : « E alavetz ? »

Los mèdia que n’an hèit los lors caulets gras e los Germanopratins de servici que son estats convocats ende díser lo lor vejaire a perpaus d’aquera obra qui seré per d’aubuns ua pèira blanca dens la literatura e per autes un liberolàs qui mancaré a l’etica mei elementària, causa susprenenta de la part d’ua hemna qui es ua jurista plan renomada.

En aqueste sègle de « transparéncia », l’autora n’es pas la prumèra que relata las soas aventuras amorosas entremescladas de conversacions o confidéncias deu son aimador suu coishin o en béver un bon whisky. La vita privada que ven atau sus l’empont.

E ne sabem pas mei se l’intencion de l’autora es de provar qu’es ua hemna assumida que gausa anar en contra de l’opinion en préner un aimador qu’es estat expausat a la vergonha publica exagonau e mondiau o se, dens lo son esperit, i avèva en gèrme l’idea de venjar totas las hemnas (!) de l’escarni qu’avèvan patit d’aquera « bèstia » [cf. Belle e Bête] en tot se har un pauc de moneda gràcia a la notorietat de la soa mitat deu moment.

Los hialats sociaus que ns’a abituat a saber – e a véder – tot o quasi de las relacions, intimas a còps, deus uns e deus autes.

Ua question que’s pausa totun : perqué los mèdia – e nosauts ? – estiman mei lo perhum de l’escandal au dever d’informar ? « Trompetas de la renomada, qu’ètz plan mau embocadas ! » qu’èra faus ?

 

Editoriau de La Setmana n°908

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Literatura
commenter cet article
23 février 2013 6 23 /02 /février /2013 12:33

Lo vedèl d’aur e l’animalum… 

Vòli pas dire mas l’afar de las lasagne amb de carn de caval etiquetada « buòu » es per contunhar qualque temps encara dins los mèdia.

Se Gran Bretanha o França, an reagit lèu lèu en prenent de decisions mai o mens radicalas, l’escandal – e es un escandal ! – se limita pas a qualques païses europèus.

An trobat de carn de caval dins de produches identics fins a Hong-Kong se ne cresi las gazetas. Podèm totjorn nos trufar e dire que, foguèsse estat de buòu, auriá pas pogut córrer tant viste !

Dins la lucha entre gendarmes e sacamands, los gendarmas an costuma de dire qu’aquestes an totjorn una longor d’avança e que sabon s’adaptar en professionals que son ! N’es tot parièr dins lo domenis del dopatge ; i a totjorn la dròga que… qui… se tròba pas dins lo catalòg dels servicis concernits. E poiriam contunhar amb d’autres exemples.

D’en primièr, l’industria agro-alimentària es una industria ! Mossú de La Palice l’auriá dich tot parièr. Aqueste sector industrial manca pas d’avocats e se sap far entendre dels elegits, especialament dins una Euròpa que va a la mòda britanica, es a dire liberala o tras que liberala !

Los capitanis d’industria exagonals an per costuma de dire que, en plaça de los ensucar amb de règlaments e de règlaments que càmbian cada quinze jorns, l’Administracion seriá melhor inspirada de los laissar trabalhar per çò qu’es pas en damorant darrièr un ordenador dins un burèu climatizat que l’economia francesa serà sauvada.

Tot aquel brave monde se trufan de lors clients. Çò que los interèssan es de far de moneda en privatizant los beneficis e en fasent suportar las pèrdas per la poténcia publica, es a dire los Franceses. Vòlon plan profiechar de la libertat quitament s’es al dam de la dels autres.

E los sembla-intellectuals s’i meton tanben, eles que fan un roman de lor vida amorosa momentanèa amb un partenari conegut en esperant que los malhums socials los ajudaràn a venir celèbres e a « far » de moneda.

Lo mai porcàs dels dos es pas totjorn lo que se poiriá pensar !

 

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Cronica occitana

Dimenge, lo 24 dee febrièr de 2013

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca