Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
29 janvier 2013 2 29 /01 /janvier /2013 16:06

Estrambòrd e prioritats…

 

Qu’avem avut Joana d’Arc que la soa aventura s’acabè mau a Rouen per part en causa de la manca de reconeishença de Charles VII ; totun que serà canonizada hèra mei tard per servicis renduts a la patria. Ne deishè pas d’èsser populara demest lo brave monde.

Mès totas las istòrias ne s’acaben pas atau.

Dins un periòde recent, França que s’es encapriciada d’ua auta hemna, la franco-colombiana Ingrid Betancourt, qui estó liberada per l’armada colombiana après èsser estada retenguda presonèra dens la sèlva amazoniana per las FARC pendent sheis annadas.

Qu’estó arcuelhida a París per Nicolas Ièr qui ne se contentava pas sonque de guarir las escròlas mès qui avèva segotit cèu e tèrra, ça digó l’Ingrid, ende la har liberar. Los mèdia, absents per Joana (sic), que muishèn la lor capacitat dens l’elògi e la flagornheria ; Ingrid qu’èra ua eroïna e Nicolas lo chivalièr. Ne mancava pas que lo destrièr, l’armadura e l’espada per que lo veiriau estosse d’epòca.

E taus Francés, qu’estó l’union sacrada… per un temps.

La setmana passada, qu’avom un aute moment d’estrambòrd damb le retorn de Mexic de Florence Cassez, condamnada a sheissanta annadas de preson per complicitat de raubatòri e que la Cort suprèma d’aquel país venguèva d’alargar per vici de forma après sèt ans d’empresonament. Un còp de mei, los mèdia e los  dirigents qu’estón a l’auçada de l’eveniment ende arcuélher l’innocéncia proclamada vaduda hemna.

Per astre, los prumèrs dos skippers del Vendée Globe qu’avón la delicatessa d’arribar sonque l’endoman. E la familha de l’ostatge francés, Yann Desjeux, originari d’Anglet, tuat suu site gazèr d’Argèria per los « terroristas », ne demandè pas la preséncia d’un ministre tà lo son enterrament.

Un gran país que sap quaus son la soas prioritats…

 

Editoriau de La Setmana, n°904

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
27 janvier 2013 7 27 /01 /janvier /2013 17:53

De tot un pauc… 

Vòli pas dire mas per qualqu’un que i viu, la vila d’Agen se moderniza ! Autant vos o dire de tira, quand disi que se moderniza soi un pauc trufandièr.

Lo campanhard, e ne soi un, que va a la vila, quitament s’es una vilòta o una viloteta, es susprés de veire que, un pauc pertot, i a de carrièras barradas, de desviacions, e de trabalhs de « necessitat publica » un pauc pertot.

Se l’eficacitat d’un cònsol se mesura a aquela auçada, lo d’Agen es eficaç ! E, coma sembla èsser un partisan de l’acummulacion de mandats, dirà de segur qu’es en causa de sas diferentas casquetas que pòt èsser autan eficaç.

Après aver « creat » un quartièr per pedons dins lo centre de la ciutat, s’es atacat a la renovacion (« reabilitacion » en bon francés estatsunidenc!) del quartièr de la gara de camin de fèr mentre que la SNCF torna restaurar (« reabilitar » en bon francés estatsunidenc totjorn !) lo bastiment itself !

I a totjorn un moment quand ven necite de far de trabalhs e mai geinèsse los que demoran a proximitat. Lo baloard Scaliger es ara digne d’una autorota e, devant la gara, lo parcatge pels autobusses que fan un servici SCNF (sic) es estat modernizat e poiriá far rampèl als parcatges autobus de las vilassas. Lo problèma es que, ara, las veituras se devon anar parquejar al diable dins un parcatge privat que còsta los uèlhs del cap.

Lo que pren lo tren o que pòrta qualqu’un al tren deu comptar una bona mièja ora unicament per pausar la veitura. E encara se sètz ingambi ! Podètz plànger lo que se desplaça pas qu’amb dificultat ; aquel pòt estimar necessitar una bona oreta !

En mai d’aquò, la SNCF renòva la gara per que siá polida un còp que servirà pas qu’a far la naveta entre Agen e la futura gara TGV !

Vivèm dins un monde mearvilhós amb d’elegits que, del moment que son elegits, pensan que pòdon far çò que vòlon dins lor vila ; la majoritat del conselh seguís mas aquò vòl pas forçadament dire que, suls trabalhs gròsses qu’« impactan » lor vida vidanta, la populacion concernida es estada consultada.

Per la LGV, vesèm que, del moment que los presidents de region la vòlon, una decision positiva es estada presa sens esperar lo rapòrt qu’es estat demandat !

De mai en mai, las « vraies gens » an pas pus drech a la paraula…

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 27 de genièr de 2013

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
22 janvier 2013 2 22 /01 /janvier /2013 00:17

La dolor del bigornau…

 

Es causa sabuda que, dins nòstra societat de consum, los mèdia devon vendre e las novèlas que son vendedoiras son pas sovent las qu’un jornalista aimariá desvolopar. Levat qualques excepcions : una presa d’ostatges per qualques « fòls de Dieu » o un chaple dins una escòla, estatsunidenca de preferéncia, los legeires aiman melhor èsser assabentats dels comairatges que pertòcan las celebritats, los people coma se ditz… Los qu’aiman de « googlizar » e sabon navigar – pas coma ieu ! – sus la tela i pòdon trobar gaireben tot.

Diluns de ser, sens cercar vertadièrament, i trobèri, e dins lo desòrdre de segur, que Depardieu aimariá se far bastir una isba dins los environs de Mòsco, que Justin Bieber fasiá admirar sas pèrnas, qu’Armstrong s’èra confessat sul fenestron a prepaus de son dopatge, que John Galliano, lo costurièr, èra de retorn, que G. Clooney s’èra fach « desfroncir » los testiculs, que Rachida D. auriá agut fins a uèit « amics intims» a l’encòp…

E anavi doblidar l’indemnitat d’un million e mièg de dòlars que lo client de la cambra 2806 del Sofitel de New York a balhat a l’èx-serviciala que l’acusava d’agression sexuala.

L’occitan serà pas mai una lenga en perilh quand aurà de mèdia capables de fidelizar sos legeires amb d’eveniments aital qu’an una influéncia prigonda sus lor vida vidanta.

Quals mèdia auràn lo coratge de parlar del desespèr de las ustras o dels muscles al moment d’èsser engolits ? Qual jornalista descriurà un jorn pel menut la dolor del cranc o del bigornau al moment d’èsser getat dins l’ola ?

En esperar aquel jorn, son encara nombroses a creire que podèm somiar al recit de las catastròfas o en vesent lo passa-carrièra per inaugurar lo segond mandat del president estatsunidenc…

Quina manca d’imaginacion ?

 

Editorial de La setmana, n°903 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
19 janvier 2013 6 19 /01 /janvier /2013 19:59

Un vièlh topin macat ? 

Vòli pas dire mas, en legir vòstre jornal de referéncia, Le Petit Bleu, avètz pogut notar que, demest los articles del mes de genièr, los que son gaireben la majoritat son consacrats a la ceremonia dels vòts organizada per las comunas.

Me pòdi enganar mas me sembla que, qualques ans a, lo jornal i consacrava mens de plaça o benlèu que lo « maire » o la « mairessa » e lor conselh municipal fasián aquò mai a la chut-chut que non pas a l’ora d’ara.

Coma soi convidat, i vau. Es l’escasença de veire de mond qu’òm crosa pas sovent per carrièras ; vertat es que, per carrièras, me i veson pas fòrça.

Al vilatge, es una ceremonia seguida, coma se ditz. I podètz rescontrar lo mètge e l’apoticaire, los mestierals e los pompièrs, lo curat e lo representant de la gendarmariá e, de segur, lo conselhièr general de l’endrech e lo president de la comunitat de comunas – lo tot dins lo desòrdre – per parlar pas que de las personalitats o las personas que comptan. lo « pòble », vièlhs e joves, repotegaires e paucparla, emplisson la sala ; los mai « socials » doblidan pas de saludar lo cònsol màger e, quand o pòdon, lo conselhièr general…

Naturalament, lo cònsol es aqui amb al prèp d’el lo conselh municipal al grand complèt e totes los emplegats municipals qual que siá lor foncion o  lor grade !

Lo « maire » o la « mairessa » fan lo discors d’usatge e laiussan sus l’anar de la comuna : trabalhs faches e a far, taxas novèlas, etc. e, generalamaent, daissa la paraula als autres politicians de l’endrech.

Ongan, avèm agut drech a un còp de pè de l’ase de la part de nòstre conselhièr general que, abituat pendent annadas a èsser majoritari al departament, se tròba ara dins l’oposicion, çò qu’es pas una malautiá !

Parlèt pendent un detzenat de minutas a un public un pauc susprés – vertat que una majoritat de las gents qu’èran dins la sala, èran pas de sa « capèla » –, de la manca de democracia de la majoritat departamentala novèla mentre que èra diferent abans. Après sa sortida de dintrada e après nos aver desirat la bona annada…, s’escapèt lèu fach qu’èra pres per d’autras ocupacions, invitat coma èra per d’autras municipalitats.

Aital ne va del microcòsme politic. Totes vos vòlon de ben tant que votatz per eles e que son al poder ; mas se la ròda vira, e urosament que vira de temps en temps, alara esitan pas a vos nhacar los pompilhs !

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot et Garonne

dimenge lo 20 de genièr de 2013

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
15 janvier 2013 2 15 /01 /janvier /2013 13:32

Pragamatisme d’un « indecís »…

 

Quan lo nòste navèth president estó elegit, lo cambiament màger qu’estó, deu men punt de vista, ua atmosfèra mens electrizada que se poscó sentir tanlèu los resultats de l’eleccion coneishuts. Mès ua majoritat navèra, un govèrn navèth, un president navèth que deven har las lors pròvas… Autan Nicolas Ièr qu’anonciava urbi et orbi un sarròt de decisions, desbrembadas lo mei sovent un còp lo son discors acabat, autan F. Hollande, pendent un temps, en la soa volontat d’estar un president normau, que deishè lo Prumèr ministre gavidar los afars de la vita vitanta ; aqueste, un paucparla, que s’a deishat desbordar, a còps, per uns ministres de las ambicions contengudas. Lo president, eth, n’a pas jamei aimat los conflictes e qu’assaja de hargar un compromés en hicar sus pè ua comission avant de prénguer ua decision. Los bonapartistas de l’UMP non se son pas privats d’ac har remarcar e de prénguer per testimòni lo « pòble francés » – A, lo pòble ! – cap a un president indecís e un govèrn a còps cacofonic. E los mèdia, totjorn en cèrca de scoops e de venta, n’esitan pas a surfar suu maucontentament en córrer la risca de jogar los botahuec. Atau lo projècte de lei, lo « maridatge entà tots », qu’a confortat los opausants sus la lor idea d’un govèrn e d’un president movuts unicament per ua ideologia, e influenciats per los lobbies concernits que vòlen la desapareishuda de la familha atau consacrada desempuish sègles. Atau, los acòrds patronat-sindicats que son la marca d’ua avançada sociodemocrata. Atau, la decision deu nòste president d’engatjar l’armada francesa en Mali ende combàter e percaçar los jihadistas qu’es estada saludada, levat ua o doas excepcions, per tota la classa politica francesa. Un president rodomont, indecís ? Non, meilèu pragmatic…

 

Eidtoriau de La Setmana, n°902 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
12 janvier 2013 6 12 /01 /janvier /2013 16:08

Agen, banlèga de París… 

Vòli pas dire mas, quitament se los jorns alongan e se d’unes se regaudisson de poder far de crompas a bon mercat because los saldes, soi un pauc descorat de veire que los elèits, un còp al poder e d’un bòrd a l’autre de l’escaquièr politic, semblan gaireben totes atenguts pel sorditge.

Las promessas, o sabi, engatjan pas que los que las creson.

Vòli plan admetre la part del jòc electoral que fa qu’un candidat passa mai o mens unas causas sos silenci per n’enauçar d’autras e aital far plaser a sos electors probables.

Soi prèst a admetre qu’un còp l’eleccion facha, unas realitats, mai o mens amagadas, tornan sul devant de la vida politica.

E, en bon ciutadan qu’a pas pro de moneda per s’anar exiliar de l’autre costat dels limits exagonals, soi resignat a pagar mai de talhas al nom de la solidaritat nacionala.

Sèm qualques milions dins aquel cas cas ; pr’aquò, tira pas res a mon sacrifici. E que me vengan pas parlar de l’onor d’èsser francés e dels devers estacats a aquel privilègi !

Levat los que demandan la ciutadaniá francesa, sèm totes franceses per astre ; me sentissi pas cap de devers envers degun en rason de ma nacionalalitat. Los devers qu’ai son envers la societat dins la quala vivi. Pagar de talhas fa part d’aqueles devers. Çaquelà, n’ai mon confle de dever pagar per çò que considèri coma los capricis de nòstres elegits.

Al moment que nos dison que i a pas un quite ardit dins las caissas e que nos demandan d’esperar l’an pèbre per una aumentacion ipotetica, s’entestardisson a voler far la LGV fins a Tolosa, e subretot en partenariat amb d’entrepresas privadas que tocaràn lor deime pendent decennis, valent a dire ad vitam aeternam !

Encara un còp, los estudis an mostrat que, entre Tolosa e Bordèu, los viatjaires ganharián pas qu’un vintenat de minutas… mas, nos dison nòstres elegits regionals, e de la comuna d’Agen tanben, serem mai pròches de París !

A, París ! lo paradís per qualques detzenats de personas – elegits e professionals – que pagan pas jamai lo tren mas que vòlon èsser mai viste pròches del Poder…

A, los socialistas ! Ne son damorats al progrès portat per  las tecnologias modèrnas, qualas que sián. Los Sovietics d’un còp èra an gaireben assecat la mar d’Aral en fasent córrer lo riu que l’alimentava dins la direccion opausada. Amb un testarditge autan gran, nòstres elèits nos vòlon provar que Tolosa, Bordèu o Agen son las banlègas de París…

Lo prètz a pagar ? Anèm, mossur, nosautres, elegits, parlem de causas seriosas…

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot et Garonne

dimenge, lo 13 de genièr de 2013

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
7 janvier 2013 1 07 /01 /janvier /2013 11:45

Precaucions per l’eternitat…

 

Totes los qu’an subreviscut a una fin del monde vos o pòdon dire. Lo mai long es a venir : l’eternitat ! E, coma per tota causa que dura, cal s’organizar. Cal pas creire cresents o mescresents patentats o quitament los trufandièrs de servici ! Se cal fisar a nòstre sens commun eiretat dels aujòls. Es plan conegut que, dins qualque domeni que siá, se cal virar cap a eles qu’an – qu’avián – recebut vertat, saviesa, paratge, etc. en partiment. Aüroses los qu’an la bona fortuna d’aver un linhatge que comença mai o mens a las crozadas ! Serà mai dificil, de segur, pels bastardons o orfanèls de paire e de maire. Ara que sèm dins un mond novèl las causas pòdon pas que se melhorar (!) : politica, economia, etc. mas, mai que mai, la situacion de nòstra lenga presenta sus la tela via los blogs e fòrums d’escambis. Fasèm, amb aqueles malhums socials, çò que los Africans an fach amb lo telefòn ; per far cort, son passats del tam-tam al telefonet, intelligent o pas. Es estat mai senat d’investir dirèctament dins las antenas relais que non pas dins los pòsts telefonics. Los blogaires e escambiaires de tota mena pensan aver trobada la pèira filosofala e se poiriá qu’agèssen rason – an l’eternitat per aquò ! – a la condicion de prene qualques precaucions. Pels blogs, seriá d’escriure de la faiçon mai corrècta que siá sens aver paur de s’assabentar e d’acceptar las remarcas pertocant la lenga (o lor parlar). L’occitan deu èsser la sola lenga per la quala, cada individú, tanlèu que ne coneis tres mots, se considèra coma un expèrt. Pels escambis, seriá bon aquí tanben de prononciar pas d’escumenges e de considerar pas que sol lo parlar de son cloquièr es lo bon. Per aquò far, podèm començar tre ara e pensar qu’avèm l’eternitat…

 

Edito de La Setmana, 

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
4 janvier 2013 5 04 /01 /janvier /2013 13:27

Trop fòrt, notre Obélix hexagonal !

 

 

Òc, qu'ac sabi ! ne sabi pas pas parlar « djeunn » e que se n'anré temps que m'i metèssi… Pensi totun qu'es un pauc tard…

 

Que'm hè pensar a ua « istuèra » pèga a l'epòca de la guèrra freda :

« Quels sont les meilleurs espions américains ?

— Les microscopes éléctroniques.

— Pourquoi ?

— Parce qu'ils servent à observer les virus. »

 

Lo nòste navèth Rus blanc  Депардье

que seré donc un microscòp electronic. Ara que va víver en Russia, que'u serà aisit de poder observar las « vies russes »

E òc, en occitan, ne marcha pas…

 

En mei d'aquò, que soi segur que va investir dins la vodka e lo kvass…

 

Enfin que poirà totjorn escotar Boby Lapointe

 Ta Katie t'a quitté 

Ce soir au bar de la gare
Igor hagard est noir
Il n'arrête guère de boire
Car sa Katia, sa jolie Katia
Vient de le quitter
Sa Katie l'a quitté
Il a fait chou-blanc
Ce grand-duc avec ses trucs
Ses astuces, ses ruses de Russe blanc
Ma tactique était toc
Dit Igor qui s'endort
Ivre mort au comptoir du bar
Un Russe blanc qui est noir
Quel bizarre hasard se marrent
Les fêtards paillards du bar
Car encore Igor y dort
Mais près d'son oreille
Merveille un réveil vermeil
Lui prodigue des conseils
Pendant son sommeil

Tic-tac tic-tac
Ta Katie t'a quitté
Tic-tac tic-tac
Ta Katie t'a quitté
Tic-tac tic-tac
T'es cocu qu'attends-tu ?
Cuite-toi t'es cocu
T'as qu'à, t'as qu'à t'cuiter
Et quitter ton quartier
Ta Katie t'a quitté
Ta tactique était toc
Ta tactique était toc
Ta Katie t'a quitté
Ote ta toque et troque
Ton tricot tout crotté
Et ta croûte au couteau
Qu'on t'a tant attaqué
Contre un tacot coté
Quatre écus tout comptés
Et quitte ton quartier
Ta Katie t'a quitté
Ta Katie t'a quitté
Ta Katie t'a quitté
Ta Katie t'a quitté
Tout à côté
Des catins décaties
Taquinaient un cocker coquin
Et d'étiques coquettes
Tout en tricotant
Caquetaient et discutaient et critiquaient
Un comte toqué
Qui comptait en tiquant
Tout un tas de tickets de quai
Quand tout à coup
Tic-tac-tic driiiing !

Au matin quel réveil
Mâtin quel réveil-matin
S'écrie le russe blanc de peur
Pour une sonnerie
C'est une belle sonnerie.

Paroles et Musique: Boby Lapointe  

1975 © Intersong Tutti autres interprètes: Les Croquants (2004)

 

 

Fin provisòria ?

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Curiosa
commenter cet article
3 janvier 2013 4 03 /01 /janvier /2013 23:39

 

Enfin un dobte es levat que m'empachava de dormir !

 

 

DSCN0522-copie-2

Lo cap d'Enric IV

(estatua que se tròba

a Maruèjols (Losera), vila reiala

 

Coneguda causa sia : lo Reiòt que venguèt Enric IV (Henri IV) de France es un aujòl de Loís XVI (Louis XVI). Per los que coneisson pas l'Istòria granda, e d'après çò que m'an dich a l'escòla, lo bon rei Enric foguèt sagatat a París en 1610 per Ravaillac que foguèt esquartierat en plaça publica ; Loís XVI foguèt guilhotinat pels recolucionaris lo 21 de genièr de 1793

Çaquelà, de nòstre Enric, sol lo cap foguèt descobèrt en 2008 e autentificat en 2010 per una còla d'espcialistas franco-espahòla menada pel Dr Charlier. An pogut comparar los ADN respectius d'un e de l'autre e an trobat que los dos avián lo meteis patrimòni genetic (ADN del cromosòme Y) del costat dels paires.

Un istorian Philippe Delorme es pas d'acòrd.

 

 

Lo bon rei Enric a  Nerac (Òut e garona)

Sul pedèstal, qualques vèrses de Jansemin

adobats a la mòda del beroi parlar


P8090050.jpg                      P8090048

 

Un afar a i pèrdre lo cap ?

 

Ne profiti per tornar publicar la carta postala que se pòt encara trobar a Maruèjols e que foguèt publicada quand l'estatua, deguda a Auricoste, trobèt sa plaça sul plan del Sobeiran.

 

Encric IV

 

 

 

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Curiosa
commenter cet article
2 janvier 2013 3 02 /01 /janvier /2013 00:00

« Et moi, et moi, et moi… »

 

Sabètz totes que la costuma de La Setmana es, gaireben dempuèi sa creacion, de fargar un numèro consacrat al eveniments qu’an marcat lo setmanièr nòstre. Tot aquò es bèl e bon pels jornalistas encartats qu’an pas res a far tot lo sant clame del jorn mas per l’editorialista que soi, vos demandi un pauc ! En mai d’aquò, es plan conegut que los vièlhs son pas que de repapiaires que sabon pas que dire : de mon temps… Çaquelà, i aguèsse pas que dos eveniments a reténer, serián per ieu la manifestacion per la lenga e la cultura d’òc e la « controvèrsa de Rodés ». La manifestacion per la promocion de l’occitan – mas i aguèt tanben de manifestacions per las autras lengas istoricas de França – foguèt una capitada de segur. Per parafrasar los qu’aiman los bons sentiments, foguèt una jornada de « convivéncia e paratge ». D’òmes e de femnas, de joves, de dròllas e de dròlles, venguts de tot lo País d’òc – e Dieu sap que Occitània es grana – s’acampèron un còp de mai per provar lo movement en caminant. Non, totes parlavan pas la lenga ; non, totes fasián pas l’esfòrç de la parlar, mas totes èran aquí per dire : « Sèm pas una sècta, sèm pas d’endarrierits tanpauc e se n’anaré temps benlèu que nòstra lenga e nòstra cultura foguèssen respectadas. » Aqueste còp, la premsa nacionala poguèt pas far de mens que de ne parlar ! E puèi avèm agut la « controvèrsa de Rodés » a prepaus dels Lemosins que son parlar seriá « estremat » per nòstre setmanièr. E aquí, totes los que son nascuts « quelque part » (Brassens) de se plànger e d’exigir dels jornalistas qu’escriguèssen lo parlar de Ribeirac, lo de Pau o lo de Cucunhan sens accent ! Quitament se l’occitan demòra una lenga fins als idiolèctes, cal trobar un tèrme mejan per se poder far ausir benlèu !

 

Editorial de La Setmana, n°900

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca