Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
4 décembre 2012 2 04 /12 /décembre /2012 15:48

Onestetat e conviccions…

 

L’opèra bofa que nos jògan los cacics de l’UMP desempuèi lo 18 de novembre se poiriá qualificar de work in progress dins lo qual las insultas e las menaças, los retenètz-me-o-vau-far-un-malaür son los ingredients màgers d’un dialòg que fan rire los uns, a esquèrra, e plorar de ràbia los autres… « De tota faiçon, la democracia, aquò’s pas dins nòstres gèns », admet O. Bettati, un suportaire de Copé dins Le Monde (2 de decembre, p. 11). Quitament se o sabiam, es totjorn melhor de o dire. Aquesta confession pausa un problèma çaquelà. Dins la luta fins al darrièr sang que se liuran nòstres duetistas, cadun mena son clan a la batalha per impausar sa vision sens prene en compte los desiderata de la tropa qu’avián, pel primièr còp dins la vida de lor partit, invitat  a s’exprimir. Demostracion, in vivo, de lor cinisme ! Al Partit socialista, qu’aviá conegut aqueste problèma en 2008, an estimat que seriá melhor de designar lo successor de Martine gaireben d’escondons… Lo procèssus apareis de mai en mai curiós a las « vrais gens » que son pregats d’aceptar de diktats d’aparelhs politics que se vantan de far viure la democracia. Vertat es qu’aqueste modèl a plan servit e que, fins a un periòde recent, lo pòble se satisfasiá d’aquela manmesa de qualques uns sus tot çò que se passava dins la « doulce France » gràcia a l’acumulacion dels mandats pels elegits e als grops de pression dins los domenis « d’interès nacional ». Quitament se la Dòna de Peitau preconizava la democracia participativa a l’epòca, aquesta a sos limits çaquelà… Las gents acceptan pas pus d’èsser consideradas coma de « variablas d’ajustament » (!) ; vòlon pas de las giroletas qu’acusan lo vent de bufar dins la direccion opausada per justificar lor manca de conviccions.

 

Editorial de La Setmana, n°896

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
1 décembre 2012 6 01 /12 /décembre /2012 16:23

Opera comica e tragèdia… 

Vòli pas dire mas, après la setmana que venèm de viure, seriá lèu temps que l’opera-bofa que ne venèm d’èsser los espectators involontaris, s’acabe !

Es a se demandar se nòstres dos protagonistas se son pas trompats de chai en causissent la politica. O benlèu que n’avián lor confle de trabalhar dins aquel domeni e que volián ensajar quicòm mai.

D’après çò que ne pòdi jutjar, son capables, e lors pòrta-espalda tanben, d’entamenar una segonda carrièra de comica tropièr : faràn rire en saber se mostrar grotèsques e ridiculs ; mas, al mens, seràn dins lor ròtle sens autra pretencion que d’amusar un public vengut per passar un bon moment.

Aquesta setmana es estada coma las seradas de la Star academy a la diferéncia que la jurada èra compausada de totes los Franceses preses coma testimònis per los mèdia.

L’afar a necessitat l’intervencion de l’èx-president de la Republica que deguèt se’n tornar lèu lèu de Changai (China) ont fasiá una conferéncia (plan pagada) e mancar a son dever de resèrva en sa qualitat de membre de drech del Conselh constitucional.

E mentre que nòstres elèits politics, tot a lor ego, desvelan lor pauc de consideracion e d’interès per l’avenidor de França, d’autres òmes ne son a subir las tustassadas d’una polícia als òrdres o quitament a morir per carrièra per çò que se vòlon pas daissar panar la democracia que qualques oportunistas ensajan de confiscar. En Tunisia e en Egipte, las nacions occidentalas avián lausat lo primtemps arab portat per la carrièra araba e vesián ja, portat per l’estrambòrd dels ciutadans d’aquestes païses, un modèl de societat novèla que raprochariá una part del monde musulman de las grandas poténcias occidentalas.

Ailàs ! ai plan paur, en véser los eveniments d’aquesta passa, que, al primtemps arab succedisca un « ivèrn islamista » qu’agradarà pas als combatents de la primièra ora qu’auràn pas agut l’escasença de tastar a un « estiu democratic » !

Fòrça es de constatar que lo biais de viure de nòstras societats, amb sas qualitats e sas mancas de segur, sembla a mila lègas de la societat pantaissada pels Fraires musulmans o pels Salafistas.

De tota faiçon, avèm bona mina de voler « exportar » nòstras pretendudas valors democraticas quand los òmes politics – socialistas en 2008, UMP a l’ora d’ara – nos servon aqueste espectacle atristant…

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garoonne

Dimenge, lo 2 de decembre de 2012

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
27 novembre 2012 2 27 /11 /novembre /2012 12:15

Lo tot a l’ego !

 

Parlar dins un editoriau d’actualitat qu’es estar condemnat a n’estar pas mei d’actualitat quand l’article pareish. La setmana passada, qu’acabavi lo men article suu la discòrdia enter los dos protagonistas de l’UMP ; au long de la setmana, la discòrdia qu’es vaduda òdi e qu’èi perdut lo compte de las atacas deus pòrta-espalda de cada clan. Qu’em estats obligats, quau que sia la nòsta opinion, de seguir aquera guèrra picrocolina e, deu mediator Juppé a l’intervencion subliminala de l’èx-president de la Republica, n’ignoram pas arren deus avatars deus uns e deus autes. Quauques mèdia, au nom deu lor dever d’informar, que n’an hèit tant qu’un jornalista se deishèt anar en dirècte en díser que n’avèva « lo son confle de comentar totas aqueras peguessas » ! Au moment qu’escrivi, J. F. Copé qu’a vist la soa eleccion confirmada per la comission deus recors e F. Fillon que ven d’anonciar la constitucion d’un grop dissident temporari (R-UMP) dinc a l’organizacion d’eleccions navèras… e, coratjós mès pas temerari, que sembla abandonar las accions en justícia contra lo president navèth. Que’s preparan, los uns e los autes, a ua guèrra de trencadas e las victimas, collateraus o pas, que seràn nombrosas, mès l’Istòria qu’es con·hida d’aqueths generaus qui hèn massacrar los sordats au nom deu lor ego. Los elegits d’esquèrra ne gausan pas se ragaudir en public mès ne’n pensan pas mens. E los trastejaments  e las esitacions deu president e deu son govèrn dens mei d’un domeni : maridatge « entà tots », aeropòrt de Nantes, pèrta de la tripla A, etc. ne son pas représ e comentats ni per l’oposicion parlamentària ni peus mèdia coma ac seré estat lo cas dens ua situacion normau. Ne n’avem pas acabat damb l’antiparlamentarisme que d’aubuns disen primari !

 

 

Editoriau de La Setmana, n°895 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
24 novembre 2012 6 24 /11 /novembre /2012 22:15

Politica subordinada a l’ego… 

Vòli pas dire mas la setmana es estada rica en eveniments de tota mena… Me cal mençonar la farcejada que se jòga a l’UMP jols uèlhs esbalausits d’abòrd, increduls puèi e enfin descorats dels aderents.

Los autres, totes los autres, que sián jornalistas o simples ciutadans, son « pres en ostatges » e devon assistir a aquesta sesilha de darrigapel entre dos personatges – e lors pòrta-espalda – que desespèran a l’encòp e Neuilly e Billancourt !

En cò nòstre, avèm tanben d’eveniments amb de personatges que benlèu son un pauc mens ridiculs, mas que privilegian lor ego mai que l’interès general, de mon punt de vista.

Lo conse d’Agen, un adèpte de l’acumulacion de mandats, ten a sa linha LGV e totes los mejans li son bons per la vantar. Emplega sas diferentas casquetas per far la demostracion que l’avenidor d’Agen – parla un pauc mens dels vilatges a l’entorn ! – se jòga amb la LGV.

Los arguments dels opausants compta gaireben per res. Malgrat las decisions que prenguèt lo govèrn passat – lo de Nicolas Ièr – al cors d’un Grenelle de l’environament, los grops de pression an insistit per aver la LGV perlongada dinc a la Vila ròsa ; los dos presidents de las regions Aquitània e Miègjorn-Pirenèus son d’acòrd entre eles e tanben amb lo conse d’Agen per aquò far !

Que lo temps ganhat siá pas que de qualques minutas entre Bordèu e Tolosa compta pas ! Que i aja pas que dos o tres TGV que s’arrestaràn a Agen compta pas ! Çò que compta per aquestes òmes que se dison « responsables » es que se poiràn vantar d’aver fach dintrar las regions dins la modernitat del sègle XXI.

« Vanitas vanitatum », disián los Latins ; aquò se poiriá revirar dins lo lengatge emplegat uèi pels uns : « Mai con que ieu, morisses ! » o, mai politicament corrècte, pels autres : « O sabi qu’una linha que permetriá als trens d’anar a 180 km/h seriá pro mas me vòli pas desdire. Los autres an sa linha LGV, perque pas ieu ? »

L’èx-conse de Nantes fa parièr amb l’aeropòrt a venir de Notre-Dame-des-Landes. Vòl pas admetre que las condicions an cambiat dempuèi mai de quaranta ans que se’n parla. L’èx-conse, lo vòl son aeropòrt… per passar a la posteritat !

Los líders – e los que se vantan de guidar lo país cap a un futur luminós – de l’Esquèrra autan coma los de la Drecha quitan pas de parlar de democracia, participativa o pas, mas privilegian encara tròp sovent la satisfacion de lors interèsses personals e subretot de lor ego…

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 25 de novembre de 2012

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
20 novembre 2012 2 20 /11 /novembre /2012 12:21

« Tripòta e mascanha ! »

 

Vòli pas dire mas me demandi, a còps, se lo Winston Churchill aviá rason de dire que « La democracia [èra] lo mai marrit de totes los regims levat totes los autres ».

Dins las annadas recentas, lo partit socialista nos aviá balhat un bon exemple amb la Dòna de Peitau e la borgmèstra de Chnòrd. La Drecha de l’epòca – sos dirigents son los meteisses que los de l’ora d’ora ! – s’èra escacalassada, amb rason, de los veire jogar a « tripòta e mascanha » ; acusacions de frauda, declaracions guerrièras sus la victòria panada als militants, menaças de recors, etc. tot aquò relaiat per una premsa avida d’exclusivitats e de secrets de polichinèla…

Mas nòstres politicians son totes un pauc pegòts e vòlon pas jamai profechar de l’experiéncia del vesin !

Donc, après la mesa a l’escart de lor líder, la Drecha, que sa tradicion bonapartista a totjorn portat mai al plebiscit qu’a una democracia senada, nos a volgut far la demostracion de la dubèrtura, quitament s’èra pas dubèrta pas qu’a mitat que, sols, los militants avián lo drech de participar.

Pensava d’aver aital una visibilitat mediatica que li permetriá de far rampèl als socialistas qu’èran al poder son que « per rompedura ». Se tot marchèt plan al començament, las causas se gastèron lèu lèu. Los dos protagonistas e lors luòctenents quitèron pas de se lançar d’escumenges, e los noms d’aucèls emplegats an regaudit los avicultors en mal de publicitat. Mas los piuladisses dels uns e dels autres se son fach entendre encara mai abans la proclamacion dels resultats. Copé se declarèt elegit abans la fin del despolhament ; Fillon cridèt a l’impostura.

E calguèt gaireben trenta oras per designar lo ganhaire. « La democracia a un prètz », ça dison ; uèi, a l’UMP es lo de la discòrdia…

 

Editorial de La Setmana, n°894

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
17 novembre 2012 6 17 /11 /novembre /2012 12:21

Moral en dòl… mas durarà pas… 

Vòli pas dire mas i a periòdes que poirián èsser mai favorables ! Per un còp, vau far una excepcion e vos parlar de ma vida privada… Ò, res que poiriá far la Una de la premsa people quitament s’èri una persona coneguda…

Los darrièrs quinze jorns son estats dificils per mon psiquisme, se pòdi dire. Pensaments personals en causa de problèmas tocant la familha e, en seguida, un fum de disparicions – es a dire : personas que son mòrtas – pertocant de personas que coneissiái de prèp e que m’èran senon caras al mens pròchas.

Tot aquò fa qu’ai agut l’esperit « enlòc mai » coma se ditz e qu’ai pas fach res que virar e revirar totas aquestas jornadas sens jamai poder me concentrar sus una taca particulara.

Deu èssser l’atge… o las espròvas de la vida… Fau aquí de psiquologia de cafè del comèrci mas tròbi que soi vengut sensible, mai qu’en per abans, als eveniments que tòcan mos pròches o quitament personas que coneissi tot simplament.

Ara, soi d’una generacion que, malgrat l’alongament de la durada de la vida, comença a veire los que « tomban » mai que los que naisson.

Son tantes, los amics o las coneissenças qu’an tirat lor reveréncia siá en causa de la malautiá – lo mai sovent –, siá en causa d’un accident, siá, tot bèstiament, per çò que lor còr aviá decidit de s’arrestar de batre !

O sabi… auriái degut esriure aqueras reflexions lo Jorn dels Mòrts (2 de novembre) ; seriá estat mai apropriat mas òm causís pas totjorn sos estats d’arma.

Sèm dintrats dins la davalada de l’annada ; ieu tanben soi dins la de la vida e las pensadas son pas totjorn de las gaujosas.

De tota faiçon, mas petitas misèrias o mos estats d’arma valon pas un pet de lapin quand pensi a las sofranças de totes los que lo cèl lor i tomban sul cap en prenent la forma de bombas o de balas…

La setmana que ven, anirà melhor e vos poirai, de segur, parlar dels aucèls que piulan e dels dròlles que fan de tarabast ; o perque pas de las moletas de ceps… encara que, amb aquela secaresa, n’avèm pas tròp dins nòstre canton.

 

Cronica occitana

Le petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 18 de novembre de 2012

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
13 novembre 2012 2 13 /11 /novembre /2012 12:10

… e benlèu 51 ; un brinde ?

 

Desempuish la guèrra ispano-americana, en 1898, los Estatsunidencs que son presents a Puerto Rico. A l’òra d’ara, l’iscla qu’a un estatut d’estat associat au « gran frair » ; mès, recentament, los Puertoricans qu’an votat, per referendum e a ua majoritat confortabla (61 %), tà que lo lor estat vengosse lo 51au estat estatsunidenc. Dinc adara, quand èran estats consultats sus l’estatut politic de la lor iscla (1967, 1993, 1998)  qu’avèvan responut negativament. Perque aqueth cambiament ? L’element màger que poiré estar la promessa de B. Obama que « la soa administracion ajudaré au procèssus » en cas d’ua decision positiva de la part deus electors. Que’s poiré tanben que las joenas generacions ne n’avossen lo lor confle d’estar de ciutadans estatsunidencs de segonda zòna : influéncia deu « gran frair », moneda autrejada peu « gran frair », emigracion massiva en çò deu « gran frair » mès ua manca de consideracion, ua discriminicaion (coma se ditz a l’òra d’ara) de la part deus Estatsunidencs. Tanben, un auto-denigrament, un auto-òdi que ne vòlen pas mei aver benlèu. Que coneishem tots West Side Story e la soa guèrra deus gangs enter los Jets, Estatsunidencs blancs, e los Sharks, Puertoricans, ua arreborida de las amors de Romèo e Julieta de Shakespeare. Que l’eleccion de B. Obama, quate ans a, estosse estada ua suspresa, perque pas ? Mès la soa reeleccion qu’amuisha que la societat estatsunidenca a cambiat e que ne’s tornarà pas a l’endarrèr. Dadas inconscientament integradas peus Puertoricans ? Nosauts, la « vièlha Euròpa », ne podem pas tanpauc campejar sus la nòsta critica de la societat estatsunidenca ; que nse cau préner en compte tanben los domenis que li permeten ua remesa en question rapida, pregonda e ne tirar las consequéncias…

 

editoriau de La Setmana, n° 893 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
11 novembre 2012 7 11 /11 /novembre /2012 20:38

Al bonaür dels pòbles…
 
Las eleccions son un element màger de nòstras democracias modèrnas. Las quitas dictaduras, a còps, n’organizan per se balhar un vernís de respectabilitat. Mas, dins totes los cases, pels poders en plaça, la rason n’es que cal aver l’assentiment del pòble per menar lo país cap a un avenidor gloriós e las gents al bonaür terrèstre…

Desempuèi lo temps qu’aquò dura, empacha pas los governaires – qual que siá lo país – de prométer a cada còp que, gràcia al progrès e a la sciéncia – o al progrès de la sciéncia ! –, nos poirem far far la barba a gratis.

Quand legiretz aquelas linhas, lo planeta aurà dos presidents novèls : un, Estatsunidenc, e un autre, Chinés. L’eleccion del primièr, l’aurem seguida, subretot a la tota fin, en dirècte mentre que la del segond se serà decidida, mai o mens d’escondons, sens que lo « pòble » aja agut l’escadença de balhar vertadièrament son avís.

Los Franceses, çò dison los sondatges, an « causit » B. Obama mas aqueste s’es trobat confrontat pendent las darrièras quatre annadas a un acarniment de son oposicion de cap a sa politica interiora e a las realitats geopoliticas internacionalas.

De l’autra poténcia màger, vist lo silenci dels mèdia – parli pas de las revistas especializadas, de segur –, cossí ne poirián saber que que siá, levat tres mots en anglés: made in China ?

De segur, avèm pro de pensaments at home per anar pas nos embarrassar dels problèmas dels autres mas lo ròtle dels elèits seriá benlèu de nos assabentar sus la realitats d’aqueles païses al luòc de nos porgir son que chifras a espaurugar un sord e mut que poiriá pas legir !

Per astre, los elegits nòstres, eiretièrs d’una longa tradicion democratica, sabon canalizar nòstras erranças ciutadanas e prene las decisions melhoras per nòstre bonaür !
 
Editorial de La Setmana, n°892
 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
11 novembre 2012 7 11 /11 /novembre /2012 14:01

A cadun son estrangièr favorit… 

Vòli pas dire mas, a la lectura dels mèdia, avèm ganhat ! Foguèssen estats Estatsunidencs, los Franceses aurián votat a una majoritat extraordinària pel president Obama… E de se regaudir !

Seriá una pròva de la dubertura d’esperit de nòstre país ; mas ges de mèdia an gausat comandar un sondatge per saber se auriam votat per un òme de sang mesclat a la presidéncia de la Republica nòstra.

I a pas besonh de sortir de las escòlas prestigiosas exagonalas per constatar que las minoritats vesedoiras son encara luenh del plafon de veire ! E los partits institucionals, compausats en majoritat de « mascles blancs » acceptan de daissar qualques plaças son que quand pòdon pas far de mens : aital de las femnas. De segur, i a totjorn lo de la pèl maurèla o negra de servici, mas una excepcion fa pas una politica.

E sufís de veire las reaccions al projècte d’interdiccion d’acumulacion dels mandats electius per pensar que n’i aurà encara per qualque temps. Son pas los discorses sus l’egalitat de tots e de cadun fàcia a la lei o sus l’onor que fa la Republica en acordant la ciutadanetat que cambiarà quicòm tant qu’aurem los « elefants blancs » de drecha, d’equèrra o dels extrèms que se petaçaràn entre eles per acumular los mandats electius o pas.

E vertat es que, entre los cridassaires de l’esquèrra de l’Esquèrra – que son dedins sens i èsser ! – e los ayatollahs del partit ecologista – partit qu’a exigit de ministres mas que vòl ça que la gardar son independéncia ! –, lo govèrn a de trabalh. Lo president tanben que deu trencar e, a còps, far de causas que son pas dins sa natura fonsa.

Los Franceses qu’an viscut pendent un lustre amb un president que « fasiá l’article » a cada bulletin d’informacions an qualque dificultat a se contentar d’un president qu’a pas la meteissas prioritats mas son que de bona volontat.

Los politicians nòstres, per un còp, deurián seguir las leçons de democracia balhadas pels « cosins d’America », quand son bonas, de segur !

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 11 de novembre de 2012

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
11 novembre 2012 7 11 /11 /novembre /2012 01:15

Las talhas coneisson pas la crisi……

 

Vòli pas dire mas avètz degut remarcar que parli pas sovent dels afars locals. Vièlha desformacion, me pensi, deguda a nòstra educacion que nos a ensenhat que los afars exagonals solets an drech de ciutat !

En mai d’aquò, es mai dificil « en region » de gardar una libertat de ton quand s’agís de las novèlas localas. e, per parlar franc, lo monde vos diràn que la premsa nacionala es facha per prene partit e que la premsa locala se deu contentar de portar los faches a la coneissença dels legèires.

Encara que ? pas totas las novèlas levat quand son balhadas per vantar l’accion de tal o tal elegit local. Mai qu’enlòc mai, la devisa Vae victis se deu aplicar. L’acumulacion dels mandats i contribuís per çò que permet als elegits de poder exercar una pression indirècta suls jornalistas au travèrs de lor patron de premsa.

Personalament, me sentissi pas concernit dins la mesura que ma cronica occitana geina pas un fum de monde ; çò que fa qu’ai totjorn pogut dire mon sentiment quitament suls afars locals quand se tròba.

Veni de recebre las fuèlhas d’imposicion : taxa d’abitacion e taxa fonsièra… Es pas encara la fauta al cambiament – oficial – de politica. Los elegits qu’an decidit d’una aumentacion son en plaça per un parelh d’annadas encara. E ben, aquel monde se compòrtan coma d’irresponsables al  nom de lor responsabilitat (!)

Se las taxas votadas per mon vilatge son demoradas dins las  nòrmas, las taxas degudas a l’intercomunalitat an aumentat de 20% e quitament  25% per las bordilhas. Es a dire que, per demorar en çò mieu, dins la « banlèga » d’un vilatjòt, me cal pagar ongan 150 euros de mai que l’an passat !

La prima a la solitud, al ben-èsser, a l’aire pur e a la calma del campèstre… me diretz ! Vos poiriái respondre que me cal anar, de còps que i a, en vila e que, quand vòli prene lo traïn, me cal trobar qualqu’un per me menar a la gara qu’es a mai de trenta quilomètres de l’ostal, tanben per l’espital, etc.

E una autra rason : es que tot lo mond pòdon pas viure en vila…

Non, cresi qu’a nòstres elegits, quitament quand son d’elegits locals, lor arriba de pèrdre lo sens de las realitats quand jògan amb l’argent dels autres, de nosautres !

Qui a dich que la politica èra quicòm per se metre al servici dels autres ?

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 4 de novembre de 2012

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca