Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
22 novembre 2011 2 22 /11 /novembre /2011 14:47

Flux e reflúx…

 

L’eleccion presidenciau ne s’anóncia pas com un long riu tranquille en çò nòste ; e, amb un cèu autan cargat de crums, los arguments que vòlen bas ! La designacion deu campion socialista qu’avèva permés au Partit socialista d’aucupar lo devant de l’empont mediatic pendent quauques setmanas e la causida de F. Hollande resultava subertot deu hèit qu’avèva decidit de la soa candidatura plan temps avant l’afar DSK qui èra « lo candidat naturau » ! La Dreta qui avèva negligit l’impacte d’aqueras « primàrias » que’s trobè, un moment, a l’encòp desprovesida e moqueta fàcia a aquera escaduda. Mès lo camin qu’es enqüèra long e ne cadré pas que Hollande – e mantuns socialistas damb eth –  credosse que l’eleccion estosse ganhada ; e que s’a mostrat un pauc presomptuós benlèu en díser qu’èra « lo president a vénguer ». L’embrolhatge damb los Verds a perpaus deu nuclear que veng de muishar que los « companhs de luta » ne hèn pas mei jurament de vassalhitat. N’es pas segur que F. Hollande aja comprés que ne volèvan pas mei estar ua fòrça de complement. Un qu’a besonh de l’aute e recipròcament ! Aqueras pelejas – oficiaument divergéncias ! – que son « pan senhat » tà la Dreta que hè sonar buccins e trompetas.  F. Copé e los tenors de l’Ump qu’explican a plaser qu’un òme politic incapable de resistir a las exigéncias desmesuradas e mauhasentas suu nuclear ne pòt pas aver la pretencion de gavidar un gran país com França. La caça qu’es obèrta e lo plomb emplegat que serà deu gròs : plomb de singlar de preferéncia. La Dreta que vòu servar lo poder a tot còst e l’Esquèrra ne’u deu pas pèrder se vòu contunhar d’existir. A cadun de meditar benlèu aqueths vèrs dens Lo Cid de Corneille : « Lo flux que nse’us mièt ; lo reflux que’us empòrta ».

 

Editoriau de La Setmana, n°843

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
20 novembre 2011 7 20 /11 /novembre /2011 00:04

Quid del flux e del reflúx ?

 

Vòli pas dire mas l’eleccion presidenciala s’anóncia pas coma un long riu tranquille ! Los arguments dels uns e dels autres vòlon bas, coma se ditz en francés.

A esquèrra, la designacion del campion socialista aviá permés a son partit d’ocupar lo devant de l’empont mediatic pendent qualques setmanas.

La causida de Hollande resultava subretot del fach qu’aviá pres sa decision d’èsser candidat a la candidatura plan longtemps abans que l’afar DSK esclatèsse mentre los autres avián fach acte de candidatura, subretot Martina Aubry, mai o mens per defaut ; DSK èra lo candidat e los autres se pensavan de far de « figuracion » per dire de donar pas l’impression d’un plebiscit…

La Drecha, qu’aviá negligit l’impacte qu’una tala designacion – per l’intermediari de « primàrias » – prendriá dins l’opinion publica, se trobèt un pauc desprovesida d’autant que los sondatges metián – e meton encara – lo candidat del Partit socialista luènh dabans lo president-candidat qu’es pas encara en campanha oficialament.

L’estat de gràcia es ara acabat e, s’es vertat que « l’union es un combat », lo candidat socialista avança pas sus un camin pavat de mossa !

Los Verds, fòrts de lors succèsses precedents, vòlon pas mai servir de fòrça de complement subretot que las generacions novèlas vòlon far de politica e s’inscrivon dins la durada.

Hollande ven de ne far l’experiéncia sus un ponch sensible pels Verds : lo nuclear. Verds e Ps venon de signar un acòrd que ditz mai o mens que son… pas d’acòrd ! En consequéncia, vòlon plan partir al combat emsems contra lo president elegit mas, pel moment, es pas question que governèssen ensems. E se los Verds esperavan una « rendicicon » d’un Hollande qu’auriá satisfach a lors exigéncias, se devon dire ara qu’es pas ganhat !

Hollande s’estima pas ligat en res per las discudidas entre M. Aubry e Euròpa Ecologia e vòl afirmar qu’es el lo patron. Son un e l’autre – los Verds e lo Ps – a se jogar : « Te teni, mes tenes per la barbicheta » e a se far paur.

La Drecha a pas agut besonh de o se far dire ; Copé e los tenòrs de l’Ump se son ronçats sus la disputa dels aliats d’esquèrra e enfonsan lo clau. L’autre ièr, Copé jubilava sul fenestron en afirmant que Hollande aviá pas cap de consisténcia politica e qu’èra pas capable de menar la nau dins lo periòde trebol que vivèm ; es plan relaiat per sos amics del burèu e los membres del sos-grop sobeiranista, menats que son pel deputat Lucas.

La caça es dubèrta e, de segur, lo plomb emplegat serà del gròs, de carrelet de preferéncia !

Es pas segur que la democracia ne sortisca renforçada amb lo chantatge a la « competéncia » que se va debanar. La Drecha vòl gardar lo poder a tot còst e l’Esquèrra deu pas pèrdre per çò qu’a besonh de l’alternança per poder contunhar a exisitir. Se pòdon referir al Cid de Corneille : « Lo flux los nos menèt, lo reflúx los empòrta ! »

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 20 de novembre de 2011

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
19 novembre 2011 6 19 /11 /novembre /2011 16:47

 

 

 

Ai aprés, coma totes, la desaparicion d'Enric Garriga Trullols… O vesiái cada annada a l'estagi de l'Escòla occitana d'estiu amb sa femna. Per diferentas rasons, aquestas recentas annadas, ai fach pas que qualques visitas a l'EOE e la darrièra fòto qu'ai presa d'el foguèt presa lo 16 d'agost de 2010 a Vilanuèva d'Òut.

Èrem pas d'acòrd sus mantuns ponches mas degun li poirà pas tirar lo trabalh complit per la promocion de l'occitan e d'Occitània. N'a fach plan mai per la « causa » occitana qu'un fum de gents que se dison occitanistas en bavassar dins un micro mas que son plan incapbles de levar lo det menut per ajudar a far avançar la ròda…

 


 

 

 

Garriga-Trulliols---EOE-wmkd.JPG

 

 

 

 

*********************

Que'm permeti de copiar la rubrica necrologica recebuda del CAOC entà los qui ne l'aurén pas recebuda… 

 

*********************

 

 

Enric Garriga Trullols,

president de l’IPECC i del CAOC,

mor als 85 anys  


 Garriga Trulliols - EOE 2010

El president de l’Institut de Projecció Exterior de la Cultura Catalana (IPECC) i del Cercle d’Agermanament Occitano-Català (CAOC), Enric Garriga Trullols, ha mort a Barcelona als 85 anys. L’enterrament serà demà dissabte, dia 19 de novembre, a les 16.00 h., al Tanatori de la Ronda de Dalt de Barcelona (Scala Dei, 17-37). La capella ardent s’obrirà aquesta tarda a les 16.00 h . 

 

Enric Garriga Trullols, enginyer químic de professió, va consagrar la seva vida a treballar per la independència de Catalunya, i ho va fer de múltiples maneres. Des de la seva col·laboració continuada amb dirigents de tots els partits nacionalistes i sobiranistes fins a la participació activa en fòrums i plataformes, sempre amb l’objectiu de conciliar voluntats, unir esforços i aconseguir la unitat d’acció de l’independentisme.

 

 En paral·lel a la seva activitat política, i en la mateixa direcció quant als objectius, Enric Garriga Trullols va participà al Congrés de Cultura Catalana (1975-77). Poc després de finalitzat aquest Congrés, en el qual treballà en l’àmbit de projecció exterior, fundà juntament amb altres persones, l’Institut de Projecció Exterior de la Cultura Catalana (IPECC), des d’on ha desenvolupat una tasca ingent de promoció internacional de la cultura catalana a través d’accions molt diverses, com ara la creació i l’impuls de les XXIII edicions dels premis Josep Maria Batista i Roca celebrades fins ara, la construcció de monuments a personalitats catalanes a l’Argentina, Alemanya o Bèlgica, la promoció de viatges per conèixer l’expansió catalana a la Mediterrània, i les petjades catalanes, a Centreuropa i a Amèrica o la promoció de la descoberta de les gestes històriques catalanes.

El 1977 participà activament en la fundació del Cercle d'Agermanament Occitano-Català (CAOC), entitat consagrada al foment de les relacions entre les cultures i els pobles occità i català. Durant els darrers 34 anys ha dut a terme un treball constant d’apropament entre Catalunya i Occitània, pel qual ha estat reconegut àmpliament a Occitània. Entre moltes altres iniciatives, i amb dedicació constant, ha estat el creador i impulsor de les XXXIII edicions de l’Aplec dels Focs de Sant Joan a Montsegur, celebrades fins ara; les XXIV edicions de la Pujada al Port de Salau per la llengua i l'amistat occitano-catalana; o les XIV edicions de la Dictada Occitana a Barcelona. Va participar activament en els darrers trenta-set anys a l’Escola Occitana d’Estiu, a Vilanova d'Olt. Durant els darrers cinc anys ha impulsat la Missa Occitana a Prats de Rei; va impulsar les classes d’ensenyament de l’occità a Barcelona, i va participar activament en la tramitació de la Llei de l’occità. Era membre de l’Institut d’Estudis Occitans.

 

***************************

 

Qualques fòtos d'un còp èra

(presas a l'estagi de l'escòla occitana d'estiu)

 


 

Au collègi de pena d'Agenés

on se debanava l'estagi quand poguèt pas mai se téner al licèu Jòrdi-Lèigas de Vilanuèva d'Òut

(1983 cresi ; ai pas verificat)

 

 

Enric-Garriga-Trullols-1.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Catalans e autres estrangièrs ! (Japoneses, Alemands…)

 

Enric Garriga trullols 2

 


 

  

Enric-Garriga-Trullols-4.jpg 

 

A una velhada

(que se passava generalament a la « granja de Negre » al ras del collègi de Pena d'Agenés)

Enric-Garriga-Trullols-3.jpg

 

 

A l'entorn de 1983 : Garriga Trullols ; a drecha sus la fòto, la Maria Clara Viguier (1932-1996) [CNTS Tolosa]

 

 

 

Enric-Garriga-trullols-6.jpg

 

 

En 1980, jol balet de l'escòla de Piquepol, per l'inauguracion de l'estagi

(qu'èra a l'epòca proprietat de l'associacion Escòla occitan d'estiu)

Se i pòt reconéisser : a man esquèrra : lo Marcèu Esquieu (pincat sus una cadièra e que fa lo discors de planvenguda) ; darrièr el, lo Garriga Trullols

 

 

 

Enric Garriga Trullols   

 


Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
15 novembre 2011 2 15 /11 /novembre /2011 12:01

« França a paur… »

 

Aquela frasa, lo presentator del J.T., Roger Gicquel, la prononcièt en 1976 sul fenestron a propaus del murtre d’un drollet dins l’afar Patrick Henry. Desempuèi, aquela frasa a fach flòri e, quitament se l’emplegan pas, nòstres dirigents nos anóncian lo començament de la fin, relaiats que son pels mèdia, tròp contents de vendre de papièr o de far de l’audimat. La paur es « tendéncia », amb o sens rason ! La centrala atomica de Fukushima (Japon) que petèt al mes de mars, en seguida del tsunami, provòca mens de panica en cò nòstre que la pèrda de la tripla A, desliurada per la famosas agéncias de  notacion que son, pels govèrns nòstres, l’alfa e l’omèga de tota l’activitat economica e representan « los Mercats » ! Pendent annadas, nos an dich que la religion del « vedèl d’aur », promoguda dins las annadas 80 per Reagan e Thatcher, deviá remplaçar tota autra cresença. Nos an fach l’article per venir accionaris – de qué ? – e aital accelerar nòstre caminament cap al Progrès – autra cresença. Ara, los meteisses nos dison que nòstra comportament ninòi es l’encausa del malastre que nos menaça e que nos devon impausar, de mesuras drasticas per nos sauvar de la falhida e nos esparnhar çò que vivon los Grècs o los Italians, victimas de lor classa politica preocupada sonque – pas coma la nòstra – de sos interèsses. Desempuèi lo començament d’aquesta crisi, en 2008, los discors – lo president, l’èx-ministra de las Finanças, Dna Lagarde, ara directritz del FMI – son estats de dire que França, au contrari dels autres païses europèus, se’n tirariá sens problèmas màgers. E anuèit, nos dison totes qu’anèm cabussar se gardam pas lo meteis capitani per « menar lo carri de l’Estat sus las ondadas descadenadas » (sic). L’escòla dels papagais… aquí l’avenidor !

 

Editorial de La Setmana, n°842

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
12 novembre 2011 6 12 /11 /novembre /2011 15:17

« França a paur… »

 

Vòli pas dire mas, en escotant las informacions sul fenestron, i auriá de qué s’anar escampar dins Garona o Baïsa ! E càmbia pas gaire dins la premsa papièr o a la ràdio, que siá a propaus de las novèlas localas o exagonalas per demorar pas qu’entre nosautres.

Soi susprés qu’ajan pas encara començat lo jornal tele coma, un còp èra, Roger Gicquel : « França a paur… » amb una votz d’otra-tomba e un agach de can batut. Vertat es qu’a l’epòca, lo Gicquel, aquò li costèt car, mas, a l’ora d’ara, seriá plan « racòrd » amb la musica ambienta !

I se meton totes per nos anonciar lo començament de la fin del monde. La centrala nucleara de Fukushima (Japon) que petèt al mes de mars, enseguida al tsunami, aquò’s pas res fàcia a çò que nos prometon nòstres dirigents al poder, per respectar lo diktat dels mercats, relaiats que son per aquelas agéncias de notacion.

Aprenèm que, dempuèi un trentenat o un quarantenat d’annadas, es a dire dempuèi lo seriós primièr tust del petròli, en 1973, avèm viscut al dessús de nòstras possibilitats ; en un mot, avèm volgut petar mai naut que lo cuol !

En consequéncia, se volèm pas que lo carri de l’Estat (!) tombe dins lo precipici qu’es de mai en mai pròche, nos cal far de sacrificis sus gaireben tot. E per aquò far, l’Estat en falhida, crèa de taxas e de taxas… Podèm far fisança als foncionaris encargats de trobar de sòus, mancan pas d’imaginacion !

Ieu, soi pas un aluserpit de primièra mas, enfin, qui nos a governat pendent tot aquel temps ? L’Esquèrra un pauc e la Drecha un bèl pauc ! Qui a decidit, quand foguèt elegit en 2007, de tornar de moneda a las gents que pagavan un fum d’impauses al nom de l’egalitat  o quicòm aital. Qui a dich que los rics avián lo drech a la consideracion, etc. autan coma los paures ? Qui a dich qu’èra pas estat elegit per aumentar los impauses ?

Sabi plan que l’Esquèrra es pas innocenta e que, deman, nos farà pas la barba a gratis, mas, pel moment – e benlèu per qualques annadas de mai ? – es pas al poder e li podèm pas far lo repròchi de qué que siá per la « governança » del país.

« França a paur », nos dison totes : president, primièr ministre e tota la còla del governament e de l’UMP ; totes reprenon los elements de lengatge fornits pels « comunicants » de l’Elisèu d’una faiçon tala que fan pas melhor dins las escòlas dels papagais !

Los que nos govèrnan an paur de segur de pèrdre lo poder e, ntauralament, fan tot çò que pòdon per semenar la panica e se l’Esquèrra i prend pas garda se farà panar la victòria a l’eleccion presidenciala.

Aver paur es pas forçadament un defaut ; pòt èsser tanben lo començament de la saviesa…

 

 Cronica occitana

Le Petit Bleu de lot-et-Garonne

dimenge, lo 13 de novembre de 2001

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
7 novembre 2011 1 07 /11 /novembre /2011 16:16

« Alucatz lo huec ! »

 

Lo copable qu’es tot trobat ! Qu’es lo nòste Johnny H. exagonau que poiré estar mes en examen ende « incitacion a la violéncia » dens l’afar deu huec deus locaus de Charlie Hebdo ; es eth que demanda d’« alucar lo huec » dens ua de las soas cançons e, de segur, que sabem l’influéncia deus gorós qué que sian. Que ne i a qu’auràn considerat aquò com ua fatwa. N’èra pas son que ua galejada mès que poiré estar versemblanta totun. Qu’em dintrats, desempuish quauques annadas, dins un periòde que l’intolerància hè rampèu a la bestiessa. Sens tornar hèser l’istòria e dintrar dens lo domeni istorico-religio-politic, que sufeish de díser que los fondamentalistas musulmans e ensajan d’impausar la lor vision deu monde ont que’s tròban suu planeta, au nom deu profèta Maomet. En çò nòste, qu’an trobat un reclam, particularament demest las categorias d’immigrats que se senteishen – e que son lo mei sovent – ignoradas e mespresadas per la Republica. Qu’an conortat los integristas catolics de Mgr Lefèvre, dens la lor vision deu crestianisme. Aqueths dus aliats objectius que hican la lei religiosa au-dessús de tota lei deus òmes e, en consequéncia, qu’es senteishen « legitimats » e legitims dens las lors accions criminalas. Ne son pas solets e que vedem de mei en mei de grops qu’emplegan la violéncia ende promòver la lor vision de las causas. Dens ua democracia, n’es pas acceptable ; mès ne cau pas totun que la defensa de las libertats sia a geometria variabla, e principaument quan se passa en « Germanopratinia ». Sovent, los que ramentejan : «  Que’m baterèi ende que poscatz díser la vòsta opinion… » ne son pas tròp pressats de vs’ajudar, aucupats que son a deféner la lor ! Que poscan díser totun longtemps : « Ici, papa tango Charly »… Hebdo !

 

Editoriau de La Setmana, n°841

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
5 novembre 2011 6 05 /11 /novembre /2011 19:54

Lo cadun-per-se…

 

Vòli pas dire… mas ven de mai en mai dificil de demorar optimista !

Amb tot çò que nos tomba sul cap, del « primtemps arab » que risca de venir un « auton de las libertas perdudas tornar » al falhiment redobtat de Grècia ; amb los plans d’austeritat successius propausats per la Drecha al govèrn per respondre a la dictatura dels « mercats » e la manca de proposicions d’una Esquèrra que se cèrca totjorn après un detzenat d’annadas de cura d’oposicion ; sens parlar de tot çò passat sos silenci pels mèdia perque, de segur, nos sentèm concernits unicament pels afars francofranceses abans tota causa !

Nòstra societat exagonala – mas un fum d’autres païses fan coma nosautres – es venguda individualista e lo cadun-per-se es a la mòda.

Ieu que demòri a la campanha, obsèrvi cada jorn la progression dels espacis clauses ; los que crompan un terrenc an per primièra tòca de lo cloturar quand botan pas de panèus : « Defensa d’entrar ; proprietat privada ».

A l’epòca de la Tela universala que permet de se far d’« amics » de l’autre costat del planeta, comunicam pas mai amb lo vesin embarrat darrièr sos barbelats o amagat per sa laurièra !

A fòrça de far d’« embolhinisme », demoram soventes còps passius quand un eveniment atemptatòri per la libertat pareis.

Me diretz que començam de n’aver l’abitud de veire nòstras libertats elementàrias demingar cada jorn al nom de nòstra securitat e de nòstra libertat !

Mas l’atemptat que ven de conéissser lo setmanièr Charlie Hebdo es pas de passar sos silenci. De segur, lo ministre dels « Truca-colhons » i es anat de son repic sus la Libertat amb una L granda ; de segur, los mèdia an fach un article – coma ieu ara ! – per denonciar l’extremisme de qualques grops. Mas quantes còps, los uns e los autres an trobat d’excusas a totes aqueles integristas religioses o pas al nom qui del sacrat qui al nom de la dignitat qui… Se una democracia a tot un corpus de leis per la vida en societat, cal primièr qu’aquela democracia las faga respectar. Los parlamentaris, en cò nòstre e dempuèi qualques annadas – e mai encara ! –, an votats un molon de leis de circonstància, leis que se revèlan inutilas e pòdon pas èsser aplicadas. Lo coratge politic s’arresta quand los politicians son preocupats unicament per lor reeleccion e l’acumulacion de lors mandats electius o autres e fan la politica del tòcamanetas sonque.

Foguèt un temps que caliá pas desesperar Billancourt (al ras de París e ont se fabricavan de veituras)… Lo temps es ara que cal pas desesperar l’elector que, de tota faiçon, es desesperat pel monde politic. Deman, al melhor, votarà amb los pès o sufirà d’una beluga per… o far tot petar !

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 6 de novembre de 2011

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
5 novembre 2011 6 05 /11 /novembre /2011 00:00

Lo nòste president tant aimat que passa lo son temps e  que met la soa energia a sauvar Euròpa e l'euro qu'avè responut aus jornalistas que la Giulia Bruni-Sarközy semblava a la soa mair e qu'èra ua bona causa…

L'aute gèr, a Canas, a l'amassada deu G20, lo president deus Estats units, Barack Obama, que hasó la medisha remarca fàcia aus jornalistas e que digó : « La Giulia que sembla a la mair ; qu'es ua bona causa que ne sembla pas au pair ! » [Citi de memòria de segur.]

A ! a ! a !

Lo nòste president tant aimat que recebó lo compliment naturaument ; qu'a lo sens de l'umor ! Mès que disen que n'èra pas hèra content totun.

 

Degun n'a pas mençonat qu'ua remarca atau qu'es atribuïda a George Bernard Shaw (1856-1950), prèmi Nobel de literatura en 1925. [Anatz sus la tela ende ne'n saber mei !]

 

A ua actora hèra beròja qu'èra amorosa d'eth e que'u suplicava de l'esposar en díser ende'u convéncer :

« Mèste, imaginatz un pauc ; qu'aurem ua hilhòta qu'auré la vòsta intelligéncia e la mea beutat. »

Bernard Shaw que'u responó :

« Qu'es ua possibilitat, Madame, mès imaginatz qu'estosse lo contrari. »

 

P.S. Endeus que ne coneishen pas G. B. Shaw, que senhali qu'es eth qu'a escriut la pèça famosa Pygmalion e que la comedia musicala,  My Fair Lady, es tirada de la pèça.

Tots que coneishen : The rain in Spain stays mainly in the plain! The rain in Spain stays mainly in the plain!

 

E que vse balhi las paraulas d'aquesta cançon [paraulas presas sus internet]

 

The rain in Spain

 

Servants Poor Professor Higgins!
Poor Professor Higgins! Night and day
He slaves away! Oh, poor Professor Higgins!
All day long On his feet; Up and down until he's numb;
Doesn't rest; Doesn't eat;
Doesn't touch a crumb! Poor Professor Higgins!
Poor Professor Higgins! On he plods Against all odds;
Oh, poor Professor Higgins! Nine p.m. Ten p.m.
On through midnight ev'ry night.
One a.m. Two a.m. Three...! Quit, Professor Higgins!
Quit, Professor Higgins! Hear our plea
Or payday we Will quit, Professor Higgins!
Ay not I, O not Ow, Pounding pounding in our brain.
Ay not I, O not Ow, Don't say "Rine," say "Rain"...
Eliza The rain in Spain stays mainly in the plain!
Henry By George, she's got it! By George, she's got it!
Now, once again where does it rain? Eliza On the plain!
On the plain! Henry And where's that soggy plain?
Eliza In Spain! In Spain! The three
The rain in Spain stays mainly in the plain!
The rain in Spain stays mainly in the plain! Henry
In Hartford, Hereford, and Hampshire...?
Eliza Hurricanes hardly happen.
How kind of you to let me come! Henry
Now once again, where does it rain?
Eliza On the plain! On the plain! Henry
And where's that blasted plain?
Eliza In Spain! In Spain! The three
The rain in Spain stays mainly in the plain!
The rain in Spain stays mainly in the plain!

Que podetz cantar mei hòr que vs'eneteni pas.

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Umor
commenter cet article
1 novembre 2011 2 01 /11 /novembre /2011 19:34

« Letras d'òc » nos balha de publicacions de tria en general. Ven de sortir un libre de l'African del Sud André Brink revirat en occitan lengadocian per Sèrgi Carles ; lo títol original es A chain of voices (Faber and Faber, Londres, 1982) ; lo títol occitan es Una cadena de voses. Es estat revirat, fa d'annadas, en francés tanben mas vos asseguri que la revirada occitana es plan melhora que la francesa.

Vos cal TOTES crompar aquel libre per diferentas rasons. D'en primièr, en anglés es un cap d'òbra, de mon punt de vista ; en segond, es un cap d'òbra en lenga occitana.

Vos pòdi assegurar que serà un aplech per los qu'aprenon la lenga que lo Sèrgi i a mes tota sa coneissença de  nòstra lenga dins aquelas gaireben cinc cents paginas.

Un plaser de segur e una pèira blanca per la literatura occitana ; sabi qu'es pas qu'una revirada mas fa rampèl, per la qualitat de la lenga, a un fum de libres publicats per d'unes « autors » de lenga d'òc..

 

Çai-jos, sonque set règas, per citacion, del començament del libre : lo capítol a per títol : Mamà Ròsa.

 

Saber es pas pro. Cal ensajar de comprene tanben. Parlaràn fòrça al Cap aquestes jorns, la paraula d’un òme contra la paraula d’un autre, mèstre contra esclau. Mas, a qué sèrv ? De messorguièrs, totes. Sol un òme liure pòt dire la vertat. Dins l’ombra de la mòrt, cal córrer sus la poncha dels pès, que la mòrt es quicòm d’òrre.

 

Me sembla que lo prètz es de 25 euros.


Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
1 novembre 2011 2 01 /11 /novembre /2011 19:29

Gausi pas mai anonciar una data de parucion, pauròts ! mas pareitrà, solide !aquel Diccionari d'expressions e locucions occitanas de Maurici Romieu, Andrieu Bianchi e Loís Gaubèrt.

Pel moment, doas expressions de mai :

 

 

TIN-TIN n. [Nom de mal definir]

◊ Aver de tin-tin « èsser bravament parlaire ; èsser charraire, barjacaire ».

Sabes, a de tin-tin ; pòt téner tèsta a qual que siá e mai a un avocat. O te disi : fariá un bon deputat.

Aquesta onomatopèia fa pensar al bruch d’objèctes que tindan : veires, esquilas, campanas… ; pòt far pensar tanben al bruch de pèças de moneda que se trucan (cf. lo provèrbi Pas de tin-tin, pas de catin – Pas plus de tin-tin, pas plus de catin). Aquesta locucion s’emplega per una persona. Los bruches de batement, de quina origina o natura que sián, representan metaforicament las parladissas, las barjacadas.

◊ Pagar tin-tin | truquet | truca-truquet « Pagar sul pic ».

Aquela veitura, la te vòli plan vendre mas cal que la me pagues truca-truquet. Ai besonh d’aquel argent.

dicc. tdf • Tintin : pagar tintin – Truquet : pagar truquet.

dgo • Tin-tin : pagar tin-tin – Truca-truquet/truquet-truquet : pagar truquet/pagar truca-truquet.

Los elements tin-tin, truquet e truca-truquet son de formacions onomatopeïcas que fan pensar al bruch de la pèças de moneda que se trucan las unas las autras. Aquesta locucion s’emplega per una persona. Lo bruch de las pèças evocat pels elements onomatopeïcs correspond a un pagament que se fa al moment de la crompa amb de pèças de moneda o de bilhets de banca (o, al jorn d’uèi, amb un chèc o una carta bancària o de crèdit) : un pagament comptant.

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca