Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:34

Cronica « people » !

Moriguèt a 93 ans, la primièra setmana de novembre, Ricardo Ballardo, « a French flamenco guitarist […] born in a gypsy caravan », « un renommé guitariste français gitan » – cf. Wikipedia anglés e francés – mai conegut, de segur, jol nom de Manitas de Plata. Los mèdia exagonals balhèron un resson a sa disparicion avant de passaar a quicòm mai. Se pòt comprene se consideram que nòstre planeta sembla virar de mai en mai viste. Localament, se’n parlarà encara longtemps dins lo ròdol Seta-Camarga e son nombroses los que vos porgiràn una anecdòta sus Manitas… Tè ! Vau far lo « quèco », ieu tanben. L’ai plan conegut a Manitas… enfin, vòli dire, l’ai conegut e li ai parlat mai d’un còp, en defòra de tota ceremònia oficiala. Èra a Montpelhièr, barri de la Cité-Saint-Martin, dins las annadas 1965-1970, e èri en carga – pas tot sol – d’un endrech ont los joves se podián recampar per escotar de musica e dançar. E Manitas veniá, de temps en temps, per dançar, el tanben, e sustot gaimantejar (coma dison los Gascons). Li deguèri dire mai d’un còp que podiá pas far cèrtas causas dins aqueeste endrech ont i aviá pas que de personas minoras – majoritat a 21 ans, a l’epòca. S’emmaliciava pas e, après aver dançat e blagassejat, se n’anava… pès nuds generalament. Èra ja conegut a l’epòca mas cresi qu’aimava, quand èra pas amb sa tribú, anar tot sol a l’azard baltazar… Avètz remarcat, çaquelà, que se los mèdia an parlat d’un virtuòsa gitano, fach de raprochament amb Django, lo manoch, etc. degun a mençonat lo « pòble gitano » que viu, lo mai sovent dins de condicions miserablas e es victima d’ostracisme de la part dels ciutadans « normals ». Mòrt roïnat – A ! los chucasang – Manitas dobliguèt pas ni reneguèt pas sa tribú. Qualitat rara…

Editorial de La Setmana, n°995

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:32

Las trompetas de Jerico ?

Que vengui vielh ! Qu’ac sabi, qu’es la lei comuna e la marquisa que refusava las avanças deu vielh Corneille que la parlava, qu’ac vengó au son torn… Non, se disi aquò es que’m soi susprés, l’aute gèr, a aver las lagremas aus uelhs en espiar lo documentari-imatges d’archius a perpaus de la « caduda » deu mur de Berlin e deus eveniments que l’avèvan davantejat e seguit. Vint e cinc ans déjà que, çò qu’estó batiat a l’epòca « la muralha de la vergonha » n’existeish pas mei. Quauque temps avant aqueth eveniment istoric, Erich Honecker que prononciè lo son darrèr discors on disèva que « cada país e [avèva] lo dret e lo dever de’s protegir e de protegir los sons ciutadans e que, en agir atau, poirén hestejar la DDR dens quarante ans e quitament dens un sègle ». Mès la fin qu’èra pròcha e Gorbachev, lo mèste deu Kremlin, qu’avèva signat damb la glasnòst dens lo quadre de la perestroïca, l’arrèst de mòrt de l’orde gessit de la segonda guèrra mondiau. N’avèva pas hèit arren contra Ongria que hasèva reformas « liberaus » e que, pendent l’estiu de 1989, permetó aus « toristas » èst-alemands d’anar véder se, a l’oèst i avèva quauquarren de navèth ! Lo vèrme qu’èra dens la fruta desempuish bèra pausa e la visita de Gorbachev a Honecker n’estó pas sonque ende’u balhar un « baisar de la mòrt » … politic. Imatges que pòden ssemblar un pauc surrealistes a las generacions navèras e que l’èran enqüèra mei endeus Alemands a l’epòca. Lo jorn d’avant, los fugitius que corrèvan a ua mòrt quasi certana, lo lendeman los guardafrontèra, tot destimborlats los praubes, que disèvan : Que podetz passar. » Incredulitat, gaug, jòia, plors demest los Alemands de l’Èst com de l’Oèst… Ua estona, lo planeta que pensè d’aver resolut tots los sons problèmas…

Editorial de La Setmana, n°994

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:31

Las piadas de Francés…

Vòli pas dire mas lo monde semblan pas pus saber que Nadal es totjorn lo 25 de decembre… enfin, quand disi lo monde, seriá melhor de dire las gents que fan comèrci de vendre !

E, coma los Franceses – es plan conegut ! – son plens d’imaginacion, se pòdon pas empachar de « copiar-pegar » çò qu’es ara una tradicion otra Atlantica : lo Black Friday.

La majoritat, çaquelà, dels que s’interessan a nòstre pòrtamoneda son damorats timidòts e aquel divendres del tron de Dieu es pas qu’un pet dins una pantofla !

Mas enfin, coma cal consumar per tornar far partir la creissença per çò que lo progrès, car als socialistas, permet pas encara de resòlvre totas las dificultats, del caumatge a la fam sul planeta, e ben, consumem !

Urosament que l’ajudèm, lo pair Nadal, en començant de d’ora las crompas si que non, pauròt, i sufiriá pas tot sol…

E es pas lo Papa que l’ajudarà ! Lo Papa ? Aquel es lo primièr vengut de l’emisfèri sud e, originari d’un país ganhat a la democrcia desempuèi gaire temps sap que creire al Paire Nadal, se va plan per un temps, pòt pas durar.

Dempuèi son eleccion sul sèti de Sant Pèire, a facha – e contunha de o far – la demostracion que çò que l’interessava, èra la realitat. Aquesta realitat podiá pas èsser ignorada sens far córrer a lm’institucion de dangièrs enòrmes.

Se ditz que los cardinals l’an elegit per aquò ; devon aver rason mès ne’n soi pas segur. Pensavan pas, los cardinals dins son ensemble, que butassariá los dignitaris dins lor confòrt confortable d’aquela faiçon. Pensavan pas tanpauc que sas paraulas serián « revolucionàrias » pertot ont anariá.

O provèt encara, se n’èra de besonh, la setmana passada quand anguèt a Estrasborg, oficialament per far coneissença en realitat per ne profiechar per dire que los païses europèus devián pas oblidar lor dever e devián s’acarar cap als problèmas de l’immigration, etc.

Levat qualques « integristas » que refusèron d’èsser presents pendent sas allocucion, los elegits europèus presèron aquelas paraulas simplas e de sens coùun.

Que ne faràn ? Possible que siá pas qu’un fuòc de palha en cò d’una majoritat mas pòdon èsser segurs que Francés, la papa, o tornarà dire.

A Istambul (Turquia), en país musulman, rapelèt qualques evidéncias ; coabitacion de las diferentas religions e libertat de practicar una o l’autre sens qu’aquà siague un dangièr per se o pels autres…

Sembla que diga a cadun de sos discorses que « i aurà plaça per totes dins la maison del Paire ». Un actitud novèla de la part de la Glèisa…

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

dimenge, lo 30 de novembre de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:29

Lo sens de las valors !

Vòli pas dire mas auriái pas jamai cregut qu’un jorn seriái menat a parlar de la Valors, mab una V majuscula !

Dins Grand’mère, lo grand Jacques canta, sus un mòde ironic, del sens de las valors : « Cossí volètz, brave monde, que nòstras bravas servicialas […] ajan lo sens de las valors » quand veson lo comportament de los patrons…

O ai dich pro sovent, e d’amics, a còps, me ne fan lo repròchi, soi pas jamai estat un « patriòta » al sens que mantuns balhan al mot a l’ora d’ara. O benlèu quand èri jovenotet… Devi dire que, ara, i a prescripcion !

Ai pas jamai, me sembla, doblidat çò que m’ensenhèt la maire que, de segur, fasiá pas de rasonaments e qu’emplegava pas de mots saberuts, mas que mostrava l’exemple.

Lo trabalh, l’onestetat, lo respècte, etc. aviá pas besonh de me far la leçon, la maire ; èra la leçon, èra l’exemple. Urosa quand lo mèstre li fasiá compliment sus mon trabalh – ò, pas totjorn ! –, ufanosa quand encapavi mos examens e totjorn prèste a me consolar se, per cas – e m’es arribat –, aviái pas capitat. « S’as trabalhat, as pas res a te reprochar », me disiá en apondent : « lo còp que ven, l’auràs ! »

Tot aquel preambul per vos dire que, demest los que se dison l’elèit, ne i a un brave punhat que semblan de l’aver perdut, aquel sens de las valors.

Eles, ne fan de rasonaments e esitan pas a nos faire profiechar de lor sciéncia. La crisi que vivèm es estada l’escasença de lor vida per çò que aquel monde son pas jamai melhor – son eles que o pensan e o dison – que dins las catastròfas. Un bon capitani se coneis a son sens del dever e de las responsabilitats.

Òc, vesèm e avèm vist, dempuèi qualques annadas, lo conflitge de totes aqueles elegits que nos abeuran de lors conselhs e admonestacions per far fàcia a las tempèstas economica o sociala per far, après los sacrificis que nos demandan, una França mai bèla, una França mai frairala, etc.

E, pendent aquel temps, – coma o ditz J. Brel – « grandpaire gaimanteja la serviciala… » Sacrificis dels uns, ribòta pels autres. Pensions-capèls pels uns, regardèlas per una majoritat. Al dever de restrencha demandat al mai grand nombre per salvar lo país, respon lo cinisme dels fraudaires qu’afichan pas cap de regrets…

Las valors ? An agut pagat, ara aquò val pas lo còp.

Nos acamineriam cap a un fascisme doç e a la pèrda de nòstra democracia que ne seriái pas estonat…

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

dimenge lo 23 de novembre de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:27

« …Quoniam nominor leo ! »

Vòli pas dire mas, se aquò contunha, n’i a que van dire qu’aimariái d’èsser Agenés ! Perqué ? Per la bona rason que, per aquesta passa, se’n passa de causas dins lo capluòc d’Òut e Garona…

L’aglomeracion d’Agen, establiment public de cooperacion intercomunala, es venguda quicòm de fòrça important dins lo departament. Naturalament (!), lo conse d’Agen, En Dionis du Séjour, n’es vengut lo president segon l’istòria del leon que se prend la primièra part, etc. Tornatz legir las faulas del Fèdre o lo Joan de La Font per o saber tot !

Disi pas qu’a fach un còp d’estat – un còp d’aglomeracion seriá melhor ! – mas sabèm totes que los « gròsses » vòlon totjorn èsser mai gròsses e que « los petits seràn totjorn manjats pels gròsses »…

Sénher Donis es coma un fum d’òmes politics. Li desagrada pas d’acomolar las casquetas electivas. Sufís de se sovenir que, fins a 2012, èra deputat tanben !

Mas tot lo monde sap que quand i a un regropament o una fusion, coma se ditz, a l’entorn de l’aglomeracioon mai gròssa, se pausa lèu lèu lo problèma dels emplecs redondants.

Cada estructura se deu d’aver, per exemple, un director e un jos-director de quicòm. Se l’estructura creis i a pas forçadament besonh d’aver un second director, etc. Es çò qu’arriba dins lo cas de la fusion de dos organismes territoials. Ara que totas aquelas comunas se tròban regropadas dins una sola entitat, pareis normal de tirar aqueles emplecs que son de tròp ! Es aquí l’alh !

Un autre problèma – problematica, coma dison los qu’an de letras ! – que se pausa es que, dins tota estructura d’aquela mena i a un centre e una periferia. Aquí Agen es lo centre e los vilatges e vilatjòts mai o mens pròches son la periferia.

E, quitament se los conelhs municipals de las comunas an, en principi, votat per un restacament a l’estructura màger, se rendon compte adara que lo leon de l’endrech ne poiriá – e ne vòl – encara mai.

Es plan senat pel president de l’Aglomeracion d’Agen de dire que cal demingar lo nombre d’emplecs per çò que n’i a un fum que son redondants, per çò que las ajudas de l’Estat son o van estar redusidas, per çò qu’es la crisi, etc. Mas son argumentacion seriá mai acceptable pels autres elegits se lo cònse d’Agen èra pas a l’encòp jutge e partida. E lo vesi pas despolhar Agen en favor de las petitas comunas !

E tornam a un dels mals franceses : l’acumulacion dels mandats electius

Cronica occitana

le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 16 de novembre de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:26

Las platanas al cementèri, zo !

Vòli pas dire mas, sens èsser Agenés, partatgi lo sentiment del confraire, Sébastian B., que parla de las platanas que se tròban « entre la plaça Gensemin e la carrièra d’Alembert » e que los servicis especializats van ressegar e darrigar per la bona rason que representan, ça dison, un dangièr per las gents.

Ò, la Nadège Lauzzana, en carga del domeni « environament e desvolopament duradís » a de bonas rasons a far valer : la seguretat dels Ageneses !

L’argument es recevable, encar mai per çò que la responsabilitat es la de las equipas d’avant ! E los obrièrs – totes ? – que faguèron lo trabalh d’entreten dels arbres èran pas que de mascanhaires que copèron, a cada còp, las brancas d’un tal biais qu’aquestes son estats fragilizats (sic).

Aquelas platanas aurián degut mostrar un pauc mai de bona volontat ! Fin finala, las platanas an tòrt… Donc pena de mòrt !

Dins mon vilatge, qualques temps a, una entrepresa podèt de platanas tanben. Las podèt bèlament qu’a la fin del trabalh damorava gaireben pas que lo tronc.

Coma disiái a la consolessa qu’un trabalh aital me semblava una vergonha, me diguèt que l’entrepresa aviá totes los « santificats » necessaris a las intervencions sul domeni public, etc. e que o caliá far perqué lo monde que demoravan a l’entorn d’aquelas platanas n’avián lor confle d’aver de fuèlhas dins lor casal a la sason e repotegavan de longa.

Vos devètz rapelar tanben de totes aqueles arbres (platanas principalament) que foguèron darrigats lo long de nòstras rotas de campanha per çò qu’avián pres la tissa de se venir plantar al bèl mièg de la rota quand una veitura arribava…

Los responsables de l’Equipament e unes cònsols agèron una responsa a la mesura de lors responsibilitats ; faguèron tot copar !

L’Òme a rason, la platana a tòrt ! E los electors son contents.

Aimariái de far una suggestion a la municipalitat d’Agen (e a d’autres, perque pas !). Deurián plantar un pauc pertot arbres de betum armat, pintrats de verd e amb de fuèllhas de plastica e metre qualques pancartas per n’indicar la varietat : platana o auciprès del sègle XXI ! Aital, los vilards o los vilatgeses serián uroses d’aver d’arbres vertadièrament ecologics, non ?

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-garonne

dimenge, lo 9 de novembre de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:22

La barrica de las Danaïdas…

Vòli pas dire mas ne parlèri ja la setmana passada e, se i torni, es que lo quite president, mossur Pepy, de la SNCf ne tornèt parlar, el tanben !

Per el, fa pas cap de dobte, una de las rasons per las qualas la SNCF es dins la panada es lo tot-TGV.

« Los decideires an agut lo tòrt de voler far un malhum de TGV pertot. Tot aquò s’es fach al detriment de las dessertas mai localas.

La linha París-Marselha, quitament s’es frequantada, es deficitària. Lo tròç Tours-Boreaux serà pas jamai benefiari. Los que volián convéncer los decideires politics – que demandavan pas qu’a èsser convencuts – an « torçut » las chifras per far creire a la rentabilitat de l’afar. »

Ne diguèt d’autres, lo Pepy e vos podètz reportar als articles que concernisson lo TGV e las linhas novèlas…

A, lo TGV ! Es quicòm mai qu’un tren classic. Quand agachatz los dos, i a pas fòto, coma dison. Qual vòl adara d’un tren de l’aspècte vielhanchon ? Degun.

E puèi, lo raprochament « mitic » de París… Totes nòstres òmes politics sómian d’èsser pròche del poder, es a dire de París.

En cò nòstre, escotatz los totes a parlar : » Amb la LGV, serèm a tres oras de París ! Agen n’a besonh per se desvolopar. Nosautres, los politics, devèm mostrar lo camin, etc. » e autras fabiròlas.

Devant un tal requisitòri de la part del president de la SNCF, venent après lo de la Cort dels Comptes, òm auriá pogut creire a una reevaluacion el problèma denonciat per un fum de mond, dels ecologistas als agricultors, cadun avent sas rasons de refusar la linha…

Rai per Tours-Bordeaux qu’es en passa d’èsser acabada mas los autres tròces cap a Tolosa o cap a l’Espanha… Se poiriá benlèu tornar analisar las consequéncias en matèria de deutes e rapelar que son las regions, los departaments e las comunas traversadas que devon pagar.

Passa que t’ai vist ! nòste elèits locals la vòlon fòrt e mòrt, deguèssen endeutar las diferentas comunitats e abandonar autres projèctes mai utils a las gents.

Lo « progrès » ! Esquèrra e drecha amassa an pas qu’aquel mot dins lor vocabulari. LGV e TGV son coma la barrica de las Danaïdas. Lo país crebarà mas lo TGV serà lo mai fòrt !

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 26 d'octobre de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:19

Oximoron : bon sens païsan !

O disi de tira : soi pas un païsan e o soi pas jamai estat ! Ni agricultor ni cerealièr, ai pas tanpauc de bestial o de galinas… Las solas bèstias banudas en ma possession son los cagaròls qu’ai dins lo prat a l’entorn de l’ostal, e encara pas que los jorns de pluèja. Levat aquò, ai totjorn viscut « a la campanha » o gaireben coma dison los vilards e, sens èsser un ecologista pur e dur, ai totjorn fach, me sembla, d’ecologia sens o aber e sustot ai totjorn ensajat, modestament, de far pròva de sens comun. E, dins qualques afars recents, pertocant lo domeni agricòla, que trebolan l’opinion, es aqueste que manca autan dins las presas de decision coma dins los rasonaments de qualques uns per los quals la moneda tindanta en luòc d’etica. La « bòria de las mila vacas » es la concretizacion, dins l’exagòn, de çò qu’existís endacòm mai, en Euròpa e dins las Americas, e que fa plaser al president del sindicat agricòla màger que declarèt pauc de temps a, qu’un individú qu’aviá pas qu’un detzenat de vacas podiá pas pretendre de qualque faiçon que foguèsse a la qualificacion de « païsan » ! Aquí, tot es previst pel benaise de las bèstias (sic) que, fins ara e dempuèi lo rei Cezet, devián se passejar pels prats e endurarsoleh o pluèja, calor o freg, etc. L’ecologia es al programa tanben que, gràcia a las tecnicas modèrnas, recupèran e transforman tot… Son las vacas de Lozera o de Cantal que van èsser gelosas ! La paissièra – m’aperetz pas pus « barratge ! » – de Sivens dins Tarn sembla èsser un autre d’aqueles projèctes surdimensionats pels besonhs exprimits e per lo resultat esperat, e, aquí, parli pas del pauròt que trobèt la mòrt, la setmana passada ! Es pas en fasent desaparéisser los « pichons » païsans que l’agricultura se sauvarà !

Editorial de La Setmana, n°993

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:17

Una joguina pels òmes politics…

Vòli pas dire mas, amb la tela a portada de man, avèm tanben las novèlas a portada de man ! E es pas Mossur de La Palisse que me desmentiriá.

Çò que fau generalament es que legissi los títols de la premsa per veire çò qu’anóncian un o l’autre jornal e pòdi constatar que totes semblan se passar la consinha…

Naturalament, parli aquí de la premsa nacionala francesa, es a dire parisenca que l’autra, la premsa regionala coma la nòstra, es pas de comptar pels « mossurs ».

Dissabte matin, avant d’escriure aquela cronica, legiguèri en cò d’un confraire parisenc que « la Cort dels comptes de París [denonciava] las derivas dessenadas del TGV » degudas, d’après çò qu’ai comprés, a la « feblesa copabla de l’Estat e dels elegits qu’an volgut esténer lo malhum del TGV a tot còst ».

Me diretz que tot aquel monde, dins lors burèus confortables e amb de pagas bonas, an pas res mai a far que d’espepissar çò que sa fa dins la granda França.

Çaquelà, an d’expèrts, aquel monde, que lor mestièr es d’expertizar e de fornir de conclusions. E, generalament, aquelas conclusions son a prene amb seriós e nòstres elegits se’n privan pas quand aquò servís lor politica.

Lor rapòrt ven après un fum d’autres e confirma çò qu’es estat dit ja pels dirigents de la SNCF, a saber que lo TGV es de-fi-ci-ta-ri un pauc pertot levat per las linhas màgers de Parto a Marselha e una o doas autras.

Las lengas de sèrp que son los ecologistas de basa o dison desempuèi un brave brieu mas sabèm que cada president de region, cada president de conseil general, cada cònsol vòl « son »TGV.

Ne son damorats a l’imatge del « president / cònsol bastisseire », çò qu’es pas tròp dificille de far amb la moneda publica !

« Mossur » lo cònsol d’Agen qu’es tanben president de l’aglomeracion e qu’a encara qualques autras casquetas, la vòl fòrt e mòrt, aquela linha de TGV, de Bordèu a Tolosa, que sos trens s’arrestaràn dos còps per jorn al maximum a qualques quilomètres de la ciutat jasminiana pel mai grand plaser de qualques uns, pel grand desplaser de nòstre pòrtamoneda e per la destruccion gaireben inutila de nòtra contrada.

Entretemps, las linhas localas existaràn pas mai e los trens tanpauc, de segur… e nosautres prendrem la veitura o nos farem menar… coma o fasèm ja ! e pagarem, coma o fasèm per l’avion d’Agen a París, al nom del desenclavament de la província cap a París…

« Mossur » Valls, el tanben, vòl un TGV de Lion a Turin mentre que los ribairencs, italians e francés, son contra.

Mas los Franceses sabon pas çò qu’es bon per eles e França es un grand país !

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenga, lo 19 d(octobre de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:15

Un sinòde… Diable, diable !

Que la papa aja refusat, en prenent lo simple nom de Francés, de crear una « linhada » coma n’èra estada la costuma fins ara, èra ja pas « catolic » e los anti-calotins autan coma los tradicionalistas catolics avián pas tòrt benlèu de se mesfisar. « Qual soi per jutjar los autres ? » Aital parlèt lo papa Francés quand decidiguèt d’organizar un sinòde – assemblada dels evèsques – suls tèmas màgers del maridatge e de l’union, declinada jos totas sas formas. Tanlèu anonciat, tanlèu criticat ! La fumada blanca aviá pas desaparegut que preniá una posicion fèrma sus la pedofilia dels prèires qu’èra estada fins a una epòca recenta tractada mai o mens d’escondons pel Vatican. Lo sinòde seguís la dralha aital dubèrta e aquestes tèmas, tabós un còp èra, son estats discutits e las primièras conclusions ne son estadas publicadas. L’acarniment dels tradicionalistas per tocar pas a la doctrina a pas permés al papa de far acceptar son projècte complètament. Mas, ont los « mescresents » veson una desfacha en « rasa campanha », los catolics de bona volontat, quitament los que son mai concernits – los omosexuals, los divorciats, etc. – i veson una avançada positiva e sabon que lo camin serà long. Perqué un jutjament autan lapidari de la part dels « mescresents » ? An consciéncia benlèu que, lo sinòde capitèsse segon la volontat papala, lors arguments, pauc renovelats dempuèi l’an pèbre, perdrián lor eficacitat. Los tradicionalistas catolics i veson, eles, una ataca contra la societat – pas mens ! – e son pas luènh de pensar que François e Francesco son d’aliats objèctius. La Glèisa catolica es pas jamai estada una democracia e los cardinals vòtan pas per de « revolucionaris » Mas lo diable, a còps, es de la partida e elegiguèron Joan XXIII e, l’an passat, Francés !

Editorial de La Setmana, n°991

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca