Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
7 octobre 2011 5 07 /10 /octobre /2011 17:34

Bou Diou ! N'avèm entendut de compliments, de compliments e… de criticas sul Mac Steve Jobs que ven de defuntar a 56 ans. E cadun de dire coma es dintrat un jorn – o una nuèch – dins la capèla dels sectaris de la poma rosigada…

Benlèu qu'es una sècta vertadièra per qualques uns – qualques milions de segur – qu'an besonh, coma van pas pus a la glèisa, la sinagòga o la mosquèa, de se trobar quicòm per adorar.

Per ieu, que soi un adèpte dempuèi gaireben lo començament – mon primièr Mac foguèt un Macintosh 512 amb los logicials Mac Write, MacDraw e MacPaint –, es pas jamai estat lo cas, quitament se soi un "fan" del MacOS (opeating system).

Ai totjorn picat a la maquina d'escriure e agèri tanlèu estudiant a l'universitat una Olivetti portabla « Lettera 32 » puèi una Olympia del carreton grand (!?) ; après, en ma qualitat de responsable d'una associacion agèri una maquina d'escriure electrica, çò que cambiava la vida, qu'aviatz pas besonh de tustar coma un cabord sus las claus per obténer dos o tres dobles amb lo papièr carbòni, puèi una maquina electronica… the foot !

Dins los licèus e collègis volián que los professors s'interessèsson a l'informatica qu'avián dins l'idèa de los formar a la programacion… E, al mes de julhet, anèri far un estagi (pendent las vacanças) remunerat (un pauc!) per aprene çò qu'es un clavièr, un nanorasal, etc.

Ne sortiguèri pas estrambordat, vos o disi ; passavam un après-miègjorn per arribar a far sortir sus un ecran de tele un drapèu blau-blanc-roge… e, per aquel resultat, caliá metre de disquetas grandas e soplas, sortir de disquetas grandas e soplas, metre de disquetas grandas e soplas, sortir de…

Èri pas fach per aquò que caliá esperar e legir de regas verdas sus l'ecran entrecopats de signes cabalistics.

N'aviái mon confle quand, en discutir amb un collèga que fasiá aquò, the doigts in the nose e que presava fòrt l'informatica, benlèu per çò qu'èra professor de matematicas, me diguèt : I a un ordeandor novèl que ven de sortir ; aquel ordenador te parla ! enfin i a de mots qu'afichan sus l'ecran e que te demandan se vòs o se vòs pas o sse vòs tot anullar. I a una mirga que te serv1is per far ton trabalh ; te sufís de clicar amb la mirga a l'endret de l'ecran indicat. I a tanben un clavièr per picar naturalament… Lo problèma es qu'es un pauc mai car que los autres… mas as pas besonh de i conéisser res !

Ne crompèri un (40000 francs es a dire 6100 euros de l'epòca, en 1985 o 1986); l'ordenador per ieu es coma la veitura cal que fonciona sens qu'agi  a « bidolhar ». E dempuèi trabalhi sus Apple sens esperit de sècta o de qué que siá.

Per picar las lengas estrangièras, totes los accents son al clavièr ; levat un Performa qu'agèri, ai pas jamai agut de problèmas e quand se planta sufís de lo tornar alucar…

Vaquí perque demòri fidèl a la poma : simplicitat de foncionament totjorn.

Daissi de caire totes los rasonaments sul capitalisme, la moneda que se fa Apple, etc. mas totes las entrepresas se fan de moneda o vòlen ne far ; alara, quand crompi quicòm : ordeandor, veitura, telefòn, etc. vau al mai simple pel foncionament… e, per ieu, Apple es lo mai simple !

 

P. S. Non, vòl pas dire « per Steve » mas tot simplament « apondon ».

En legir las caracteristicas, vesi que l'occitan es pas dins las lengas suportadas mentre que : catalan, italian, francés, portugués, romanian,espanhòl ne son. En mai d'aquò dins las lengas suportadas pel clavièr, l'occitan i es pas tanpauc.

Del moment que val per las lengas citadas çai-sus, deu valer per l'occitan.

Nos cal escriure a la Poma rosigada e dire que l'occitan es suportat tanben pel clavièr e per la lenga en explicant qu'avèm los accents grèu e agut occitannosautres tanben.

Seriam pas mai rics mas permetriá de balhar una visibilitat a la lenga nòstra, es a dire l'« occitan »

N'aviái fach la remarca al autors del logicial d'OCR : Readiris pro  en explicar çò que veni de dire e senhalan ara l'occitan demest las lengas suportadas.


Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Curiosa
commenter cet article
4 octobre 2011 2 04 /10 /octobre /2011 08:22

E s’aquò èra el ?

 

Semblariá que lo cambiament de majoritat al Senat  lor aguèsse balhat un vam novèl, a nòstres pretendents socialistas a la plaça de califa. Sondats coma o son un aprèp l’autre, espepissats pels mèdia, ai l’impression de seguir una corsa de cavals : après la segonda virada, F., casaca escura, largueja los autres, M., casaca jauna, s’arrapa, S., casaca blanca, tempta de passar per la drecha mas A. e M., an encara de nhac ; enfin, luènh darrièr, lo repopet fa de figuracion… E totes creson que son indispensables al salut de l’Empèri ! De qué ne sortirà ? Es quicòm mai. Qui sap se, un còp lo candidat al califat causit, los autres butaràn a la ròda per fin que capite ? Dins la majoritat, Nicolas Ièr, qu’aviam conegut mai interessat pels problèmas exagonals, sembla voler concórrer pel prèmi Nobel de la Patz ; o veson de pertot ! Dos ans a, sauvèt lo planeta en Georgia ; ara, es Libia que sauva. Coneguda causa siá : Nicolas tuteja los mai potents e, lèu, tutejarà son que Dieu coma los Lodge en los Estats Units. Per malastre, sa reactivitat internacionala li pòrta pas una popularitat novèla e los sondatges son totjorn al mai bas. Fàcia als micros, lo campion de la Drecha pòt pas èsser que Nicolas ; empacha pas sos amics – e los amics de sos amics ! – de se pausar la question de saber s’es totjorn « the right man in the right place ». Lo quite Alain Juppé qu’aguèt, fa un temps, qualques problèmas amb la justícia e paguèt per un president, ara anosognosic, o diguèt clarament sul fenestron la setmana passada : « Sostendrai lo president dins la campanha electorala a venir… se se presenta ; mas, se per cas… » Un scenari aital arribèsse, la dona seriá cambiada per çò que Juppé es ni bling-bling ni agitat mas es totjorn drech dins sas bòtas !

 

Editorial de La Setmana, n°836

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
28 septembre 2011 3 28 /09 /septembre /2011 11:28

Amor, despieit… moneda !

 

« Los jorns que’s segueishen e ne se semblan pas. » L’adagi qu’ac ditz ! Dens la nòsta republica – que daubuns e disen bananèra –, cada jorn que’nse pòrta un « afar » navèth. Après e ns’aver jogat : « Lo rapòrt qui emblanqueish DSK » e « L’especialista de l’anosognòsi qu’empacha Jacon d’assistir au son procès », qu’avem avut dret a « Hemnas esmaliciadas qu’escampan tot »,  « Elvècia,  montanhas de valisas ! » e « On es passada la mea maleta ? ». Que soi com vosauts e las meas informacions, que las tròbi dens las gazetas. Ne coneishi pas lo microcòsme parisencopoliticomediatic, au corrent de tot e deu son contrari desempuish annadas, ça disen, mès que, curiosament, n’an pas dit arren dinc adara. Ne tornarèi pas suus sénhers Strauss-Khan e Chirac mès las maletas de bilhetas africanas de Bourgi o los anar-tornar elvèts de Takieddine o Gaubert dab maletas de moneda tanben ne venen pas sonque d’estar portadas a la nòsta coneishença tà rasons que n’an pas arren a véder dab la morala. L’avocat Bourgi qu’a volut solatjar la soa consciéncia, ça ditz ; meglio tardi que mai de segur, mès las lengas de pelha que disen qu’es ua faiçon de’s venjar deus sons ancians amics ! Takieddine e Gaubert qu’aurén devut seguir un cors sus la psicologia femenina avant de divorciar ; que son estats traïts per la lor èx qui, esmaliciadas de n’aver pas ua compensacion rasonabla – quauques detzenas de milions d’euros o mai – tau divòrci, segon eras, e son anadas contar istòrias a qui de dret. Los mèdia que pausan la question qui tua : perque Bourgi o las hemnas « traïdas » an esperat tant de temps tà parlar ? mès ne disen pas perque, eths qui sabèvan n’an pas jamei dit arren. En çò nòstre, la cultura deu secret que’s pòrta plan ; que la cadré har brevetar !

 

Editoriau de La Setmana, n°834

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
20 septembre 2011 2 20 /09 /septembre /2011 09:33

« Mea maxima culpa » !

 

Dempuèi son retorn de las Americas, los mèdias esperavan que parlèsse. L’avián vist, cara desfacha autan coma sos vestits èran en desòrdre, respondre sonque per monosillabas a un jutge estatsunidenc e daissant a sos avocats la carga de far las responsas al tribunal e als mèdias. Après gaireben quatre meses de sejorn sos susvelhança e qualques centenats de milièrs d’articles mai tard, esperat coma un oracle, parlèt. Emission especiala e en dirècte sus la cadena mai escotada, jornalista « complici », cada paraula pesada e mesurada… e per finir una audiença extraordinària ! Operacion de còm capitada ? Aviam, amb Gaston Leroux, « Lo Mistèri de la cambra jauna » ; ara aurem « lo mistèri de la cambra 2806 » ! Mas aquela entrevista de circonstància èra pas facha per far avançar lo schmilblik e satisfar la curiositat, malsana de segur, de mèdias prèstes a tot per aumentar lo nombre dels legeires. De segur, los comentaris mancaràn pas e totes los psi-quicòm estudiaràn l’adeqüacion de sas paraulas amb sos gèstes ; los lingüistas verificaràn las citacions tiradas del rapòrt del procuraire nòva-yorkés e los mots emplegats per l’entrevistat e tot aquò empacharà pas cada Francés d’aver dejà son opinion sus la question. Se « l’afar » foguèt, a l’epòca, ressentit coma un tèrra-tremol sul planeta socialista, ara la pagina es virada ; en manca d’òme providencial, an descobèrt que devián, e podián, far amb un candidat « normal » contra la drecha qu’a totjorn e encara son Superman, quitament s’es al mai bas dins los sondatges. Vendrà lo jorn benlèu que l’excepcion francesa serà excepcionala (sic) e que los Franceses prendràn consciéncia qu’un president, quitament de la Republica, es qualqu’un de « normal » e non pas un « rei que garís las escròlas » !

 

Editorial de La Setmana, n°834
Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
16 septembre 2011 5 16 /09 /septembre /2011 23:53

Jacon pòt pas anar a son procès en causa d'una malautiá grèva : lo vielhum !

Aquel vielhum provòca d'abséncias cerebralas e Jacon o sap pas ; aquò s'apèla : l'anosognòsi. Tot aquò certificat per una sommitat medicala…

Mas l'autre ièr, quand un portaire de maletas plenas de monedas faguèt de revelacions [sens pròvas, diguèt] dins lo JDD sus sos anar-tornar d'Africa en França pendent annadas e diguèt que Jacon, Villepin e d'autres avián recbut de moneda en dolars o euros, Jacon assignèt de tira lo sénher Bourgi en difmacion.

« Aquò me'n tòca una sens far bolegar l'autra », aviá l'abitud de dire Jacon quand aviá una activitat cerebrala normala. Semblariá qu'aqueste còp, lo « repentit » aguèsse tocadas las doas !

E son avocat, lo sénher Kiejman, aguèt aquela frasa admirabla cap als micros e camèras : « Mon client a d'abséncias mas se soven pr'aquò fòrt plan d'aver pas jamai recebut maletas de moneda »

Benlèu èran pas de maletas mas de sacas gròssas !

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Curiosa
commenter cet article
12 septembre 2011 1 12 /09 /septembre /2011 15:32

Lo vièlh leon anosognosic

 

Levat la tresena, la Vna Republica es la mai longa que França aja coneguda fins ara. Se n’anariá temps benlèu de ne cambiar per tornar partir sus de basas novèlas. Non pas que fau meunas las rasons avançadas per A. Montebourg mas per çò qu’aquesta malauteja e que los Diafoirus modèrnes de tota mena – de la politica, de la finança, etc. – son aquí a son entorn que la sagnan dempuèi annadas sens voler veire que lo malaut morirà garit ! Lo linhatge s’es abastardit e, de l’òme grand e regde qu’imitava Henri Tisot, defuntat recentament, ne sèm ara a un president bling-bling, cambacort e agitat, que voliá, pauc de temps a, penjar sos enemics a un cròc. Jacques Chirac, que visquèt totjorn dins los palaises de la Republica, participè mai que d’autres benlèu a aquel delitatge en se servir – se ne cresèm las gazetas – de la moneda publica, de París d’abòrd, de l’Estat après, per satisfaire sos besonhs e los de sos amics. Mas d’immunitat en pressions divèrsas e amb la  complicitat de los que vòtan las leis e lo saber-far dels avocats, a calgut a la justícia gaireben dos decennis per començar enfin lo procès dels « afars » que se tendrà sens… el ! Dejà, la vila de París s’èra pas portada partida civila après qu’aguèsse recebut mai de dos milions d’euros per un prejudici inexistent oficialament. Los esfòrces de sa femna e de sa filha, desplegats dempuèi annadas per aver pas la vergonha de lo veire jutjat, avián fach « pshitt » quand, miracle !, una sommitat medicala ven d’atestar que sofrís d’anosognòsi – coneissètz pas ? « Vengu[da] fòrta en causa de sa feblesa », sa femna ten son revenge ; condemnacion piegèr que la justícia benlèu, es condemnat al silenci per la familha. Poirà meditar benlèu la fabla « Lo Leon vengut vièlh ».


Editorial de La Setmana, n°833

 

 

Ajusti çai-jos la fabla de Jean de La Fontaine :

 

Le Lion devenu vieux.

 

Le Lion, terreur des foreſts,
Chargé d’ans, & pleurant ſon antique proüeſſe,
Fut enfin attaqué par ſes propres ſujets,
    Devenus forts par ſa foibleſſe.
 
Le Cheval s’approchant luy donne un coup de pied,
Le Loup un coup de dent, le Bœuf un coup de corne.
Le malheureux Lion languiſſant, triſte & morne ;
    Peut à peine rugir, par l’âge eſtropié.
Il attend ſon deſtin ſans faire aucunes plaintes ;
Quand voyant l’Aſne meſme à ſon antre accourir,
Ah c’eſt trop, luy dit-il, je voulois bien mourir ;
    Mais c’eſt mourir deux fois que ſouffrir tes atteintes.

 

Es totjorn bon de tornar legir los classics !

 

 


Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
10 septembre 2011 6 10 /09 /septembre /2011 18:08

Lo 11 de setembre es una data que se'n cal sovenir…

Pels Estatsunidencs, de segur, e per totas las societats que se vòlon democratricas, l'acte òrre de qualques « fòls de Dieu » se poirà pas jamai doblidar. Lo mond cambièt aquel jorn e la violéncia òrba prenguèt un gra de mai dins l'orretat.

Cal pas doblidar pr'aquò qu'aquel acte del dimars 11 de setembre de 2001 permetèt als neoconservadors estatsunidencs de s'afirmar clarament e de metre lors idèas en practica… L'avèm vist amb çò que seguiguèt : Iraq, Afganistan, la « crosada » del Ben contra lo Mal, etc.

 

Lo 11 de setembre es una data que se'n cal sovenir…

Aquel jorn, en 1973, lo general Pinochet traïguèt lo president Allende, democraticament elegit pr'aquò. Son golpe capitèt e la país anava conéisser un vintenat d'annadas d'una dictadura afrosa. La Dòna Michele Bachelet, que daissèt, pauc de temps a, la presidéncia de la Republica chilena, foguèt torturada amb sa maire per los seïds de Pinochet, e son paire lo general Bachelet moriguèt dins las torturas.

Qual aviá favorizat e sostengut aquel golpe ? Los Estatsunits, que podián pas tolerar un govèrn d'esquèrre sul continent american (≠ estatsunidenc).

 

Los neoconservadors e totes los qu'an pas que la Bíblia (Testament ancian e Testament novèl) en boca se serián poguts sovenir de l'evangèli de Matieu 26, 52 : « Lo qu'emplega l'espasa perirà per l'espasa ! »

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
9 septembre 2011 5 09 /09 /septembre /2011 15:42

Dins Le Nouvel Observateur (8-14 septembre 2011), Marie Guichoux escriu (p.52) dins un article, « La grande absence », a propaus de Jacques Chirac – que coneissèm ara lo nom de sa malautiá :l'anosognòsi (en francés : anosognosie) :

 

« […] Le procès se poursuivra jusqu'au 23 septembre avec les autres coprévenus. Et un si grand absent. Ainis, après de longues cavalcades électorales et presque autant de têtes de veau englouties, … Jacques Chirac disparaît de la scène politique. »


Lo raprochament entre las « cavalcadas » e los « caps de vetèth » es susprenenta ; imatge hardit, coma dirián los Gascons…

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Curiosa
commenter cet article
5 septembre 2011 1 05 /09 /septembre /2011 22:54

« My God ! oh, my God ! »

 

L’endeman, tanlèu la pòrta deu licèu, los dròlles qu’avèvi miat en los Estats Units que’m vengón saludar tà parlar de l’atemptat de Nava York. Dens lo quadre d’un bessonatge dab ua High School de Rhode Island, que consacravam los darrèrs tres jorns a visitar The Big Apple, e naturaument lo World Trade Center qu’èra au programa. L’ascensor ultra-rapid que nse portava tot en haut d’ua de las tors bessonas (Twin towers), dubèrta au public d’on se podèva gaudir d’ua vista de 360 ° de Manhattan a un pauc mei de 400 mètres de haut. Ne’m podèvan pas sonque díser dab un espavent retrospectiu : « Be seré podut estar nosauts, Mossur ! » Lo dimars 11 de seteme de 2001, com ne trabalhavi pas lo tantòst, que hasèvi un cluc dens la mea veranda en tot escotar la ràdio e… lo cant deus ausèths dehòra… « …errompem las nòstas emissions pr’amor qu’aprenguem qu’un avion e ven de se “crashar” sus ua de las tors bessonas de Nava York… » Qu’aluquèi la television quauques minutas avant de véder lo segon avion s’espotir sus la segonda tor. Mentretant, qu’avèvi aperat ua amiga de Boston – qu’èra las nau òras deu matin en los Estats Units – qui èra, com jo, pivelada au fenestron e que nse parlèm en tot espiar cadun a soa los imatges filmats per las camèras automaticas. E la mea amiga ne podèva pas sonque díser : « Oh, my God ! I can’t believe it » – n’ac pòdi pas créder ! Tau prumèr avion, mantua persona qu’avèva podut créder a un filme,  mas quan lo segon e s’esglachè, que i avèva de segur quaucomet d’anormau ! A l’epòca, los Estatsunidencs ne coneishèvan pas los atemptats – levat lo deu camion explosiu de 1993, au WTC dejà. Aqueth atemptat qu’anava miar a la « crotzada » de Bush e deus neoconservadors que ne’n subiram longtemps enqüèra  longtemps las consequéncias.

 

 

Editoriau de La Setmana, n°832

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
28 août 2011 7 28 /08 /août /2011 22:06

Las mans e los dictadors

 

Los mai vièlhs se sovenon ; pels autres es pas qu’un detalh de l’istòria. Lo grop Los de Nadau – ara Nadau – cantèt, a l’epòca, un Auròst tà Victor Jarà en omenatge al cantaire e compositor popular, assassinat lo 15 de novembre de 1973, après que sos tormentaires li aguèron copat los dets. Qualques meses abans, lo golpe del general Pinochet, sostengut pels Estatsunidencs, contra lo govèrn d’esquèrra de Salvador Allende, democraticament elegit,  aviá menat a l’installacion d’una dictadura qu’anava durar gaireben dos decennis. Començat en Iran – e reprimit autanlèu – a l’escasença de l’eleccion presidenciala de 2009, lo « primtemps arab », saludat, amb retard, per totas las democracias occidentalas, sembla tirar camin en despièch de totas las trapèlas. Tunisia, Egipte, Bahrayn (avortat), Iemèn (mascanhada) ; Libia seguiguèt, e, amb lo sosten de l’Otan e dels Estats Units, semblariá que los revoltats capitèssen enfin malgrat… las incertituds nombrosas sus l’avenidor del país e lo fach qu’ajan pas trobat M. Gaddafi encara. Per Siria, son figas d’un autre panièr ! Dempuèi decennis, lo clan Assad a sabut organizar e quadrilhar lo país e sas fòrças armadas son plan equipadas. Repression ferotja – carris d’assaut, bombardaments – e victimas a paladas empachan pas las manifestacions pacificas de se persègre. Lo govèrn sirian capita pas d’escafar la revòlta e se’n pren ara als líders d’opinion. Aital, los afidats d’Assad filh venon de tustassar lo caricaturista Ali Farzat, conegut dins lo mond entièr, sens doblidar de li rompre las mans, son instrument de trabalh. Los metòdes càmbian pas : Victor Jarà jogava la guitarra, Ali Farzat fa de dessenhs e sos tormentaires son d’anonims coratjoses ! Mas « [lor] cant s’es escapat… »

 

Editorial de La Setmana, n°831

 

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca