Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
2 mai 2011 1 02 /05 /mai /2011 19:51

Al plaser de la midinetas…

 

Es una evidéncia de dire que los jorns se seguisson e se semblan pas ; dòl o gaug, ira o emocion e, dins mantuns cases, lagremas per afortir nòstres sentiments. Per aquesta passa, sèm servits ! Sus l’insisténcia d’un filosòf totjorn dins l’accion (!), Nicolas Ièr, la flor al fusilh, nos a engatjats dins una « guèrra umanitària » en Libia. Pensava de segur que l’amic d’un còp èra, dictador de son estat, cridariá cèba lèu lèu al luòc de s’arrapar al poder ; e l’afar dura dejà dempuèi un parelh de meses. Fukushima (Japon), Libia… Dins una societat del zapping, èra temps qu’agèssem qualques motius de contentament e l’union planetària de Will, lo prince, e Kate, la pacana, dins Albion la perfida, venguèt a punt per nos tirar de lagremas de jòia amb la conclusion urosa d’un idilli de gaireben dètz annadas… Divendres passat donc, èran centenats de milièrs sul percors de la nòça – e miliards a l’agachar sul fenestron – per admirar lo saber-far e lo far-saber d’una de las reialtats mai vièlhas d’Euròpa. Foguèt l’escasença de verificar que los Franceses regretan lo temps dels reis e que, al sègle xxien« l’Anglois », botat fòra de França, un còp èra, per Joana d’Arc, a, dins las piadas de sos aujòls, tornat colonizar mantuns endreches – Dordonha o Lanas dins lo Sud-Oèst per exemple. E, coma sus las ribas de Ganges (Índia) autres còps, bevon lo tè e brindan a la Reina e al salut de l’Empèri en escotant God save the Queen. Es curiós que los « republicans » lor i fagan pas lo repròchi de parlar pas la lenga nacionala e de promòure de facto lo comunitarisme fòrabandit per las leis de la Republica. Mas, perqué parlar d’integracion quand un espectacle autan bèl sul fenestron fa badar e s’espaimar totas las midinetas… e los autres ?

 

Editorial de La Setmana, n°815

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
26 avril 2011 2 26 /04 /avril /2011 17:27

Jòc o enjòc presidenciau ?

 

Qu’èm a mei d’un an de l’eleccion presidenciau e los mèdia que contunhan de ns’abeurar dab lo huelheton deus candidats potenciaus… Au partit socialista, mei d’un que’s son declarats au « concors intèrne » mentre que d’autes hèn assaber guaireben cada jorn que la lor decision n’es pas enqüèra presa. Que’s compren quand pensan a l’alhada qu’es estada la lor lo còp passat davant los militants. Los ecologistas, que s’i entenen en pelejas intèrnas, qu’an descobèrt las primàrias tanben ; e que vam assistir au combat de la « jutja anticorrupcion » contra l’ « ecologista mediatic » qui a bastit la soa popularitat sus expleit esportius. A l’UMP, maugrat  l’impopularitat presenta creishenta de Nicolas e la desercion de Borloo e deus sons amics centristas, ne i a pas degun qui, peu moment, envisatja de tuar lo pair en se presentar ; e N. Sarközy qui a bastit la soa notorietat suu son vam e suu son nhac n’a pas l’intencion, dinc adara, de’s deishar véncer sens díser arren. Que i a lo centre qui hè tot çò qui pòt tà exisitir mès que ne sap pas jamei de quin costat e va càder quan deu préner ua decision efinitiva. E puish, que i a tots los autes, los que, abituaument, apèran los « extrèmes ». A esquèrra, qu’an proclamat urbi et orbi que ne passarén pas jamei devath las horcas caudinas del partit socialista ; a dreta, la hilha deu pair qu’a l’intencion, era, de prénguer la plaça de Nicolas. Cada jorn, lo iò-iò deus candidats potenciaus o a vénguer qu’es portat a la coneishença deu vulgum pecus. Quid deus qui, suu solhar deu nòste país o d’Euròpa, e pensan trobar en çò nòste ua tèrra d’arcuelh, au mens per ua passa ? Que son recebuts « a braç barrats » e percaçats. Qu’am ua eleccion presidenciau a vénguer e n’an pas temps a pèrder !


Editoriau de La Setmana, n°814 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
16 avril 2011 6 16 /04 /avril /2011 13:26

Lei del talion ?

 

Quand un individú a comés un acte reprensible, es generalament condemnat per la justícia ; après aver purgat sa pena – qualques meses o d’annadas –, torna trobar la libertat e se deu reinserir dins la societat.

Òm sap que, sovent, la practica es plan diferenta de la teoria ; e los èx-detenguts son recebuts a « braces barrats » coma o cantava Brassens.

Lor situacion a la sortida de preson depend del crimi o delicte cometut e del reng que tenián dins la societat en per avant. Aquí tanben, ne i a que son mai egals que d’autres.

Avèm vist dins las annadas recentas mai d’un politician venir pensionari d’una preson pendent qualques meses o mai. Un còp lor deute pagat a la societat, son tornats a la politica e, devant las criticas dels uns e dels autres, los defensors de la democracia los an sostenguts amb l’argument imparable del « deute vagat, berginitat retrobada ! »

Los politicians son pas los sols a se tornar reinserir, urosament ; e, generalament,  çò que mai estima un èx-detengut es l’anonimitat.

Bertrand Cantat, del grop Noir Désir, sortiguèt de preson qualque temps a après aver pagat son deute a la societat. Desempuèi sa liberacion, a pas facha cap de declaracion als mèdia e sembla d’aver tornat prene son activitat d’artista. Malurosament, un artista es per definicion qualqu’un de conegut, e tan melhor per el se vòl viure de son mestièr. Mas d’unes li repròchan encara e totjorn d’èsser un criminal – çò que serà fins a la mòrt quitament se a pagat son deute – e vòlon que se faga « discret » per respècte per la victima ; lo condemnan aital a una pena a vida que la Justícia a pas retenguda al moment del procès.

Dins aqueste cas, seriá donc una mena de lei del talion que s’aplicariá en contradiccion amb la justícia dels òmes.

 

Editorial de La Setmana, n°813

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
15 avril 2011 5 15 /04 /avril /2011 16:31

J'ai descendu dans mon jardin,

J'ai descendu dans mon jardin

Pour y cueillir du romarin…

 

In such a weather, grass and flowers grow very fast and I'm afraid that, within a week or so, most of the fruit-tree flowers wil be gone… In the meantime, I thank mother Nature every day, every hour, every minute…

I haven't written « a second » since I think it's a bit short, isn't it ?

 

 

Flors de codonhièr                                                                                 Flors de prumièr

DSCN0559.JPG  DSCN0580.JPG       

 

 

   Flors d'arbre de Judèa

DSCN0562.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DSCN0565

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Flors de lilac blanc

DSCN0567.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lilac e tamarís                                                   Tamarís

DSCN0569.JPG

DSCN0575.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Flors d'albespin o bròc blanc

DSCN0572.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DSCN0577.JPGDSCN0578.JPG

 

 

Que gausi esperar qu'aqueras hlors e vse porteràn a tots lo sorelh dens l'ostau se, per cas, ne i es pas…

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
11 avril 2011 1 11 /04 /avril /2011 12:49

E dab la lenga, que serà…

 

Isòp qu’avèva rason de díser que « la lenga es la causa piéger e mei bona a l’encòp ». En un periòde deu « politicament corrècte » e deu principi de precaucion – quan ne son pas los dus en medish temps – tota paraula qu’es guaireben enregistrada avant de la mandar dens l’etèr e tot article de premsa qu’es tornat legir per l’entervistat avant de’u hidar a las rotativas. Atau los decididors que pòden har desaparéisher tota asperitat o « audàcia » mau venguda ! Quauques paraulas qu’arriban enqüèra a s’engulhar dens las raras emissions en dirècte a la ràdio o suu fenestron. Atau qu’avem un escantilh de la cultura pregonda deus nòstes líders o de las lors pensadas mei intimas ; e los lors perpaus que’s tròban de tira sus la Tela tà ua posteritat discutibla. Lo ministre F. Lefebvre – qu’estó un deus rottweillers de servici de l’Élisèu – que digó que lo libe que’u avèva hèit l’impression mei  hòrta èra « Zadig et Voltaire » ! Qu’aja hèit un lapsus linguae, perque pas ! mès, au mens, que s’auré devut  repréner. Duas possibilitats : o qu’es tròp gloriós tà adméter que s’es enganat e, dins aqueth cas, qu’es un pèc, o ne s’es pas apercebut d’arren e qu’es un mensongèr. Vertat es qu’es estat plan ensenhat per lo son mèste qui massacra vocabulari e gramatica tanlèu que s’exprimeish sens nòtas. Rachida Dati, deputada europèa, totjorn prèsta a balhar lo son avís sus tot, que vad ua especialista deus lapsus linguae ; après aver parlat de « fellacion quasinulla » que se i tornè en parlar d’un « gode de bonas practicas » – per « code ». Incultura ? Benlèu pas, mès los nòstes eleits qu’estiman melhor un sabir angloestatsunidenc e de promòver ua « escòla tà cadun » en lòc d’ua escòla tà tots. Lavetz, las lengas istoricas de França… pff !

 

Editoriau de La Setmana, n°812

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
8 avril 2011 5 08 /04 /avril /2011 16:08

J'ai descendu dans mon jardin,

J'ai descendu dans monjardin

Pour y cueillir du romarin…

 

Ieu tanben, i soi anat mas pas pel romanin. Ai presas qualques fòtos de las flors qu'espelisson un pauc pertot. Amb la calor qu'avèm – una autra catastròfa en perspectiva ? – la natura se reviscòla a la velocitat V granda.

Es un plaser per l'odorat (lo « flairar » dels trobadors), sustot la nuèch amb las estèlas coma subrecèl…

 


 

DSCN0556.JPG

 

 

 

 

DSCN0537DSCN0539.JPG

 

Coma diriá lo profèta, avètz aquí de fòtos presas sens artifici (que ne seriái plan incapable !)

 

***


La remarca d'un innocent (!) que vei una ròsa : « Ò ! una espina qu'a una ròsa ! »

 

***

 

E coma volriái pas que foguèssetz privats de la comptina, la meti çai-jos :

 

J'ai descendu dans mon jardin

J'ai descendu dans mon jardin (bis)
Pour y cueillir du romarin
Gentil coquelicot, Mesdames
Gentil coquelicot nouveau
J'n'en avais pas cueilli trois brins (bis)
Qu'un rossignol vint sur ma main
Gentil coquelicot, Mesdames
Gentil coquelicot
Il me dit trois mots en latin (bis)
Que les hommes ne valent rien
Gentil coquelicot Mesdames
Gentil coquelicot
Que les hommes ne valent rien (bis)
Et les garçons encore moins bien
Gentil coquelicot Mesdames
Gentil coquelicot
Des dames, il ne me dit rien (bis)
Mais des d'moiselles beaucoup de bien
Gentil coquelicot Mesdames
Gentil coquelicot

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
7 avril 2011 4 07 /04 /avril /2011 10:42

Lo « blues » de l’editorialista

 

Fenestron, ràdio o premsa me balhan lo blues e, quand disi lo blues, es un eufemisme ! Un rescata pas l’autre e, quitament dins los mèdia locals, la situacion me pareis desesperanta. Generalament, un jornal regional es dividit en tres parts, mai o mens inegalas : las novèlas de proximitat, las nacionalas e internacionalas, e l’espòrt. Daissarai l’espòrt a çò que los comentators esportius apèlan son « incertitud gloriosa ». I a pas de qué far jogar la fanfara a propaus de las novèlas internacionalas. Fukushima e sa centrala nucleara, los jornalistas ne parlan pas mai per pas alassar lo monde o per çò que sabon que serà d’actualitat pendent… annadas ! De tota faiçon, Japon es luènh ! Los doctors Fòlamor, ça que la, an pas gausat tornar far la messorga de la nívol de Chernobil (Ucraïna, 1986) mas nos an prevenguts amistosament que caliá causir entre las riscas del Progrès e lo retorn a l’Edat de  la candèla. Las flors del « printemps arabe » espelisson roja-sang en Libia e Siria e esparnhan pas los Gavroche de l’endrech ; sens parlar de la Còsta d’Evòri. Dison que « la misèria es mens trista al solelh »… En cò nòstre, cadun ensaja de siular coma sap – medalha del trabalh a la serviciala, roseta a l’edile o a l’òme d’afars – per mostrar qu’existís a l’ora del numeric ; levat aquò, lo dorsièr gròs es lo dels « Restos du cœur » que dempuèi 1985, ajudan los que n’an besonh. Coluche voliá far vergonha als òmes politics e los metre fàcia a lors responsabilitats. Lo resultat ? Aquò los permet de lausar l’abnegacion dels volontaris cap als « deseiretats de la vida ». « Sénher president – senator, deputat, etc. –, son aquí de paraulas fòrtas contra la misèria que s’ameritan d’èsser meditadas… ; prendretz un pauc mai de dessèrt benlèu ? »

 

Editorial de La Setmana, n°811

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
3 avril 2011 7 03 /04 /avril /2011 10:58

Lo « blues » del cronicaire

 

Pensi que deuriái pas mai agachar lo fenestron, escotar la ràdio o legir los jornals per çò que de far una o l’autra causa ma balha lo « blues ». E quand disi lo « blues », es un eufemisme !

Per se’n tenir pas qu’a vòstre jornal mai aimat, « Lo Pichon Blau d’Òut e Garona » que, mai o mens, es dividit en tres parts inegalas segon los jorns de la setmana e l’importància acordada als eveniments.

Prenèm l’edicion d’ièr, dissabte. Daissarai l’espòrt de caire non pas per desdenh mas pr’amor que soscrivi a çò que los comentators esportiu descrivon coma son « incertitud gloriosa »…

Sens vos far un discors sus las novèlas internacionalas, seretz d’acòrd amb ieu que i a pas de qué far jogar la fanfara. Lo jornal parla pas de la centrala japonesa de Fukushima ; benlèu per manca de plaça mas, mai segurament ,per çò que los jornalistas se son dich qu’aurián l’oportunitat de ne parlar pendent… d’annadas ! Nòstres doctors Fòlamor, qu’aiman de se ronçar suls micros e camèras, nos an pas – un còp es pas costuma – tornat far lo còp de Tchernobyl (Ucraïna-1986) mas an ça que la tornat dire que lo progrès implica qualques riscas e que, se volèm pas tornar a l’Edat de pèira, nos i caliá acostumar. E de prene estadisticas suls accidents dins las minas de carbon o enlòc mai. Mas degun ditz pas jamai que lo dangièr radioactiu es coma l’amor per Dieu : perlonga pendent de sègles e de sègles !

Nòstres jornalistas rendon compte de la situacion en Còsta d’Evòri ont Gbagbo s’arrapa al poder e dins l’Orient pròche (Libia, Yemen o Siria) ont los joves, mai que mai, dins la dralha de los « fraires » en Tunisia e Egipte, vòlon non pas lo poder necessàriament mas un pauc d’espaci per poder respirar melhor dins una societat claufida d’interdiches e de tabós impausats per un monde d’òmes vièlhs, barbuts o pas.

N’acabarai amb las novèlas localas, bonas o marridas. Se vei que cadun fiula coma o sap e cada viloteta – oficialament : vila – e vilatge prenon vida lo temps del compte rendut d’un eveniment pichon acompanhat d’una fòto ; gràcias a la Tela e a la fòto numerica, es vengut mai aisit a totes de far saber a la premsa qu’òm existís. ;

Mas los « dorsièrs » gròsses son consacrats al compte rendut d’un jutjament de viòl (cinc ans de preson) e als « restos du cœur » que, dempuèi 1985,  ajudan los que n’an besonh ; Al començament, Coluche voliá far vergonha als òmes politics e los metre en fàcia de lors responsabilitats. E de qu’es arribat ? Se i son acostumats – e nosautres tanben ! – e  aquò los permet de lausar l’abnegacion dels volontaris cap als « deseiretats de la vida ».

« Sénher president – senator, deputat, etc – vòstre discors sus la lucha contra la misèria a fach una impression fòrta… Prendretz un pauc mai de dessèrt ?… »

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimanche 3 avril 2011

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
28 mars 2011 1 28 /03 /mars /2011 16:01

Lei e escomenge…

 

Que venem de prénguer un pauc d’avança « suu sorelh » ; ua rason de mei tà nse har vàder optimistas per un còp qu’am d’avança sus quaucomet ! En escotar los qui nse govèrnan o los qui ac vòlen har a l’eleccion qui veng, que podem constatar que lo « víver ensems » e deminga d’ua faiçon dramatica. Ne se passa pas ua jornada sens que un o l’aute e pronóncie un escomenge cap aus autes. E quan ne son pas los politicians, que son las associacions de tota mena qui acorneran paraulas, imatges o sons qui, segon eras, portar tòrt a un o a l’aute. A l’exemple deus Estatsunidencs, tot qu’es bon tà demandar ua decision de justícia tà obténer ua reparacion morau e subertot materiau. Que nse indignam e que criticam, damb rason, los imams o los mollahs quan lançan ua fatwa contra los mescredents occidentaus, copables d’arrefusar lo pòrt de la burqa o quaucom mei. Que hèn, mantuns còps, los nòstes defensors autoproclamats deu republicanisme ? La lenga francesa que proclaman la lenga mai clara, mai precisa de totas ne seré pas autan clara o precisa coma se ditz ? Las eleccions cantonaus qu’estón l’escadença de verificar çò que vengui d’escríver. Lo « front republican » – expression que se pòt discutir – ne semblè pas d’aver lo medish sens tà Copé, Juppé o Fabius. Copé, la votz deu son mèste, que considèra que n’a pas a prénguer partit quan Juppé accepta, a la condicion que lo candidtat e sia « respectable ». Lo quite Prumèr ministre qu’avó un avís diferent deu president en tot díser qu’avèva dit tot parièr ! La velha d’aqueras eleccions, lo ministre Guéant qu’anonciè ua lei de mei sus la laïcitat en tots los lòcs publics. Comprenga lo qui pòt ! E se los nòstes elegits e muishavan un pauc mei de respècte taus autes, n’anaré pas melhor ?

 

Editoriau de La Setmana, n°810

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
21 mars 2011 1 21 /03 /mars /2011 16:13

Tirat de Dens las sègas (1900) [Déns las sègos, imprimerie Durey, Nérac] de Antony Tozy (1852-1911)

 

EN LIMACAR

Un ser d’aura de l’an passat
Quan l’angèlus estot sonat,
Mossur Curè de Sent-Bernat,
Gran limacaire,    4
Ua lutz a la man, quitèt son * presbitaire
Per se n’anar lo long deus taps
Har sa provision de limacs.
Lo temps èra crumós coma un cuu de padena ;     8
Sur la tèrra pas un brut, dens lo cèu pas un lugran ;
Nueit de lop e de ratapena,
Nueit de limac e nueit de can.
..........................................................
Ça que là, troçat dinca au cuu,    12
Mossur Curè partís a l’escur ;
E lo vaquí damb son falòt
En trèn de plear son sacòt.
Èra un plaser tant lo limac cornava ;    16
Ara un, ara dus, ara tres en un còp,
Se’n trobèt cinc sur un esclòp,
E dens son sac que’us entassava
A plens punhats    20

On tèlament èran honhats
Que lo sacòt que’n paisherava.
....................................................……………….
« Ça va bien ! ça va bien ! » ça hasè mon Curè ;
Mès vaquí que, contra un palhèr,    24
Que hascot, tot d’un còp, un gran pas en arrèr.
Qu’avè vist, bien apaturats,
Dus gròs limacs
Que cornavan pas de misèra.    28
Sans se troblar, damb sa candèla
Que’us esclarís. — E mon Curè
Que’t reconeish sa campanèra
Damb lo gran dròlle deu molièr.     32
« Per Nòsta-Dama-Candelèra,
Ditz lo Curè, e vse geinetz pas !
Entratz au mens dens la palhèra,
Seratz * bien milhor ende cornar.     36
— * Mossur, som venguts limacar,
Li responot la campanèra,
Mès que voletz, en tròbam pas.
— Limacar, vosauts, Diu Jèsus,     40

E dempús quan donc es la mòda
D’anar limacar dus a dus ?
Coneishi pas aquera * metòda,
E’m préngatz donc per un colhon     44
De’m har créser que van limacar suu palhon !
Anem, anem, cadun a soa,   
Tu, drollòt, de caps au molin,
Tu, Mariana, per entrar a toa     48
Jo que’t vau muishar lo camin. »
....................................................
E lo Curè damb la Mariana
Que se’n tornèt capvath la plana,
Lo Curè cargat de limacs    52
E la Mariana de pecats.
.......................................
Mès coma lo nòste Curè
Èra un tant si pus fimelèr,
Avant d’àuger hèit cranta pas    56
Que gahèt Mariana peu braç ;
E, possat per quauque demon,
L’atrapa en un braçat per l’i balhar un poton.
Juste en aqueth moment partiscot un lambrec,    60

Acompanhat d’un gròs toet
E d’un crum lo vente crebat
Que tombèt un gròs aborrat.
Aquí mas gents * oblijats de cercar    64
Quaucomet ende s’abritar.
Urosament, dens un esclaire,
Pincada sur un tapuret,
La cabana d’un lausetaire    68
E’us i apareish ; i van tot dret
E Mariana damb lo Curè
Que s’i enfilèn coma dens un plapèr.

E pendent qu’èran aquí a l’abric de la grèla e de la ploja, qu’entenón au luenh la campana de Sent-Bernat aviada a tota volada per son campanèr, gitar dens los aires sons tintaments desolats ende har caçar l’aura.

Çaquelà au cap d’un moment    72
Quan l’aura estot barejada peu vent
E tot calme dens la natura,
Mitat higa, mitat codonh
Sur la pòrta deu cabanon     76
Lo Curè muishèt sa cocura :
« Ò, Ò ! ça ditz, lo temps comença a s’esclarir,
Anem, Mariana, cau partir. »

Veigón lavetz la campanèra    80
Coma aurén vist un auseron
S’escapar liugèra, liugèra,
En se signar, deu cabanon,
Solatjada, car lo Curè,    84
Sur son sòrt plen de compassion
Dens l’ostalet deu lausetèr
Li avè balhat l’absolucion.
...................................................
E lo Curè quan quitèt la cabana,    88
Que’n sortiscot son sac vuèit a la man.
Pendent qu’avè confessat la Mariana
Tots sos limacs s’èran fotut lo camp.
E nòste praube limacaire    92
Que se’n tornèt a mieja nueit
E qu’arribèt au * presbitaire
Mitat croishit e lo sac vuèit.
A Sent-Bernat, un an après,    96
Que baptisèn un petit campanèr.

Qui estot content ? Qu’estot Mossur Curè.
(E lo molier ?)

Lo molièr ? Coneishèva a fons son mestièr.

 

 

 

 

 

EN LIMACA

Un se d’aouro de l’an passat
Quan l’antjèlus estout sounat,
Moussu Curè de St-Bernat
Gran limacayre,    4
Ua lutz a la man, quitèt soun presbytayre
Per s’en ana lou loun dous tats
Ha sa provisions de limacs.
Lou tems èro crumous como un cu de padeno,    8
Sur la terro pas un brut, dens lou cèou pas un lugran
Neyt de lout e de ratapeno,
Neyt de limac e neyt de can.
............................................................
Saquela troussat dinco aou cu    12
Moussu Curè partis a l’escu
E lou baqui dan soun falot
En trèn de plea soun sacot.
Ero un plase tan lou limac cournaouo,    16
Aro un, aro dus, aro tres en un cot,
S’en troubèt cinq sur un esclot,
E dens soun sac qu’ous entassaouo
A plens pugnats    20

Oun tèlomen èron ougnats
Que lo sacot qu’en pacheraouo.
...........................................................................
— Ça va bien ! ça va bien ! sa hazè moun Curè,
Mè baqui que countro un paillè    24
Que hascout, tout d’un cot, un gran pas en arrè,
Qu’aouè bist, bien apaturrats
Dus gros limacs
Que cournaouon pas de misèro.    28
San se troubla, dans sa candèlo
Qu’ous esclaris. — E moun Curè
Qu’et recounech sa campanèro
Dan lou gran drole dou mouliè.    32
— Per Nosto-Damo-candelèro,
Dits lou Curè, etze jeynetz pas !
Entratz aou mens dens la paillèro,
Seratz bien millou ende courna.    36
— Moussu, soun benguts limaca,
Li respoundout la campanèro,
Mè que boulètz, en trobon pas.
— Limaca bous aous, Diou Jesus.    40

E dempus quan doun es la modo
D’ana limaca dus a dus ?
Counechey pas aquero metodo,
En prengotz doun per un couyoun,    44
D’en ha creze que van limaca sou pailloun !
Anen, anen, cadun a souo,
Tu droulot decats aou moulin,
Tu Mariano per entra a touo    48
Jou quet baou mucha lou camin.
...........................................………
E lou Curè dan la Mariano
Que s’en tournèt catbat la plano,
Lou curè cargat de limacs,    52
E la Mariano de pecats.
...........................................……..
Mè coumo lou noste Curè
Ero un tan si pu fimelè,
Aouan d’aouge hey cranto pas    56
Que gahèt Mariano pou bras,
E poussat per quaouque demoun
L’atrapo en un brassat per li bailla un poutoun.
— Juste en aquet moumen partiscout un lambret,    60
Accoumpagnat d’un gros touet
E d’un crun lou bente crebat
Que toumbèt un gros abourrat.
Aqui mas gens oblijats de serca    64
Caoucoumet en de s’abrita.
Hurousomen, dens un esclayre,
Pincado sur un tapurret
La cabano d’un laouzetayre    68
Ous i apparech, y ban tout dret,
E Mariano dan lou Curè
Que s’y enfilèn coumo dens un plapè.

E penden qu’èron aqui a l’abrit de la grèlo et de la ploujo, qu’entenoun aou louen la campano de St-Bernat, abiado a touto boulado per soun campanè, jita dens lous ayres sous tintomens desoulats ende a cassa l’aouro.

Saquela aou cat d’un moumen    72
Quan l’aouro estout barejado pou ben
E tout calme dens la naturo
Mitat higo, mitat coudoun
Sur la porto dou cabanoun    76
Lou Curè muchèt sa coucuro,
Oh ! oh ! sadits, lou tens coumenço a s’eclari,
Anen Mariano, quaou parti.
Beygoun labets la campanèro    80
Coumo aouren bis un aouseroun
S’escapa liougèro, liougèro,
En se signa dou cabanoun,
Soulatjado, car lou Curè,    84
Sur soun sor plen de coumpassioun
Dens l’oustalet dou laouzetè
L’y aouè bailla l’absolussioun.
............................................……...
E lou Curè quan quitèt la cabano,    88
Qu’en sourtiscout soun sac bouey a la man.
Penden qu’aouè confessat la Mariano
Touts sous limacs s’èron foutut lou can.
E noste praoube limacayre    92
Que s’en tournèt a miejo neyt
E qu’arribèt aou presbitayre
Mitat crouchit e lou sac boueyt.
A St-Bernat, un an aprè,
Que batisèn un petit campanè.    96
Qui estout counten ? Qu’estout moussur Curè.
(Et lou mouliè ?)
Lou mouliè ! Counechèouo a founs soun mestiè.

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Literatura
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca