Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
28 septembre 2010 2 28 /09 /septembre /2010 13:36

Maurici Romieu, ajudat d'Andrieu Bianchi e de Loís Gaubèrt, es per publicar un Diccionari d'expressions e locucions occitanas. Ne i a gaireben sièis mila… una part pichona de nòstre patrimòni lingüistic…

Naturalament, balhi pas sonque qualques expressions mas, jos una entrada, ne pòt i aver un vintenat o mai…

Quand son estadas referenciadas dins un diccionari, los autors senhalan l'exemple que se tròba dins aqueles obratges ; lo mot es estat servat dins sa grafaia originèla mas l'explicacion es estada mesa en grafia classica.

Lo DPF es lo Dictionnaire patois-français du département de l'Aveyron de Vayssier Aimé que foguèt reeditat, me sembla, e per Lacour e per Laffitte reprint…


••• Es de notar que lo diccionari es tot en lenga nòstra ; per parlar coma un letra-herit gascon, l'occitan es la metalenga. Aital poiretz, un còp que serà publicat, vos assabentar dos còps : un còp sus las expressions e un autre còp sus l'occitan lengadocian – valent a dire que, o crompèssetz, auretz dos libres pel prètz d'un sol…

 

 

BARGA n. f. 

Aplech per bresar las cambas de lin o de cambe.

◊ Desgordit coma un parelh de bargas « pauc desgordit, pauc aluserpit ».

Lo coneisses lo Pepon de Mas ! Es desgordit coma un parelh de bargas. Èra a l’escòla amb ieu : a pas jamai pogut aprene a legir ni a comptar. Es demorat a l’ostal per ajudar son fraire ; tot sol, sap pas far res, lo paure !

Pierràs qu’es desgordit coma un parelh de bargas/Volguèt faire a la lucha ambe Joan lo cotal.

Cl. Peyrot, Poésies rouergates. 

dicc. dpf • Degourdít : desgordit coma un parelh de bargas.

 La barga (o brega) èra una mena de chapladoira de fust, montada sus un cavalet que permetiá de macar lo cambe e lo lin e de destacar la part lenhosa de la filassa.

 Aquesta locucion comparativa intensiva s’aplica a una persona.

La causida de las bargas coma referéncia de la manca d’intelligéncia, del necitge es pas de bon explicar ; las bargas son un aplech ; un autre aplech auriá pogut servir de referéncia tanplan coma aqueste.

 


Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
27 septembre 2010 1 27 /09 /septembre /2010 13:46

Lapsus linguae e inflacion…

 

S’es parlat de « vilatge global » per qualificar nòstra societat ; mas l’evolucion de las tecnologias fa que deuriam parlar ara de « pèça globala ». I a un bèl brieu que la realitat despassa la ficcion e, tornèssen sus aquesta tèrra, los visionaris d’un còp èra serián estomagats de segur ! « Un sorire… sètz filmats ! » es un eslogan que fa pas pus rire degun estant que micros e camèras envasisson l’espaci public e l’espaci privat al nom d’un interès superior comun (sic) e dins una indiferéncia quasi generala. Los sols a se ronçar vertadièrament suls micros e camèras son los politicians que, quitament s’an pas res a dire, o devon far saber. Malurosament, totes an pas de pòrta-calams coma Nicolas Ièr ; çò que l’empacha pas d’escarraunhar la sintaxi e lo vocabulari. An pas encara aprés – los jornalistas tanpauc – que la divessa de las cent bocas es una mestressa exigenta. Pendent longtemps, frasòtas, « detalhs » istorics e lapsus èran lo privilègi de la drecha extrèma mas, concurréncia obliga – e bestiesa tanben –, los amics de Nicolas li fan rampèl adara e « l’auvernhat » de Hortefeux a pas res a veire amb lo de l’amic Georges. La setmana passada, R. Dati faguèt la demostracion de sas coneissenças en economia en parlant d’una « fellacion » quasi nulla en plaça d’una « inflacion ». Freud, au secors ! Mas la drecha a pas l’apanatge dels actes mancats. C. Bartolone se daissèt anar el tanben en disent que las « primàrias » a venir per la designacion del candidat d’esquèrra a l’eleccion presidenciala serián pas qu’una « primària de confirmacion » e que – mas o diguèt pas – èra jogat per avança. França es un país ont demorarà pas pus d’electors per elegir los que se veson un destin exagonal talament totes se conflan e nos conflan…

 

Editorial de La Setmana, n°784

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
20 septembre 2010 1 20 /09 /septembre /2010 22:14

Maurici Romieu, ajudat d'Andrieu Bianchi e de Loís Gaubèrt, es per publicar un Diccionari d'expressions e locucions occitanas. Ne i a gaireben sièis mila… una part pichona de nòstre patrimòni lingüistic…

Naturalament, balhi pas sonque qualques expressions mas, jos una entrada, ne pòt i aver un vintenat o mai…


Es de notar que lo diccionari es tot en lenga nòstra ; per parlar coma un letra-herit gascon, l'occitan es la metalenga. Aital poiretz, un còp que serà publicat, vos assabentar dos còps : un còp sus las expressions e un autre còp sus l'occitan lengadocian – valent a dire que, o crompèssetz, auretz dos libres pel prètz d'un sol…

 

 

 

BALA n. f.

Paquet gròs de mercandisas.


◊ Far la bala (de qualqu’un) « far l’afar (de qualqu’un) ; convenir, anar (a qualqu’un) ».

Escota-me, Bernat, çò diguèt, t’ai pro sovent ressegat qu’aquela filha podiá pas far ta bala ! As pas fach semblant de m’entendre.

E. Mouly, Legendas.

Los albaricòts rogejan dins las caissetas, e d’unes, que passan d’èsser madurs, son a bon compte. Aquestes faràn la bala ; an pas besonh de trussar e amb una consèrva de macarèls al vin blanc, un croquet de pan, n’auràn per sopar sens alucar de fuòc.

A. Cazals, L’òme del cap del lòc.

 

dicc.

dpf • Bálo : aquò farà vòstra bala.

tdf • Balo : aquò fai ma bala.

dgo • Bala : far la bala.

gram. Aquesta locucion s’emplega per una persona, un animal o tanben una realitat concreta ; s’emplega d’un biais absolut o alara lo nom bala es acompanhat d’un determinant possessiu que remanda a una persona.

sem. La locucion es pas de bon explicar. Metaforicament, lo nom bala poiriá representar la nocion de profit en ligam amb las mercandisas contengudas dins la bala.

 

 

BANA n. f.

Excrescéncia dura que buta sul cap d’unas bèstias, còrna.

 

◊ Anar de bana ◊ Èsser de bana « s’endevenir ; aver lo meteis caractèr ; èsser complicis ». 

Lo Pèire de Tremolet e lo Justin de Fajas son totjorn anats de bana ; ai pas jamai ausit dire qu’aguèsson agut disputa per quicòm.

 

dicc.

tdf • Bano : anar de bana.

dgo • Bana : èsser de bana.

gram. Aquesta locucion s’emplega per una persona ; se pòt emplegar tanben per una realitat concreta. Es totjorn al plural : doas personas o doas causas al mens.

sem. La locucion fa referéncia implicitament a un parelh de buòus jonches ; los buòus son de bana o van de bana quand, jos lo jo, la bana drecha d’un passa jos la bana esquèrra de l’autre sens que se geinen.

 


Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
20 septembre 2010 1 20 /09 /septembre /2010 15:38

Pas arren a bàter !

 

Aprovacion… indiferéncia… oposicion… Ne soi pas particularament « nacionalista » e que serí meilèu de l’avís de Cohn-Bendit quand ditz que « Sarkozy hè deu mau a eth e non pas a França » en préner o hàser préner las decisions que pren. Un capitani qu’es responsable deu son naviri en totas las circonstàncias ; qu’es vertat que los nòstes òmes politics e ns’an abituat desempuish quauques annadas senon decennis a desparlar, a se desdíser sens ne tirar pas jamei las consequéncias. Nicolas Ièr n’escapa pas a la règla ; sa tropelada de conselhèrs devath la ferula deus Sèrs Guéant o Gaino que l’abeuran de nòtas e que’u escriven discors que, a còps, descobreish a la lectura devant lo son auditòri ! Mès un iperpresident que’s deu d’estar omniscient o quasi. Que començavam de desbrembar lo « discors de Ndakaaru (Dakar) » sus l’Òme african… mès lo son discors de Grenòble suus Rròms e la delinquéncia que nse’u tornèt en memòria. Ne se càmbia pas un esquèma de pensada aisidament ! De segur, los zelòts deu nòste president que s’i hèn tanben : E. Besson, X. Bertrand, e subertot lo ministre deus « trucacolhons », B. Hortefeux. La soa circulària – la prumèra de las duas – que relaiava guaireben mot per mot la votz deu son mèste. Muishada au dit per la comissària europèa, V. Reding, lo president que s’enmalidè e que digó – e hasó díser – que degun ne podèva pas parlar atau a un gran país com França e que, de tota faiçon, França que respectava tots los tractats signats e a sign ar e que, mei que tot, haré çò que li semblava bon per lo ben deus ciutadans francés. Sus l'aire de « Que se n’anen tots cagar a la vinha… » Ne se carèt pas sonque devant lo desmentit de la soa amiga (sic) germana. L’urbanitat de Nicolas ne’s pòt pas desmentir !

 

Editoriau de La Setmana, n°783

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
19 septembre 2010 7 19 /09 /septembre /2010 17:20

Dishabte, lo 18 de se teme de 2010

 

A Praissac (Òut), un public hèra nombrós e estrambordat qu’assistè a Aristofanada, femnas al poder qui clavava la jornada d’aumenatge a Marcèu EsquieuDSC_0065.JPG

 

Qu’ac digó lo sénher Lassaque : « Que vau mei far un aumenatge a quaqu’un de viu que non pas devant lo clòt ! »

Lo president de l’I.E.O. d’Òut e la soa equipa qu’organizavan a Praissac ua jornada aumenatge tau Marcèu Esquieu que sarra los ueitanta primtemps. Un cinquantenat de personas que seguín las conferéncias pendent la jornada – conferéncias pertocant tota l’òbra de l’autor que sia contes, poësias, cançons, teatre, etc. – que se debanèn dens la cinèma de la vila.

 

Lo public

 

Que podom atau escotar SS. Berger, Tardiu, Delmas, la dauna Dumeaux e autes analisar lo camin d’ua vita au travèrs deus escriuts d’un òme qui a enqüèra hèra de causas a díser e a escríver.


Lo qui estó cantaire dens ua vita anteriora – un deus prumèrs cantaires de la « nòva cançon » occitana –, lo Peir-Andreu Delbeau, que vienó interpretar de cançons de Marcèu que n’avèva pas cantat dempuish bèra pausa – ça digó.

DSC_0002.JPG

En serada, qu’estó La Rampe - Teatre interegional occitan, que joguè, devant un public nombrós, Aristofanada, femnas al poder dens ua mesa en scèna de Claude Alranq. Aquesta peça qu'es en occitan naturalament mas amb de subre-títols entà que cadun posca compréner.


M. Esquieu qu’escrivó aquesta comedia en partir deux tèxtes d’Aristofanes [autor comic grèc ~450-~386], Lisistrata e l’Assemblada de las femnas. Que ne'n tirè un tèxte chucós interpretat de man de mèste per los nau comedians. Lo public, estrambordat, qui’us hasó un triomfe.

 

J.-P. Delbeau

DSC_0053.JPG

 

DSC 0058

 

DSC_0063.JPG

 

Repost 0
14 septembre 2010 2 14 /09 /septembre /2010 13:20

Maurici Romieu, ajudat d'Andrieu Bianchi e de Loís Gaubèrt, es per publicar un Diccionari d'expressions e locucions occitanas. Ne i a gaireben sièis mila… una part pichona de nòstre patrimòni lingüistic…

Naturalament, balhi pas sonque qualques expressions mas, jos una entrada, ne pòt i aver un vintenat o mai…

Es de notar que lo diccionari es tot en lenga nòstra ; per parlar coma un letra-herit gascon, l'occitan es la metalenga. Aital poiretz, un còp que serà publicat, vos assabentar dos còps : un còp sus las expressions e un autre còp sus l'occitan lengadocian – valent a dire que, o crompèssetz, auretz dos libres pel prètz d'un sol…


Quand serà publicat ? Lo mai lèu possible ! Probable al començament de l'an que ven… mas sabètz coma son los editors ; o sabètz pas ? Es melhor aital !

 

BABÍS n. m.

Argelàs, trepa – mena de genèsta fissuda.


◊ Rebelut coma un babís [1] « fòrça re­belut ; fòrça eriçat ».

Los rastolhs, de tant qu’èran secs, èran rebeluts coma de babisses ; a malas penas, las fedas i pasturavan. Es vertat qu’amb la secada trobavan pas a s’avidar enlòc.

◊ Rebelut coma un babís [2] « qu’a un caractèr de fòrt mal suportar ; fòrça reguèrgue, reguitnós ».

La jove s’entendiá pas amb la bèlamaire qu’èra rebeluda coma un babís ; quitavan pas de se carcanhar per de causas que sovent ne valián pas la pena. Calguèt fin finala que faguèsson ostal a part.

lex. L’adjectiu rebelut es pas atestat dins lo dpf ; o es dins lo dgo amb lo sens de « rebèl, eriçat » ; lo dof balha pas que la forma rebolut mas son origina e son sens son diferents.

gram. Dins lo primièr sens, aquesta locucion comparativa intensiva s’aplica a una realitat concreta : objèctes ponchuts, objèctes que fissan… ; dins lo segond, s’aplica a una persona.

sem. Lo babís es una genèsta provesida d’espinas. Per transfèrt del domeni vegetal al domeni uman, la locucion s’aplica a una persona que fa pas bon se sarrar d’ela en causa de son marrit caractèr. Generalament, çò que fissa designa metaforicament un caractèr reguèrgue, reguitnós.

 


BADALH n. m.

Obertura bèla de la boca que se fa d’un biais generalament involontari.


◊ Donar | Far lo darrièr badalh « mo­rir ».

Lo paure, dempuèi que rebalava pels espitals e que patissiá que se pòt pas dire, a enfin fach lo darrièr badalh. Ara, au mens, aurà acabat de patir.

Al moment que donava lo darrièr badalh, las femnas que lo velhavan vegèron un boc escapar de son còrs, un boc felut e banut que pudiá lo sofre e aviá de belugas rojas a la plaça dels uèlhs.

E. Mouly, Legendas.

gram. Aquesta locucion s’emplega per una persona e, de còps, per un animal.

sem. A la diferéncia de N’èsser al darrièr badalh, aquesta locucion remanda al moment precís qu’una persona passa de la vida a la mòrt. Aquò correspond a la darrièra alenada, al darrièr còp que la boca s’obrís.

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
13 septembre 2010 1 13 /09 /septembre /2010 23:59

Chifras e nombres…

 
Es venguda ara una abitud dins los mèdias ; quand i a un passacarrièra, per quina rason que siá, podèm legir dins nòstre jornal lo nombre de manifestants comptat per la polícia e lo comptat pels sindicats o pels partits. Deu èsser la mòda novèla de l’objectivitat ! Mentre que servicis publics o ministèris nos abeuron d’estatisticas sul caumatge e mila autras causas e que nos balhan lo nombre de caumaires a l’unitat prèp, serián pas capables de comptar de monde que se passejan per carrièras sarrats coma de sardas. L’objectiu de las doas partidas (lo govèrn d’un latz e los sindicats o los partits de l’autre) es naturalament diferent ; un govèrn a pas jamai interés a reconéisser que los malcontents son nombroses e los opausants devon far la pròva que mancavan sonque los malauts e los vièlhs vièlhs ! Çaquelà, los que an per  mission de far circular l’informacion poirián mostrar un pauc mai de consciéncia professionala e se petaçar per balhar lor version sul nombre de manifestants. Avèm donc après que, segon las fonts, ne i aviá entre 1 200 000 e 2 700 000 que volián pas de la lei novèla sus la retirada, la granda òbra de nòstre president tant aimat. Lo lendeman pr’aquò, nòstres deputats votavan la lei. En democracia, la minoritat se deu plegar a la volontat de la majoritat pendent tot lo temps de la legislatura - a mens d’un còp d’Estat. Mas l’oposicion se privèt pas de dire  que desfariá la lei quand tornariá al poder en 2012, en tornant prene lo propaus de l’aimabla Segolene lo jorn d’abans dins una emission-debat sens debat (sic) : « Un còp tornat al poder, tornarem, de segur, desfar aquela lei scelerata que pòrta l’atge de la retirada a 62 ans. » Aquel engatjament solemne val çò que val mas fariái pas l’escomesa que serà tengut.
 

 

Editorial de La Setmana, n°782

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
6 septembre 2010 1 06 /09 /septembre /2010 12:06

Yang e Yin

Los curès que son totjorn estats objècte de trufandisa, ger e uei lo dia. Quau que ne’n sia la rason, la nòsta societat que s’es transformada pregondament e que viu ua crisi religiosa, especiaument en la Glèisa catolica. Los afars de pedofilia portats – damb rason – a la coneishença de tots n’an pas sonque ahortit un pauc mei la des·hidança deus qui se muishavan critics cap a la religion – sos-entenut  catolica en causa de la nòsta istòria – e qu’an hèit dobtar mei d’un qui an tendéncia a veder la camisa pishosa deu vesin quan la soa es merdosa ! Los umoristas – e que son dens lo lor ròtle – e los autes qu’an lèu hèit de ne n’espessir la garbura fàcia a un public qu’es demandador. Dens aqueth denigrament, la confession judiva n’es pas esparnhada tanpauc mès, curiosament, los imams e la religion musulmana ne son pas sonque l’objècte d’escarnis coratjosament anonims. Pr’amor de tot aquò, que tròbi hèra reconfortant çò que’s passa dens un establiment confessionau catolic de Saint-Herblain en la banlèga nantesa. Entà har brac, los escolans qui avèvan desirat bonas vacanças a Vincenç, un deus lors professors, qu’an vist a la dintrada la « medisha » persona, vaduda professora damb lo nom de Martine. Ua situacion que la direccion de l’establiment sembla d’aver gavidat d’ua faiçon exemplara damb lo sosten de l’associcaion deus parents d’escolans e subertot de la diocèsi. Vertat es que, oficiaument, n’es pas sonque un afar privat ; mès que m’agrada de véder que los que son generaument muishats au dit per « esperits hòrts » qu’an hèit mustra d’ua tolerància e d’un respècte extraordinaris en tot informar las partidas concernidas. Causòtas (!) atau que’m hèn guardar la fe en l’Òme e desesperar pas tròp de l’avenidor entà los nòstes dròlles.

Editoriau de La Setmana, n°781

 

 

*****************

 

Per informacion :

 

Jornal  METRO           Mis à jour 04-09-2010 15:58

 
 
 

Changement de sexe dans un lycée privé catholique

Signe des temps : avec l'assentiment de sa direction, de l'association de parents d'élèves et du diocèse, un professeur ayant changé de sexe a retrouvé son poste sans esclandre à la rentrée 

Jusqu'en juin dernier, un enseignant d'un lycée de Saint-Herblain, dans la banlieue nantaise, était connu sous le prénom de "Vincent", mais après le changement de sexe auquel il a procédé durant l'été, c'est une "Martine" qui a accueilli ses nouveaux élèves jeudi dernier.

En soi, il s'agit d'une affaire privée qui ne regarde que l'intéressé(e) et ne devrait rien avoir d'exceptionnel, si ce n'est que le professeur en question exerce au lycée Saint-Dominique, un établissement confessionnel catholique.

Interrogé par le quotidien Presse-Océan qui a diffusé cette information dans son édition du vendredi 3 septembre, Dominique Foucault, le directeur du lycée a déclaré "ce changement d'identité est un cheminement personnel qui s'impose à nous, et nous n'avons pas à nous positionner là-dessus", précisant que pour lui, la seule chose qui importe "c'est le travail au quotidien et le professionnalisme de ce professeur".

De même, un représentant de l'Association des parents d'élèves de l'enseignement libre (APEL) a estimé qu'il s'agissait "d'un choix personnel parfaitement légitime", l'association s'étant contentée de "l'accompagner afin que cette rentrée se passe de la meilleure des manières".

A cette fin, la direction de l'établissement et l'APEL avait adressé un courrier aux parents d'élèves pour les informer de la situation avant la rentrée scolaire, et le jour dit, un psychologue envoyé par le diocèse est intervenu au lycée Saint Dominique.

Dans un communiqué, la direction diocésaine a simplement indiqué que l'établissement "avait fait le choix de l'information et du dialogue en restant à la disposition des parents et en accompagnant toute demande d'élève", non sans souligner qu'elle avait "proposé au professeur concerné, dans le but de faciliter son changement d'identité, de prendre un congé de formation d'un an ou de pouvoir exercer dans un autre établissement".

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
4 septembre 2010 6 04 /09 /septembre /2010 00:59

Maurici Romieu, ajudat d'Andrieu Bianchi e de Loís Gaubèrt, es per publicar un Diccionari d'expressions e locucions occitanas. Ne i a gaireben sièis mila… una part pichona de nòstre patrimòni lingüistic…

Naturalament, balhi pas sonque qualques expressions mas, jos una entrada, ne pòt i aver un vintenat o mai…

 


ASE n. m.[I]

Bèstia domètja generalament utilizada per tota mena de carreges.


◊ Far l’ase | de l’ase ◊ Far l’ase | de l’ase per aver de bren « far lo nèci, per obténer quicòm, per se far remarcar o per far semblant d’ignorar quicòm ».

Los gendarmas ensagèron ben de lo far parlar per saber çò que s’èra passat ; mas el faguèt l’ase e quand vegèron que ne podián pas tirar res, lo laissèron partir.

dicc. dpf • Áse : far de l’ase.

lex. Aquesta locucion presenta una construccion particulara del vèrbe far amb la preposicion de : « aver lo comportament de… »

gram. La locucion s’emplega per una persona ; jos la forma simpla Far l’ase, la locucion s’emplega sovent per un mainatge dins lo sens de « far lo pèc, lo piòt, per se far remarcar ».

sem. Dins aquesta locucion coma dins un fum d’autras, l’ase simboliza la bestiesa, lo necitge.

 


AUSIDA n. f.

Fach d’entendre.


◊ Partir d’ausida« prene una decision sens tròp soscar ».

« Alara lo vas crompar lo tractor que te faguèron assajar la setmana passada ?

— Sabes, soi pas acostumat a partir d’ausida ; tant que lo vièlh pòt far, lo vau gardar, puèi veirem. »

dicc. dpf • Ou@sído : partir d’ausida – Partís pas d’ausida.

tdf • Ausido : partir d’ausida – Part pas de son ausida.

gram. Aquesta locucion s’emplega per una persona e, generalament, sens cap d’autre element ; se tròba tanben a la forma negativa : Partir pas d’ausida amb lo sens de « prene una decision après aver soscat ».

sem. Per alargament de sens, lo nom ausida, que designa lo fach d’entendre, pren lo sens de « paraula ausida ». La locucion remanda al comportament d’una persona que reagís a un òrdre sens prene lo temps de soscar.

Diccionari d'expression e locucions occitanas de Maurici Romieu, Andriu Bianchi e Loís Gaubèrt

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
1 septembre 2010 3 01 /09 /septembre /2010 19:02

Maurici Romieu, ajudat d'Andrieu Bianchi e de Loís Gaubèrt, es per publicar un Diccionari d'expressions e de locucions occitanas. Ne i a gaireben sièis mila… una part pichona de nòstre patrimòni lingüistic…

Naturalament, balhi pas sonque qualques expressions mas, jos una entrada, ne pòt i aver un vintenat o mai…

 


AUTAN n. m.

Vent de sud-èst.

◊ Se chautar de l’autan coma del vent bas « se fotre de tot ; s’interessar pas a res ».

A ! Que te trompas plan ! Risiá aquel pistolet !… Aviá aquel aire ganèl que te desfetja ; que se chauta del solelh coma de la pluèja e de l’autan coma del vent bas.

E. Mouly, Teatre païsan II.

lex. Lo vèrbe se chautar vòl dire « se preocupar ». L’autan es lo vent de sud-èst, lo vent bas es lo vent d’oèst, lo vent de la pluèja.

gram. Aquesta locucion s’emplega per una persona.

sem. Lo fach de s’interessar a doas realitats completament opausadas marca l’indiferéncia. La locucion es antifrastica.

AUCA n. f.

Aucèl palmipèd domestic, gris o blanc, del còl long.

◊ Aver d’èime | de sens coma una auca de cresta ◊ Aver pas mai d’èime | de sens qu’una auca de cresta « mancar completament d’intelligéncia, de jutjament, de discerniment ».

Siás tu lo maire ; mas s’èri tu, me mesfisariái de sos conselhs ; a pas mai de sens qu’una auca de cresta. Lo darrièr còp que l’escotèretz, vos faguèt far de bestiesas.

gram. Aquesta locucion s’emplega per una persona. La varianta presenta una estructura comparativa diferenta e se tròba pas qu’a la forma negativa.

sem. La locucion fonciona sus una impossibilitat naturala : los aucèls de la familha dels anatids an pas de cresta. Se pòt emplegar a propaus d’autras realitats : memòria, argent… Es antifrastica.

 

 

De seguir… benlèu

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca