Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
25 août 2010 3 25 /08 /août /2010 15:26

Maurici Romieu, ajudat d'Andrieu Bianchi e de Loís Gaubèrt, es per publicar un Diccionari d'expressions e de locucions occitanas. Ne i a gaireben sièis mila… una part pichona de nòstre patrimòni lingüistic…

Naturalament, balhi pas sonque qualques expressions mas, jos una entrada, ne pòt i aver un vintenat o mai…

 

*** Maurici Romieu e Andrieu Bianchi an publicat

a las Presses universitaires de Bordeaux dens la colleccion « Saber-Lenga » :

• La lenga del Trobar, precís de gramatica d'occitan ancian 3na edicion repassada e aumentada 2005, 200 p.

[1ra edicion 1999 ; 2da edicion 2002], bilingüe occitan-francés ;

• Iniciacion a l'occitan ancian, dètz e nòu tèxtes de l'Edat Mejana comentats, 2002, bilingüe occitan-francés, 496 p. [reimpression 2005] ;

Gramatica de l'occitan gascon contemporanèu, 2005, 528 p. (en occitan).

 

ARAB n. m.

Persona dels païses d’Africa del Nòrd.

◊ Se crebar coma un Arab « trimar bravament al trabalh ».

Aquel paure bogre per aganir pas e noirir la familha s’es crebat tota la vida coma un Arab ; lo trabalh de la mina l’a usat e ara a una silicòsi : li cal d’oxigèn per s’estofar pas.

gram. Aquesta locucion comparativa intensiva s’aplica a una persona.

sem. La locucion es recenta ; es ligada a la colonizacion d’Africa del Nòrd (sègle xixen) e al trabalh obligatòri que devián far los òmes dels païses colonizats. Lo trabalh obligatòri a desparegut mas la locucion s’es trobada justificada per una realitat novèla : la situacion dels trabalhadors immigrats, arabs e autres, que fan los trabalhs mai penoses.

 


ARTABAN n. pr.

Eròi d’un roman francés.

◊ Fièr coma Artaban | un Artaban « bravament fièr, orgulhós ».

Sabes qu’a crompat un 4x4 japonés tot nòu ; quand monta aquí dedins, es fièr coma Artaban e se figura que totes l’agachan.

dicc. tdf • Artaban ; fièr : fièr coma Artaban.

gram. Aquesta locucion comparativa intensiva s’aplica a una persona.

sem. La locucion, qu’es de segur manlevada al francés – cf. del, article « Artaban » –, fa referéncia al caractèr orgulhós del rei Artaban, eròi de Cléopâtre, un roman de La Calprenède (sègle xviien). Es passada en occitan benlèu per çò que lo nom Artaban sonava plan. La varianta Fièr coma un Artaban mòstra qu’aquel nom es estat pres per un nom comun.

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
23 août 2010 1 23 /08 /août /2010 14:27

« Francés o cocarro »

Los que nse govèrnan, que sian de dreta o d’esquèrra, que parlan enqüèra e totjorn de França com ua grana nacion e que meten en avant la soa istòria millenària e la soa lenga e la soa cultura « non parelhas ». E ne se passa pas un jorn sens que lo nòste president tant aimat – o un deus sons estafièrs de servici – vante los esfòrç extraordinaris qui hè entà preservar e promòver aqueras especificitats. Tot aqueth monde que hèn en semblant de créder a de bonas à çò que disen ; açò tà ua rason simpla : tota paraula, estosse ua asoada, ven paraula d’evangèli pr’amor qu’es relaiada per los mèdia que son, per la màger part, tenguts per los lors amics. Ne deven pas saber legir – o mancan d’interprets e de traducotrs ! – las lengas estrangèras, si que non qu’aurén avut un reclam diferent. Ne seré pas sonque la premsa de la perfida Albion que n’am l’abitud ; mès, a perpaus deus Rròms mei que mei, un sarròt de país qu’an condemnat las derivas « racistas » d’un discors « securitari » indignas d’un país qui auré tendéncia a créder qu’es estat l’inventor de la democracia. E, en visita en los Estats Units, É. Besson, en carga de l’identitat nacionau, que critiquè Obama tà la soa politica cap a Mexic e aus immigrants entà se desdoanar de la politca exagonala cap aus Rròms. Comparason n’es pas rason : los Rròms que son suu territòri de la Republica, que son tà la màger part Francés e quan ne’n son pas que hèn partida de l’Union europèa. Mès tot aqueth bolegadís n’engana pas a degun ; que serveish tà har desbrembar l’afar Woerth-Betancourt e que permeterà de har passar l’aumentacion de las taxas a vénguer. « Francés o cocarro » qu’a dit Estrosi ; los autes que nse critican pr’amor d’aquò : qu’ac saben ara que ne son pas sonque « cocarros » !

 

Editoriau de La Setmana, n° 779

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
18 août 2010 3 18 /08 /août /2010 16:25

Maurici Romieu, ajudat d'Andrieu Bianchi e de Loís Gaubèrt, es per publicar un Diccionari d'expressions e de locucions occitanas. Ne i a gaireben sièis mila… una part pichona de nòstre patrimòni lingüistic…

Naturalament, balhi pas sonque qualques expressions mas, jos una entrada, ne pòt i aver un vintenat o mai…

 

Maurici Romieu e Andrieu Bianchi an publicat

a las Presses universitaires de Bordeaux dens la colleccion « Saber-Lenga » :

• La lenga del Trobar, precís de gramatica d'occitan ancian 3na edicion repassada e aumentada 2005, 200 p.

[1ra edicion 1999 ; 2da edicion 2002], bilingüe occitan-francés

• Iniciacion a l'occitan ancian, dètz e nòu tèxtes de l'Edat Mejana comentats, 2002, bilingüe occitan-francés, 496 p. [reimpression 2005]

Gramatica de l'occitan gascon contemporanèu, 2005, 528 p. (en occitan)


 


ALETA n. f.

Ala pichona.


◊ Far l’aleta a qualqu’un « virar a l’en­torn d’una dròlla o d’una femna per la cortejar ». Per alargament, « ensajar de sedusir qualqu’un ».

Pareis que, passats los seissanta ans, fasiá encara l’aleta a totas las femnas del vilatge. Los òmes se mesfisavan d’el mas degun sap pas se capitèt a n’embelinar quauques unas.

dicc. tdf • Aleto : faire l’aleta.

         dgo • Aleta : far l’aleta.

lex. Lo nom aleta es un derivat del nom ala ; a un sens diminutiu.

gram. Aquesta locucion s’emplega per una persona de sèxe masculin ; es generalament acompanhada d’un complement d’objècte segond que representa una persona de sèxe femenin.

sem. Al sens pròpri, Far l’aleta se ditz d’un gal que vira a l’entorn d’una galina en rebalant una ala pel sòl. Per transfèrt, la locucion s’es aplicada a un òme per designar las faiçons del calinhaire que cèrca a embelinar una dròlla o una femna.


AURELHAL n. m.

Còp, tustal sus las aurelhas.


◊ Fotre | Sacar un aurelhal a qualqu’un « fotre una rosta, una tabassada a qualqu’un ».

Lo Milon de Redon èra un pauc simplet. A la recreacion, los belasses de l’escòla quitavan pas de lo tarridar e mai que mai lo Pepon de Rigal. Un jorn que n’aviá son sadol, lo Milon li fotèt un aurelhal. Lo Pepon ne foguèt tot moquet e lo tornèt pas plus carcanhar.

lex. Lo vèrbe sacar emplegat transitivament a lo sens de « donar, fotre » ; s’aplica generalament a quicòm de desplasent.

gram. Per aquestas doas locucions, lo subjècte es un nom que designa una persona.

sem. A l’origina, Fotre/Sacar un aurelhal vòl dire « fotre un emplastre a qualqu’un o li fretar las aurelhas per lo castigar ». Per alargament, la locucion designa tota mena de rosta o de tabassada.

 

Als òmes : se li fasètz l'aleta e qu'aquò li agrada pas, corrètz la risca que vos saque un aurelhal !

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
15 août 2010 7 15 /08 /août /2010 20:17

Los bocs emissaris…

 

O sabi e o ai deja dit : Comparason es pas rason ! E pr’aquò me pòdi pas empachar de tornar, a còps, enrè. Coma maites autres dins nòstre país, e en tenent pas compte que dels critèris modèrnes, soi un Francés « estrangièr » e mai d’un que son considerats coma estrangièrs an, de segur, mai de quartièrs de « francitud » a far valer que non pas ieu.

O sabi e o ai dejà dit : França que, per la boca dels òmes politics que nos representan e nos govèrnan, se ditz generosa, l’es pas !

O sabi e o ai dejà dit : vertat es que « França pòt pas aculhir tota la misèria del mond mas ne deu prene sa part ». E se mantuns païses se compòrtan en estats sacamands, França se pòt pas permetre pr’aquò de far la leçon, que son comportament e mai que mai a geometria variabla. Se fa en foncion del populisme ambient e de las eleccions a venir, qualas que sián las eleccions !

Normalament, seriá pas mestièr de getar la pèira a nòstre president-tant-aimat per çò qu’es pas el qu’a provocat la crisi que traversam e que va durar encara qualques annadas. Mas son comportament, al mens desempuèi l’epòca ont èra ministre dels « truca-colhons » (ministre de l’Interior) es totjorn estat de jogar un contra l’autre e de far lo Rodomont. De principis, sembla de n’aver pas cap ; e tot çò que sap far son de promessas pas jamai tengudas, levat quand son fachas al monde qu’admira mai : los rics e los poderós.

Desempuèi qu’es president, es tornat gaireben sus totas sas promessas per necessitat lo mai sovent mas s’es totjorn enregdesit quand s’es parlat de suprimir lo « boclièr fiscal ». Los escandals lo trebolan pas per çò que considèra que ne son pas ! Dins aqueles cases, lança a l’ataca sos estafièrs – doblidèri la setmana passada l’estafièra Morano ! – que se fan un plaser de jogar los papagais en fàcia dels micros e suls fenestrons de la tele.

Per malastre, levat de repotegar de quora en quora, l’Esquèrra de govèrn, autan coma l’autra, es muda ; « volèm pas tombar dins la provocacion, çò dison ; nòstre programa serà alestit en 2011 e serà plan temps an aqueste moment de parlar de tot aquò. » Nos an facha una guèrra dels ego dempuèi 2002 e, ara, ne son a prononciar de frasas  ninòias per demorar dins lo politicament corrècte. I a pas qu’a drecha que son pècs !

Deurián far un pauc d’istòria e aprendrián aital que fa un brieu que los estrangièrs son la causa de totes los malaürs ; dejà, a la fin del sègle XIX, los Italians èran la racalha de l’epòca… (Veni de legir un libre suls eveniments d'Aigas Mòrtas ont, en 1893, uèit Italians foguèron lynchats) Qué ne pensan totes nòstres elegits que sos parents son nascuts de l’autre costat de las Alps ? Deurián soscar dos còps abans de voler acaçar los immigrants coma lors paires foguèron un jorn.

 

 Cronica occitana dins Le Petit Bleu d'Òut e Garona

pareguda lo diluns 16 d'agost de 2010

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
13 août 2010 5 13 /08 /août /2010 11:28

 

Maurici Romieu, ajudat d'Andrieu Bianchi e de Loís Gaubèrt, es per publicar un Diccionari d'expressions e de locucions occitanas. Ne i a gaireben sièis mila… una part pichona de nòstre patrimòni lingüistic…

Naturalament, balhi pas sonque qualques expressions mas, jos una entrada, ne pòt i aver un vintenat o mai…

 

 

Se sap plan que quand òm es ric, los amics mancan pas mas tanlèu que las difficultats començan, an una tendéncia a se far mens nombroses subretot quand son de dificultats financièras…

 

 

AMIC, IGA n.

Persona qu’òm es ligat amb ela per un sentiment d’afeccion.

◊ Amic dusca a la borsa « amic que l’òm pòt pas comptar vertadièrament sus el ».

Nos coneissèm dempuèi un brieu, sabes ; èrem a l’escòla ensemble. Pr’aquò, compti pas tròp sus el se m’arribava qualque malastre : es un amic dusca a la borsa !

dicc.  dpf • Omíc : amic dusca la borsa.

gram. Aquesta locucion s’aplica a una persona.

sem. Per metonimia, la borsa designa la moneda e, per alargament, los interèsses materials. A l’origina, l’amic dusca a la borsa es l’amic que vos prèsta pas de moneda, puèi, per alargament, l’amic sus qui podètz pas comptar quand arriba una dificultat o un malastre ; donc, es pas un amic vertadièr.

 

Los drollets son generalament aital ; mas quand venon mai vièlhs…

 

ARGENT-VIU n. m.

Mercuri.

◊ Èsser coma d’argent-viu ◊ Se bolegar | Se remenar coma d’argent-viu « èsser rapid, viu dins los movements ».

Lo jorn de la dintrada foguèrem plan suspreses ; nos esperava un mèstre d’escòla jove que se remenava coma d’argent-viu ; aquò nos cambiava de l’ancian qu’èra garrèl, pecaire, e que levava pas sovent lo cuol de sus la cadièira.

dicc. tdf • Se remena : se remena coma l’argent-viu.

gram. Aquesta locucion comparativa intensiva s’aplica a una persona iperactiva.

sem. L’argent-viu o mercuri es un metal gris argentat que se presenta jos una forma liquida a temperatura ambienta. Las gotas d’aquel metal son fòrça movedissas, coma de bilhas ; es plan segur aquela particularitat qu’explica la causida de l’argent viu coma referéncia.

 

 

(De seguir benlèu)

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
6 août 2010 5 06 /08 /août /2010 14:01

Estrangièr, vai-te’n d’aicí…

Se n’anariá temps benlèu de tornar legir los tèxtes – los escotar seriá melhor – dels palhassas e poetas de trenta o quaranta a per constatar que França a totjorn una paur granda de l’Autre. Aquela paur foguèt en son temps l’arma de guèrra – gaireben la sola – del bòrni de la Drecha extrèma. Nòstre president-tant-aimat aviá plan assimilada la leiçon quand èra ministre « dels truca-colhons » e quand se presentèt a la carga mai nauta de l’Estat. Securitas, securitas. Aquò foguèt un tèma màger de sa campanha. Desempuèi, avèm agut lo kärcher per la racalha e, recentament la « guèrra » es estada declarada a la delinquéncia que pòt venir pas que dels immigrants e de las « gents del viatge ». E ara que los « elements de lengatge » son venguts a la mòda, mancan pas los estafièrs-pòrtaparaulas per los promòure, en començant per la troika Brice-Frédéric-Xavier que « lo jorn que los pècs volaràn, [pòdontotes tres pretendre a]èsser cap d’escadrilha »(M. Audiard). Per far cort, cal far tornar los caracos-panaires-de-pola de mon enfància en Romania per çò que venon de la-bas – çò dison –  quitament se son sul territòri de la Republica dempuèi l’an pebre ; e cal tirar la nacionalitat francesa als immigrants o lors descendents qu’an tuat un policièr – perqué solament un policièr ? – sens parlar de la restriccion que vòlon portar a l’aquisicion de la dicha nacionalitat. Enfin, qualque uns se poiràn engatjar dins la Légion étrangère ! La douce France ven de mai en mai una fortalesa e los que dison lor ambicion de menar lo país – preses sus tot l’escac politic – an pas que paraulas guerrièras o vojas de sens a la boca. An fach cabussar l’Euròpa somiada dels fondators e, ara, vòlon far de la França dels Lums la tribú dels barbars amonedats.

 

Editorial de La Setmana, n°778

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
3 août 2010 2 03 /08 /août /2010 23:27

Maurici Romieu, ajudat d'Andrieu Bianchi e de Loís Gaubèrt, es per publicar un Diccionari d'expressions e de locucions occitanas. Ne i a gaireben sièis mila… una part pichona de nòstre patrimòni lingüistic…

Naturalament, balhi pas sonque qualques expressions mas, jos una entrada, ne pòt i aver un vintenat o mai…

 

ACIVADAL n. m.

Racion de civada balhada a un caval.


◊ Balhar | Passar un acivadal a qualqu’un « batre qualqu’un, fotre una tanada, una tustassada a qualqu’un ; semonsar, reprene qualqu’un oralament d’un biais violent ».

Me diguèt qu’aviá pas avut léser d’acabar lo trabalh ; sul moment lo creguèri mas quand aprenguèri qu’aviá passat l’après-miègjorn al cafè, li passèri un acivadal que se’n sovendrà.

lex. Lo nom acivadal, qu’es pas atestat pels diccionaris, es un derivat del vèrbe acivadar e son sens es ligat naturalament al sens del vèrbe.

gram. Aquesta locucion s’emplega per una persona.

sem. La locucion s’explica pel sens metaforic corrent del vèrbe acivadar – tanar, tustassar – passat al derivat acivadal ; en realitat, es un emplec antifrastic : òm balha de civada a un caval per li donar mai de vam o d’energia. Lo sens « semonsar, reprene » representa un aflaquiment del sens metaforic del vèrbe acivadar e del nom acivadal. Aqueles mots son passats del domeni animal al domeni uman. Lo nom francés « avoinée » : « passer une avoinée (à quelqu’un) » presenta la mteissa metafòra.

 

AGAÇA n. f.

Aucèl de las plumas negras e blancas e de la coa longa.

 

◊ Putanièr coma una agaça « fòrça putanièr ».

De femnas n’a passadas tantas dins sa vida : una, puèi una autra, maridadas o pas. Es totjorn estat putanièr coma una agaça ; e mai siá vièlh ara, lo mal li a pas passat.

lex. L’adjectiu putanièr, derivat del nom puta, s’aplica, al sens primièr, a un òme que va d’una femna a una autra. Aquel adjectiu s’emplega, d’un biais mai general, dins de construccions exclamativas, amb un sens pejoratiu : Putanièr de can ! Tira-te de pels passes !

gram. Aquesta locucion comparativa intensiva s’aplica pas qu’a una persona.

sem. La causida de l’agaça es pas de bon explicar : i a pas cap de ligam aparent entre las doas realitats. Tradicionalament, l’agaça simboliza pas que de defauts.

 

(De seguir benlèu)

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
2 août 2010 1 02 /08 /août /2010 13:04

Rics e poderós que son de plànher…

« A ! Se los vailets escotavan pas a las pòrtas… » met sus la soa cobèrta un setmanèr en partir, de segur, de l’afar Bettencourt, vengut lo huelheton de l’estiu en medish temps qu’un afar d’Estat. En causa (!) d’un majordòme, un deus escandales màgers de la Vau Republica que met en plea lutz los rapòrts enter lo monde dus riquissims e lo monde de la politca e lo vulgum pecus que’s ditz  que « quand las bòrnas e son passadas ne i a pas mei limits » ! Los riquissims n’aiman pas desvelar la lor vita privata mès ne’s pòden pas passar de serviciau ; majordòme, dauna de companhia, hemnas de servici, conductors de veitura, etc. que veden nueit e jorn tot çò que hèn lo lor emplegaire e que saben tot deus lors secrets, que sian de díser o pas. Que son eths que los paparazzi ensajan de corrómper entà aver ua exclusivitat sus la lor vita intima ; mès, generaument, lo serviciau qu’esitan a copar la relacion de hidança qui’us ligan au lor emplegaire e, mei que mei, pr’amor que son pagats genrosament. Quand còpan aqueth ligam, tot que pòt arribar… e qu’ac vedem ! La premsa people qu’aima de har los sons caulets gras de las revelacions (sic) deu monde de la domecticitat e los legedors que son nombrós qui an l’impression de’s poder venjar per procuracion de las misèrias de la vita vitanta. En lo microcòsme politic, que i a un fenomèn parallèl e los hilats sociaus que permeten aus ministres o a la pedanha deus deputats en mau de reconeishença de har saber urbi et orbi çò que’s passa en las amassadas a pòrta barrada. Un generau d’armada sens sordats n’a pas nat poder  ni nada utilitat ; atau deus poderós que doblidan hèra sovent que ne son pas arren – o pas gran causa ! – sens los qui’us ajudan : serviciau de casa o serviciau politic.

Editoriau de La Setmana, n°777

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
27 juillet 2010 2 27 /07 /juillet /2010 09:21

Anastasia modèrna !

 

Escotavi l’autra nuèch Plantu, del jornal Le Monde, parlar de la censura ; disiá que los. dessenhaires de premsa èra en primièra linha dins aquel domeni. Parlèt de la situacion dins mai d’un país ont fa pas bon criticar qué que siá o qui que siá. Degun a pas oblidat l’escandal que foguèt la publicacion de dotze dessenhs que denonciavan las derivas integristas de pretenduts servidors de Mahon dins un jornal danés. Los òmes de patz (sic) que gavidan lors cresents sul camin de lor paradís suscitèron de manifestacions violentas contra los mescresents e lancèron una fatwa per apelar a tuar los autors dels dessenhs. Sens parlar de religion, son nombroses los que, cada jorn, son getats en preson o quitament suprimits per n’èsser pas estats « politicament corrèctes ». Veni de trobar dins Marianne (24-30 de julhet) un resson sus un jornalista britanica de 75 ans, Alan Shadrake, anat a Singapor per presentar un libre dins lo qual denóncia la pena de mort ; tanlèu arribat, foguèt arrestat per aver « portat atempta a l’imparcialitat, l’integritat e  l’independéncia de la justícia de Singapor ». Nòstra reaccion es generalament de dire qu’es una vergonha e passam… a quicòm mai per çò qu’en cò  nòstre causas aital pòdon pas arribar. Mas avèm tòrt de o prene aital ; dins la Sarközia triomfanta, amb una esquèrra en letargia, Anastasia, dins sos vestits modèrnes, es pas jamai estada autant activa. Jornals citats en justícia sus planhs del president en exercici o de sos ministres al nom del respècte de la vida privada ; pressions divèrsas que menan al licenciament d’umoristas per çò que respèctan pas l’accionari de la ràdio de servici public sens téner compte de l’opinion dels auditors sens parlar de l’autocensura. Anastasia parla pas de retirada.

 

Editorial de La Setmana, n°777 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
22 juillet 2010 4 22 /07 /juillet /2010 16:28

Pensi que o ai dejà dich : aimi pas En Onfray…

Mos amics m'an dich qu'èra un òme de qualitat que gausava dire çò que fòrça mond pensan ; m'an dich tanben que me caliá absoludament legir sos livres e mai que mai lo Traité d'athéologie que règla son compte a Dieu, etc.

Lo vegèri recentament sul fenestron a propaus de la sortida de son libre sus Freud ;  Se passava pas un jorn sens que s'ausiguèsse la votz de l'iconoclaste (!) Onfray. Naturalament, los Freudians li tombèron dessús coma la misèria sul paure bogre. Prendrai pas lo partit d'un o de l'autre que ma coneissença de Freud es fòrça limitada.

Pr'aquò quand En Onfray, ara conegut e qu'a fachas de causas interessantas, se lança dins l'injúria, en causa de son ignorància del problèma, dins las colomnas del jornal Le Monde (12 de jlulhet), tròbi que passa l'òsca !

Òm a lo drech de pensar que las lengas istoricas de França (batejadas « lengas regionalas ») son inutilas ; òm a lo drech de pensar que la lenga francesa es lo nec plus ultra a propaus de lengas… mas òm a pas lo drech d'insultar lo monde que parlan aquelas lengas o que las aprenon en disent que, en fasent aital fan pas que promòure  la « xenofobia » e un esperit « local e de barradura ».

Los exemples preses pel filosòf se tornan trobar a cada còp qu'un d'aqueles anti-lengas istoricas fa una sortida dins la premsa exagonala que, naturalament, lor es dubèrta sens problèma mentre que se un de nosautres manda un tèxte en Libre propos, libre opinion, òm vos respon que lo jornal accepta pas las atacas personalas o autras bestiesas de la sòrta.

Se coneissiái l'adreça de En Onfray, li prepausariái d'organizar dins son Université populaire de Caen un cicle de conferéncias sul problèma de las lengas istoricas de França (alsacien, basque, breton, catalan, flamand [néerlandais], occitan [auvergnat, gascon, languedocien, limousin, provençal, vivaro-alpin] ; aital soi segur que nos poiriam explicar e far valer nòstres dreches.

Mas sómii… Un filosòf francés a pas temps a pèrdre amb de lunas vièlhas…

 

• Article de En Onfray : Les deux bouts de langue, Le Monde du 12 juillet 2010.

•• Voir absolument les réctions de MM. Sauzet et Cavaillé que j'ai mis sur mon blog.

http://taban.canalblog.com/archives/2010/07/14/18580866.html

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca