Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
19 juillet 2009 7 19 /07 /juillet /2009 13:36
D’una mar, l’autra
Del Joan Saubrement

E sabes çò que’t ditz, la marina ?
Dens aqueth libe, que troberatz quauques responsas…
 
Que’u tarabustavan desempuish bèra pausa, los sons amics… mès, un còp a la retirada, las soas activitats au CREO-Provença ne’u deishèvan pas nat léser ende l’escritura. En mei d’aquò, que’s hiquè en lo cap, a 72 ans, de preparar lo bachilierat qu’obtengó dab ua mencion « bien ». E que ns’a calut esperar dinca adara ende aver quauques uns deus sons sovenirs d’oficièr de la Marina mercanda.
L’ambicion deu Jean Saubrement qu’es de nse har partejar la soa vita vitanta de marin, un marin qu’a conegut la fin d’ua epòca e lo començament d’ua auta. Dab eth, que traversam la mare nostrum d’un bòrd a l’aute, que vam sus las còstas d’Africa au temps de las colonias e, mei tard, de l’independéncia de tots aqueths país ; que nse mia tanben dinca a las Americas en cò deus Canadencs e deus Estatsunidencs. Se n’aimatz pas los vaishèths o se lo mau de mar e vse ven tanlèu que vedetz las èrsas, que podetz passar a quaucom ei… Mès que seré de dòu har !
Que mancaretz totas aqueras hèitas qui hèn l’existéncia de cada jorn ; a còps tristòts com l’entèrrament en mar d’un desertaire que s’es penjat, a còps amusents com a Odessa, dins çò qu’èra enqüèra l’Union societica, ont lo Jean e lo son cap mecanician e devón béver los toasts multiples ofèrts per las autoritats o enqüèra lo viatge que hasó en companhia deu president Tubman de Libèria en 1964 qui se n’anava a Beograd a ua conferéncia deus país non alinhats. Que ns’introduseih a la corrupcion ordinària dens mantuns país que, dinc adara au mens, ne se’n pòt pas har l’economia ende obténer quauquarren. Qu’estó tanben un testimòni privilegiat, se se pòt díser, de la guèrra de Liban.
Los sons sovenirs, atau presentats, que muishan lo percors d’un òme de bona volontat qu’aima lo son mestièr… Ne i a pas de seguida vertadèra, çò qui hè que podetz draubir lo libe on aquò e vs’agrada e vse congostar…
Quauques resèrvas pr’aquò de la part de quauqu’un qui n’es pas un « provençalista distinguit » : perqué escriure contunhar o contuniar quand « contunhar » es provençau e panoccitan ? La ponctuacion (vergueta, punts interrogatiu o exclamatiu, linheta) ne segueish pas totjorn la « lei comuna » de la tipografia ; sonque ende díser que nse hèn hrèita diccionaris ortografics… mès se ne son pas parpèlas d’agaça, que son pr’aquò « favas d’ua autra banasta » !

*Joan Saubrement, D’una mar, l’autra, IEO edicions, n°186

Pareishut dens La Setmana, n°722

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Literatura
commenter cet article
19 juillet 2009 7 19 /07 /juillet /2009 13:32
Pas qu’un miracle…

Èra pas luènh de las onze oras del ser e me’n tornavi a l’ostal amb una sola pensada : m’anar jaire qu’èri las ! Mas quand los gendarmas, que m’esperavan davant l’ostal, m’aculhiguèron en me disent que i aviá pas res de grèu, la lassièra e lo sòm s’esvaliguèron sul pic e comencèron per ieu qualques jorns qu’aviái pas jamai pensat de viure, quitmaent s’ai agut, coma maites autres, unas secotidas dins la vida. Quand òm vos aculhís aital, aquò vòl dire, de segur, que i a quicòm de grèu. Un accident de veitura d’un èsser car que, sul moment, èratz a cent legas de pensar a el pr’amor que mena sa vida coma vos menatz la vòstra e que sètz pas totjorn a pensar a çò que fan los vòstres ; vos sufís d’aver una telefonada de temps en quora e de saber que vos aiman, coma vos los aimatz e mai o sapèssetz pas dire totjorn coma cal : « potons, potons, al còp que ven » clavan generalament la convrsacion. E passatz a quicòm mai, urós d’aquelas minutas de proximitat renduda possibla gràcia a la magia del telefòn (e pels mai aluserpits de l’internet amb Skype). E après aver mercejat los gendarmas que vos an donat un numèro a sonar, sètz aquí penjat al telefòn, d’un numèro a l’autre, dels gendarmas al CHU per ne saber mai. E quand lo mètge vos rassegura e vos assegura que las nafraduras son seriosas mas que i aurà pas de sequèlas, que los gendarmas vos dison que non, anava pas a una velocitat inconsiderada mas qu’un subte auratge de granissa n’es l’encausa, quand lo mètge vos ditz que, de segur, necessitarà tres meses amb una coscolha per esperar la sòdadura de las vertebras cervicalas ; quand… sètz rassegurat a de bon, las lagremas an lo dessús… Alavetz, sol o en familha sus las rotas de las vacanças, vos en pregui… prudéncia, prudéncia…

Editorial de La Setmana, n°723
Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
19 juillet 2009 7 19 /07 /juillet /2009 13:29
Lo gran mesclum

Fin finala, i es anat nòstre president tant aimat dins los departaments d’otramar. Pendent aquel sejorn cortet, s’es contentat de rapelar las valors republicanas que devon èsser comunas a totes los Franceses ont que viscan. Sol l’avenidor nos dirà çò que ne serà.
Los elegits martiniqueses an obtengut satisfaccion sus l’organizacion d’un referendum pertocant l’autononomia de l’iscla dins l’encastre de la Republica.
En Guadalope, que sos elegits ne vòlon pas entendre parlar, s’es contentat d’amenaçar lo collectiu LKP, que menèt la cauma generala i a dos meses, de sancions s’anavan contra las leis de la Republica…
Aquela passejada venguèt après lo cambiament de govèrn que i aviá de meses que se ne parlava e que mantuns noms èra estat balhat als mèdias per veire l’efèit qu’aquò fasiá evnetualament sus las populacions. Es aital que Claude Allègre, lo « desgraissaire de mamots », donat coma un dels favorits de Nicolas Ièr, a mancat d’i èsser ! Jack lang, ministre de la cultura ad vitam aeternam, se seriá plan vist als Afars estrangèrs o un autre ministèri important mas es estat tròp golard ! Ara, a 70 ans, risca d’aver pas una oportunitat novèla. Lo « docteur » Kouchner l’aviá plan comprés quand acceptèt un pòste de ministre, sabent que sos « amics » socialistas tornarián pas al poder avant l’an pèbre. Cal notar qu’als espòrts la Rama Yade pòt pas aver mens d’idèas que lo Bernard Laporte que va tornar vendre sos cambajons industrials.
De lor costat, Alliot-Marie, Hortefeux e Besson sèrvan lor plaça. Christian Estrosi estornat sus sa promessa de pas s’ocupar que de la vila de Niça. A l’ora del trabalhar mai longtemps, los « vièlhs » daissan la plaça als « ainats » !

Editorial de La Setmana, n°721

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
23 juin 2009 2 23 /06 /juin /2009 19:28
Al reialme dels avugles…

A cada còp que fa una intervencion, es a dire gaireben cada jorn, nòstre president tant aimat ten de propausses fòrts e senats, o cal reconéisser ! Un jorn denóncia l’innocent qu’a botat La Princesse de Clèves al programa d’un concors administratiu ; un autre, blaima los cercaires que tròban pas jamai ; un autre encara, afirma qu’Euròpa s’amerita un líder d’excepcion per susmontar la Crisi. Nicolas Ièr sap que pòt comptar sus son armada de « negres » per paréisser assabentat autant sus l’electricitat nucleara coma sus la sodomizacion dels coleoptèrs. Sap tanben que pòt comptar suls micros e sus las cameras d’una premsa audiovisuala jos dependéncia e qu’a pas res a li refusar. Sa posicion – ministre e ara president – li balha la possibilitat de o nos far a l’esbrofa e sos pòrta-espaldas e lausengièrs an capitat de far creire a son eficacitat e a sa « politica de rompedura » quitament se, lo mai sovent, fa pas que batre l’aiga amb un baston. Amb la modificacion de la constitucion, pel primièr còp dempuèi M. Thiers de sinistra memòria, un president s’es balhat la possibilitat d’intervenir devant deputats e senators, acampats en Congrès a Versailles, que li poiràn pas respondre. Vertat es que presa pas la contradiccion quand ven dels autres ! Los socialistas – e l’esquèrra en general – denóncian amb rason una deriva institucionala o « monarquica ». Mas, desempuèi l’abandon, en 2002, de tota foncion politica de l’austèr que s’escacalassa, lo Partit socialista a pas fach d’aggiornamento e s’es embarrat dins de luchas fratricidas, luchas que son pas prèstas de s’acabar en despièch del fracàs de l’eleccion europèa. Los que son pressats d’obtene un marroquin serián plan avisats de far d’ofèrtas de servici a  nòstre president tant aimat !

Editorial de La Stmana, n°720
Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
15 juin 2009 1 15 /06 /juin /2009 16:26
Un qu’arritz, l’aute que plora…

Dens l’eleccion europèa que venguem de víver, lo partit mei gran qu’es lo deus abstencionistas. E se calculem per rapòrt au nombre deus inscriuts sus las listas electoraus – e non pas suu nombre deus votants –, que nse cau dividir guaireben per tres lo percentatge obtengut peus partits. Las chifras que parlan soletas e, dens aqueste cas, lo partit deu president que’s pòt glorificar de 12 %, lo PS e los Verds de 6,4 % cadun e lo MoDem deu Bearnés d’un petit 3,4 % e ne vòli pas har patir los autes ! Suu fenestron, n’empachè pas pr’aquò los tenòrs de l’UMP de’s regaudir deus lors 30 % qui pòrtavan la pròva de l’estacament deus Francés a las reformas miadas desempuish l’eleccion de Nicolas Ièr que degun ne pòt pas acusar d’estar un « despòta absolut ». Curiosament, los « elefants » deu PS, totjorn lèsts a muishar lo lor cocura, qu’èran tots encuentats e sols los segonds cotèths e lo « qüadràs », la trena baisha, que parlèn de « renovacion » e de « democracia participativa » sens gausar anar dinc a la bravitude (sic). Euròpa ? D. Cohn-Bendit qu’estó lo sol deus invitats a ne parlar vertadèrament sens ocultar los problèmas a vénguer. E lo son estrambòrd que hasèva plaser de véder au mitan deus nòstes politicians exagonaus : un que cantava la clarvedença de Nicolas Ièr, lo sol capable de mestrejar la « crisi » e lo prumèr a prénguer en compte los problèmas  ecologicas e sociaus, l’aute que balhava rendetz-vos tà l’eleccion presidénciau e l’aute enqüèra que n’aperava au matin deu gran ser ! E serén donc tròp mediòcres tot aqueth monde tà n’envisatjar pas sonque un avenidor exagonau ? Euròpa ne seré pas digna de la lor ambion ? Los dus. E los Francés ne son pas sonque ua variabla d’ajustament e Euròpa un espaurugalh tà justificar l’excepcion francesa…

Editoriau de La Setmana, n°719
Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
15 juin 2009 1 15 /06 /juin /2009 16:23
Musica  nòva…

A veire tota aquelas gents vengudas per l’aprochar quand debarquèt dissabte passat en Normandia per la commemoracion de l’Operacion Overlord, devèm constatar que l’obamania es pas prèsta de s’acabar. Sens tornar sul tèrratremol planetari suscitat per l’eleccion d’un negre – sang mesclat en realitat – a la presidéncia de l’estat mai poderós del planeta, sèm obligats d’admetre que quicòm a cambiat sus la tèrra estatsunidenca e en defòra tanben. De segur, En Obama voliá èstre president mas pensava pas que se trobariá, tanlèu elegit, al bèl mièg de la borrasca. Una musiqueta nòva pr’aquò se pòt ausir e son discors  a l’universitat del Caire (Egipte) – dijòus 4 de junh – ne balhèt una illustracion suplementària e confortèt aital çò qu’aviá pogut declarar de per abans. Anèt al davant de las criticas en disent que, plan segur, respondriá pas a totas las esperanças ; mas coma lo movement se pròva en caminant, lo monde se pòt melhorar se cadun i pòrta sa pèira. En citant los libres « sants » , metèt en abans lo messatge de patz e de tolerància que pòrtan la Bíblia, lo Coran e la Torah, totes tres amassa. Aquò l’empachèt pas de dire, a propaus del conflicte israelo-palestinian que, se als Israelis degun lor podián pas denegar lo drech a l’existéncia, tot parièr los Palestinians avián lo drech d’aver un territòri vertadièr e non pas esparpalhat ! En mesclant aital lo religiós al politic e al social, B. H. Obama a pas cercat  a agradar als laïcistas a la francesa mas a promòure lo començament d’una solucion a de problèmas qu’empoisonan l’Orient mejan e pròche desempuèi un pauc mai d’un mièg sègle. En Normandia, degun a pas relevat pr’aquò que Nicolas Ièr balhèt pas que del « M. le président » a son amic (!) Barack. Susprenent, non ?
Edotorial de La Setmana, n°718

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
26 mai 2009 2 26 /05 /mai /2009 17:21
Braçalet electronic tà tots !

« … Que vse vam netejar tota aquera racalha damb lo kärcher. » Qu’es atau que Nicolas Ièr e hasó la soa entrada dens l’Istòria (!) com  l’avèva hèit en lo son temps lo general Cambronne ! Mès, com tostemps damb paraulas « istoricas », que’s tròba esperits mesquins portats a la gelosia e qui aimarén plan tanben passar a la posteritat. Ua procuraira de la Republica (Gèrs) que se i hasó, quauque temps a. Que demandè aus gendarmas, acompanhats deus lors cans, d’anar dens las escòlas tà verificar ua preséncia eventuau de dròga dens las sacas deus dròlles d’un collègi. E, davant las protèstas – òc, que ne i avó ! – que digó : « Los escolans qu’an paur a aqueths contraròtles ; que hè vàder ua insecuritat de las bonas ». Un quinzenat de jorns a, a Floirac (Gironda), en seguida d’un clam per un raubatòri de bicicleta, sheis policièrs, dins duas veituras qu’interpellèn, a la sortida de l’escòla, dus drollets de sheis e dètz ans, que’us mièn au comissariat e que’us interroguèn pendent duas oradas, sens resultat que la bibicleta èra la lor. « Quan avèm un clam enter las mans tà un raubatòri…, e mei sia un drollet, que devem reagir », ça digó lo comissari de l’endret. Totas aqueras accions son destinadas a portar la pròva que ne i a pas nat delicte sens importància e que l’Estat e la soa polícia mantenguen l’ordi public (sic). Mès aquera vigilància ne sufeish pas quan vedem que, la setmana passada, un dròlle manquè de tuar la soa professora damb un cotèth pr’amor d’ua punicion. La responsa deu ministre de l’Educacion pr’aquò qu’estó senada : « Que vam hicar portics tà detectar las armas a l’intrada de las escòlas ». Quan pensi que ne i avó tà s’opausar a l’examen psiquiatric deus drollets tanlèu los tres ans complits ? Inconscients que son !

Editoriau de La Setmana, n°716

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
19 mai 2009 2 19 /05 /mai /2009 21:36
Miopia politica…

Dins un pauc mens de tres setmanas, los Europèus votaràn, cadun dins son país, pels eurodeputats. Euròpa… Lo quite mot, ne soi segur, provòca pas cap d’estrambòrd en cò d’una majoritat que, pr’aquò, son sonscients que sola una Euròpa fòrta pòt permetre de jogar un ròtle sus l’escaquièr internacional. Mas coma de-mandar a d’electors de i creire quand la classa politica exagonala se servís del nom « Euròpa » non pas per afirmar una ambicion europèa mas per espaurugar lo monde ? Doblidan sonque de dire que França deu èsser d’acòrd per qu’una decision pòsca èsser transcricha dins lo drech francés. De mon punt de vista, los òmes politics nòstres son conscients que devon lor poder a « l’excepcion francesa » d’acumulacion de mandats electius e de presidéncias divèrsas ; aurián tot a pèrdre dins l’emergéncia d’un poder europèu vertadièr. Pel moment, pr’aquò, la crenta màger dels uns coma dels autres es la manca de participacion a un escrutinh qu’aurà, o volham o pas, una influéncia granda sus la vida politica exagonala. Avèm tornat trobar lo petit Nicolas, content d’el coma a l’acostumada, que bataleja suls emponts ; mas coma creire qualqu’un que vanta una Euròpa que pòt èsser sonque jos influéncia francesa ? Los socialistas, empedegats que son dins lors garrolhas intèrnas, se contentan, pel moment, de demandar un vòte-sancion contra Nicolas Ièr e d’acusar lo « cocut » Bayrou de lor aver panadas lors idèas. Bayrou, çaquelà, es un Europèu convencut. Son partit – magrinèl – e subretot lo dels Verts, menat per Cohn-Bendit, son los sols a plaidejar per una Euròpa politica, capabla de far rampèl als Estats units e de jogar un ròtle vertadièr per l’avenidor del planeta.
« Mas, mosur, seriá la fin de l’universalitat de França ?

Editorial de La Setmana, n°715


Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
12 mai 2009 2 12 /05 /mai /2009 00:24
Aquí ua « colhonada » trobada en horragar dens lo men ordenador…



LO PAISAN AU GRAN TEATRE DE BORDEU

Un jorn, l’irèia me prengot de me pagar lo gran teatre de Bordèu. A la gara Sent-Jan, demandèi mon camin ende un gran collegièn  que hasèva los cent pas davant la pòrta.
« Prenez ce tram, me dishot eth, et descendez à la Comédie. »
Atau hasoi e que me trobèi mija òra pus tard davant lo Gran Teatre, un b’ròi monument, ma fòi, dab una rengada de gròs pilars de pèira.
I avè un tap de monde bien vestit qu'atendèva davant un cabanon dab un petit trauquet. Voloi m'aprochar mès una hemna me tirèt per la mancha:
« A votre tour, paysan ! »
E me tornèi trobar lo darrèir de la coa. Atendoi bèra pausa mès fenii egau pr'arribar au trauc. Aquí, una b’ròia fimèla bien pintrada me demandèt çò que volèvi.
« Paradis ou parterre ?
— O ! Madama, per tèrra qu’i soi pro soent. Balhatz-me un paradís. Dempuí lo temps que trimi pensi que l’èi bien  ganhat!
— C'est trois francs.
— Tres liuras, aqueth bocin de papèir! Poiretz pas me lo hèser a mens ?
— On ne marchande pas ici ! »
Lo collegièn  que guardèva l’entrada comencèt a m’espiar de travèrs e la hemna que me seguiva marmonegèva meishantament. Comprengoi que n’èren pas contents. Lavetz, te li balhi las tres liuras shens mèi discutar e gahi autan sec lo gran escalièr.
E monte que te monti, e monte que te monti. Cresoi que n’i arriberí pas jamèi au paradís. Mès l'escalièr s’arrestèt bien un còp. Una hemna vestida de negue, una veusa probable, me hit passar suu costat e daurit una pòrta. Manquèi me trobar mau telament èri haut, pus haut que suu gran casse on piti lo mèste apèut de ma caça.

Me cramponèi a la talanquèra e, au cap d'un moment, gitèi un còp d
ulh ad arron. Aquí monde mon òme, en haut, au mièi, pertot. Las pus b’ròias fimèlas, las pus bien  vestidas, las pus bien pintradas èran embarradas dens espècias de caujas pindoladas. Au paradís, n'i avè pas nada de tan b’ròias. Nòste curè m’ec avè bien dit que las b’ròias hemnas n'anèvan pas soent au paradís mès n'èi pas jamèi poscut li hèser díser perqué…

Davant tot aqueth monde que papotegèva, qu’èra pindangat un torchon roge bien pus gran que lo ridèu deu lèit de mamè. Au cap d'un moment, las lutz se tuèn, las gents se taisèn e avisèi lavetz, au pè deu torchon  roge, un gran trauc d’on partit tot d'un còp un pet de fesilh que me hit sautar deu fautulh.
« C'est l'ouverture ! », ce ditz ma vesia en ajustant son capèth a plumas.
Jo me pensèi :
« E ben, mon òme, preu purmèir còp de la campanha, n'an pas plorat la carga ! »
Mès nada pluma ne volèt e las gents que se trobèvan dens lo trauc se botèn a s'espampolejar coma pècs. N'i avè un qu'avè un tròç de bòi  a la man gaucha e una sèga a l'auta. E èra aquí  mon òme ; e sèga que te sèga, i e sèga que te sèga ; jamèi ne lo poscot segar. N'i avè un aut’ qu'avè un meishant òs a la boca ; e chuca que te chuca, i e chuca que te chuca ; avè  bèth boissar los traucs, jamèi ne poscot chucar la meussa. Darrèir i avè un grandàs que volèva traucar lo papèir d'un pòt de confitura dab un culhèir de  bòi a cada man: e truca que te truca, i e truca que te truca ; jamèi ne lo poscot traucar.
Mès lo mèi pèc de tots qu'èra pitat sus una caissa e que volèva que los autes se truquèssin. Lavetz los excitèva dab son ossina : vos truqueratz, vos truqueratz pas, vos truqueratz, vos truqueratz pas ; mès jamèi ne se truquèn. Lo segaire contunèt de segar, lo trucaire de trucar e lo chucaire de chucar. Au cap d'una pausa, quan n’estón harts, s’arrestèn.
Lavetz lo torchon  que se levèt e las gents que se botèn a trucar de las mans. E que te me vesi arribar ? La granda cantosa. Autan lèu se botèt a cantar. Mès malurós, com era cantèva bien. Au costat d'era nòsta Melania que ten l'armoniòm a la glèisa canta coma un èish de carreta mau greishat. Au cap d'un moment de cantar que te me vesi sortir de darrèir un broishòc ? Lo triste ! lo triste dab un cotelàs antau. Lo sang me borís d'un còp. Me lèvi e li cridi :

« Tira-te de ‘quí, mila dius, cantosa ! Lo triste sire que te va tuar ! »
Tot lo monde n'avot après jo. Quauqu'un cridèt :
« Asseyez-vous, paysan !
— Nani, me seiterèi pas ! Voi pas dishar tuar una tan bèra fimèla e que canta tan bien  per dessús lo marcat ! »
Los vesins me gahèn au colet mès podètz  créser que me dishèi pas har. I e tira, i e possa, i e tira, i e possa. Me sentii enlèrtat e, sèi pas com, passèi per dessús la talanquèra e las gents se botèn a cridar. Tombèi, urosament per jo, suu qui ‘sagèva de segar lo pus gròs tròç de bòi. Aquò amortit l'aterrissatge mès pr’un còp avè fenit a tot jamèi de lo segar son tròç de bòi. L'avèi completament esbrigalhat e lo praue malurós, las mans suu cap, se planhèva doçament:
« Mon violoncelle! mon violoncelle ! », ce disèva eth.
Eri enquèra tot estambornit, quan lo gran collegièn qu'èra arribat en corrent me gahèt per darrèir:
« Je vais vous apprendre la musique, moi ! » que me dit e de fèt que me fotot au violon !
E ben ! Podètz créser que ne soi pas prés de i tornar au gran teatre de Bordèu !
Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
11 mai 2009 1 11 /05 /mai /2009 23:33
La mia banca en exemple !

En bon societari, qu’assistiscoi, quauques jorns a, a l’amassada generala de ma banca qui se ditz « populara, mès pas sens rason » ! Com dens tota entrepresa seriosa, las causas qu’èran estadas hèitas dens las règlas : corrièr tà anonciar lo jorn, l’òra e l’endret e ua adreça sus la tela tà poder telecargar lo tèxte complet deus diferents comptes renduts e las resolucions qui serén votadas aqueth jorn. Impression de las bonas, la mia banca que fa d’estauvis suu papèr… Qu’ac sabi, tots n’an pas un ordinator mès lo civisme, e mai siá per ua banca, a un prètz ! De tota faiçon, las informacions que’vse balhan ne son pas sonque las oficiaus ; ne van pas embestiar lo monde damb la « cosina intèrna » a la banca que sol especialistas e son capables de comprénguer, e enqüèra ! Qu’èram venguts, haut o baish, quatre cents tà escotar la missa grana e ns’apressar deu (petit) monde de la finança : directors e presidents deu costume negre o gris. Pendent ua orada e mieja, que ns’assabantèn sus la vita dificila deus banquièrs tà produsir riquessa tà mielher aidar e conselhar los clients. « Ne demorè pas sonque temps tà doas o tres questions, se desencusè lo director, mès qu’avem un planning de respectar. » Mandats sociaus multiples deus administrators (17 tà un e 11 tà la majoritat deus autes) ? Normau. Com se i hasèvan damb tantas obligacions de preséncia – a gratis de segur ? Que son abituats. La quasi-falhita de Natixis ? La fauta aus estatsunidencs. Lo salari deu navèth director general ? 500 000 euros… per an çò qu’es un salari modèst comparat a d’autes !  Levat jo e un o dos autes, tots  los societaris qu’aprovèn totas las resolucions ! Se pòt comprénguer… un minja dret que’us esperava… a gratis ! Ua bona accion de la banca…
Editoriau de La Setmana, n°714
Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca