Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
25 août 2009 2 25 /08 /août /2009 00:20

Shiulets a plentèr !

 

Lo senator M. Charasse que s’amerita las indemnitats modèstas autrejadas per la Republica. A la debuta deu mes d’aost, qu’enviè ua letra tau Prumèr ministre ende li « hèser part de las inquietuds qui se manifèstan au sud de Lèger a perpaus deus privilègis excessius reconeishuts a l’occitan que un sarròt ne parlan pas mentre que lengas hèra emplegadas… dens las regions de Niça, Bearn, gasconha, Auvèrnhe, Lemosin e Provença e son enqüèra ignoradas deus poders publics qui assajan d’impausar per la fòrça l’occitan… » E d’acusar los occitanizants « d’arrèrpensadas politicas ». Diu vivant ! Aürosament qu’un republican deus vertadèrs e legitims, indiferent a la calorassa, e pausa la question essenciau de l’egalitat de las lengas parladas au sud de Lèger damb « las lengas bretona, alasaciana, catalana, picarda, còrsa ». Enfin, que n’apèra a l’« Histoire » en díser que « los Crotzats, puish l’ordi de Malta ne (re)coneishèvan pas sonque las lengas francesa, auvernhata e provençau » e que ditz que l’ocictan n’es pas dens la lista ! Qui poiré anar contra arguments atau damb referéncias precisas a l’Istòria e a las  « personas originàrias de las regions » concernidas ? D’ara en là, cadun que serà libre de shiular com sap ! N’auràn pas mei a subir los okases deus Lengadocians qui ne son pas sonque usurpators occitans… La saviesa deu pòble, qui n’a pas nat besonh deus « estrangèrs » tà’u ensenhar la soa lenga, qu’es enfin mesa en relèu. La lenga de la « petita patria » d’autes còps que va poder tornar víver, escanada qu’èra per « l’occitan qui, taus qui aiman e qui coneishen las lengas locaus es ua pura creacion intellectuau ». L’estiu qu’es totjorn estat favorable a las atacas escusècas. Lo nòste senator, plan conselhat, que s’i hè tanben !

Editoriau de La Setmana, n°728

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
20 août 2009 4 20 /08 /août /2009 00:32

Un estiu catastrofic !

 

Al moment qu’escrivi aquelas linhas, te fa un calimàs que lo sol endrech ont òm se tròba un pauc al fresc es o lo cuol dins l’aiga o dins un ostal amb las fenèstras e las pòrtas barradas dempuèi lo matin per laissar pas dintrar la calor !

Nos l’avián anonciat los « bisons futés » de la meteorologia exagonala en disent que los vacancièrs èran gents astrucs de poder profitar d’un temps aital !

Semblan pas aver comprés que, se un pauc de solelh es un causa bona, tròp nos pòt menar a la catastròfa. Al moment del resclafament climatic, seriá benlèu bon d’abituar pas lo monde a se regaudir tròp sovent de la manca de pluèja… La pluèja, de segur, pòt èsser embestianta mas es çò que nos permet de viure… enfin, vòli dire l’aiga ; e que lo sègle XXI risca de veire la guèrra se far per la possibilitat d’aver de l’aiga…

L’estiu a son cortègi de catastròfas, se sap, quitament se los jornalistas an per consigna d’insistir pas tròp per gastar pas los comgèts dels « juillettistes » o dels « aoûtiens ». Lo senator Charasse es un catastròfa a el tot sol (i ajustarai Melenchon) ! al mens dins lo domeni de las lengas regionalas. Plan conselhat pels que considèran que i a pas Una lenga d’òc mas un infinitat (parla de gascon, bearnés, auvernhàs, lemosin,, niçard…) demanda al primièr ministre de suprimir los privilègis exorbitants a l’occitan, creacion intellectuala que degun i se reconeis dins el ! De mai, suggerís que los occitanistas an de reirepensadas politicas… Enfin, n’aplèla a « l’Histoire » en disent « que tres lengas praticadas en França sus las uèit parladas pels crosats puèi dins l’Òrdre de Malta, son lo francés, l’auvernhat e lo provençal e que i a pas d’occitan dins la lista ». La secretària perpetuala de l’Académie française i aviá pas pensat e, pr’aquò, n’an d’istorians a l’Académie !

Amusent pr’aquò de constatar qu’ignòra que lo catalan, lo breton, lo còrs e lo basc son pas parlats pertot del meteis biais mas fòrman una lenga pr’aquò !

Trist de veire que los « anti-occitanistas », que luchan contra una egemonia pretenduda de l’occitan (sic), aiman melhor veire morir una lenga en la folclolarizant en desenats de « lengas » per que morisca encara mai viste. Mercés als Blanchet, Lafitte e qualques autres… que defendon lor tèsis en francés totjorn !

Charasse e Melenchon, vaquí los pilars màgers de la Republica una e indivisibla que seguisson lo programa mes en musica per l’abat Grégoire. Òm pòt èsser senator, republican e bèstia coma un panièr – encar que lo mot « bèstia » siá pas apropriat se ne cresi G. Brassens o Y. Audouard !

 

Cronica occitana del Petit Bleu
pareguda lo 17d'agost de 2009
Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
8 août 2009 6 08 /08 /août /2009 16:39
Audàcia bretona

La setmana passada, los mèdia faguèron lors caulets grasses de la « transparéncia » financiària de tres deputats, socialistas totes tres. Ne’n demòra pas mens que deputats (totes los autres donc) e senators son d’acòrd per dire qu’an pas de comptes a rendre a degun. Ne i a quitament que son lèsts a brandir l’antiparlamentarisme primari de qualques ciutadans mal intencionats o las reire-pensadas d’unes jornalistas en mal d’articles racolaires. E per clavar tota discussion, dison que son pas fòra lei… E o sabon que la lei son eles que la fan ! Mas, amb los escandals parlamentaris del costat de Big Ben e la manca  completa d’umor de nòstres vesins germans quand s’agís de la moneda publica, i a benlèu qualque esper de veire las causas cambiar.
Una rason per desesperar pas completament del monde politic nos ven del PS de Finistèrra. A l’iniciativa de son primièr secretari federal, Marc Coatanéa, los militants an votat l’interdiccion de l’acumulacion dels mandats electius en Bretanha ; en principi donc, i aurà pas mai de deputat-conse o de senator-president del conselh general… Es pas segur que siá felicitat per sa patrona, Martine Aubry, e podèm èsser segurs qu’elefants e elefantons van sonar la carga en disent qu’una tala mesura descoratjarà los que vòlon servir lo país. Farián benlèu una causida melhora se ne fasián un dels tèmas màgers de la reconquista del poder, eles que parlan totjorn de sa confiscacion ! Son qualques uns, a esquèrra e a drecha, a confiscar lo poder dempuèi trenta ans o mai amb l’argument que se los electors los volián pas los tornarián pas elegir. Perversion del sistèma que fa considerar lo clientelisme coma una accion civica !

Editorial de La Setmana, n°727

P.S. Un blogaire que'm hè l'aunor de'm legir (léger)  – que vòu que respècti lo son anonimat e qu'ac hèi damb plaser – que m'a hèit arremarcar qu'avèvi emplegat lo mot « domeni » dens lo men editoriau precedent e qu'aqueth mot ne seré pas gascon
« En gascon, ça'm ditz, lo domeni qu'ei lo proprietari d'un domec (vej. Palai). Supausi que volèvas díser maine e non pas domeni. Maine en gascon que's vira per domeni en lengadocian, mentre maine en lengadocian que's vira per bordalat en gascon. » Ne disi pas de non e ne vau pas balhar leçons d'occitan gascon mès qu'èi seguit lo diccionari  francés-occitan gascon de Grosclaude e Narioo – qui es lo trabalh (ar)remirable  de Grosclaude Michel da(m)b Narioo Gilabèrt e qui s'ameritaré totun d'estar verificat sus mei d'un punt – e qu'èi trobat mantuns exemples damb lo mot « domeni » qui es balhat tanben a l'entrada « domaine » en segonda posicion darrèr « maine » damb lo sens que a dens l'editoriau.
Que poirí parafrasar  tanben Montaigne – e's ditz Montanha en òc ? – qui digó : « Que le gascon y aille si le françois n'y peut aller ! » en díser : « Que l'occitan lengadocian i ane se l'occitan gascon ne i pòt pas anar ! » Et lycée de Versailles, com hasèva díser lo comisari San Antonio a son amic l'inspector Bérurier !
Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
3 août 2009 1 03 /08 /août /2009 16:44
Que cor, que cor…

Lo Pierre Corneille qu’ac escrivó en lo son temps : « Tan grans que sián los òmes, que son çò qui èm… » Mès lo nòste president qui, gràcia a la soa Carlita, legeish ara com respira ne l’avèva pas enqüèra descobèrta, de segur, quand avó la soa indisposicion – cardiaca ? – la setmana passada. Indisposicion leugèra, ça digó lo servici de comunicacion de l’Élysée ; vertat es qu’un president de la republica ne pòt pas estar considerat com ua persona lambda mès qu’es totun susprenent qu’un incident leugèr s’amerita ua espitalizacion d’un pauc mei de vint e quate òras. Que deu estar lo principi de precaucion ! Los sons amics n’an pas tots seguit la consigna deu silenci mediatic. Lo Balkany – e n’estó pas lo sol –, un òme auneste e franc com l’aur (?), que deishè escapar uas frasòtas qui hiquèn lo nòste gran comunicator en colèra. Nicolas Ièr ne’s pòt pas empachar de har deu desgordit. Que vòu que lo monde sàpian qu’au son atge, e pòt enqüèra har rampèu aus jovenòts. Ne serí pas susprés que provoquèsse los sons guardacòrs quan hè lo son jogging dens lo parc de la Lanterne. N’es pas la mea idòla en politica mès que’u desiri de vénguer centenari damb la soa Carlita o ua auta ! Guaireben tots los presidents de la Vau republica qu’an un problèma damb los Francés quan s’ageish de la lor santat. Que son enqüèra mei mensongèrs dens aqueth domeni que quan hèn promessas electoraus ! La cara en·hlada de Pompidou n’èra pas sonque la consequéncia d’ua meishanta gripa ; e lo càncer de Mitterrand que li tombè dessús a la tota fin de la soa vita ! I avosse contraròtles antidopatge, ua grana majoritat que serén desqualificats. En voler har lo trabalh de tot lo govèrn, Nicolas I
èr que’s vòu òme providenciau. Totun, n’es pas sonque com nosauts !

Editoriau de La Setmana, n°726
Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
29 juillet 2009 3 29 /07 /juillet /2009 22:49
Silenci mediatic

 França ne’n finis pas d¹èsser una « excepcion » dins totes los domenis. E es pas lo nòstre president qu’a cambiat quicòm en despièch de sas rodomontadas de tota mena e de son abiletat a transformar en succèsses sas quitas desfachas 
Devèm èsser lo sol país a consacrar los  meses de julhet e d
agost a las vacanças e avèm doas categorias màgers : los « juilletitstes » e los « aoûtiens » Naturalament, totes se pagan pas un mes de vacanças. Son fòrça a poder sonque sescapar doas setmanas (o simplament una sola) per doblidar las misèrias de la vida vidanta. Son encara maites a poder pas partir enlòc quitament quand son en congèt ; e n¹i a tanben un brave fum que son en « congèt » permanent per rason de caumatge ! 
Mas l
excepcion ven pas tant dels que prenon lors congèts que de las entrepresas que barran pendent lestieu jol pretèxte que los autres son tanben en congèt e que servís pas a res de demorar en activitat per la rason simple que las domandas poirián pas èsser onoradas. Cercle viciós per excelléncia o istòria de la sèrp que se mòrd la coeta. 
Sabi plan qu
un estat modèrne e sarkosian deu èsser eficaç tota lannada subretot en temps de crisi mas lexemple de far de bronzacuol o del rasclameninjas cultural ven de nòstres eleits... que quitan la capitala per de destinacions luenhencas o a la mòda mai que mai en Occitània  perdon, « dans le midi » !  per se congostar d¹un opera dins un quadre meravilhós per çò que, a Paris, « sèm talament preses pel trabalh; e puèi aicí es un luòc talament bèl que sabètz pas la fortuna quavètz de demorar aici ». I a deveniments praquò que jogan larlatenca dins los mèdia exagonals; lEstivada de Rodés nes un que recampa çaquelà  un public que creis cada annada amb d’espectacles de qualitat.

Editorial de La Setmana, n°725

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
20 juillet 2009 1 20 /07 /juillet /2009 23:14
Diari d’un mes de mai
De Eric Astié

Un assai qui demanda confirmacion !

Que i avèva bèra pausa que lo prurit de l’escritura tesicava l’Eric Astié qui coneishó l’exili interior de la majoritat deus foncionaris, e tot particularament los de l’Educacion nacionau. E vertat es que, pendent que cercatz a har créisher de rasics navèths, ne pensatz pas tròp a repotegar !
Donc, per la gràcia deu son ministre e deu son Capes d’espanhòu, l’Eric que’s trobè deu costat de Roan, en « tèrra nordica », pendent quauques annadas. Arron lo son 29au aniversari – aniversari qu’es au mes de març, ça ditz l’autor – que decideish de notar, en « escolan conscienciós », las hèitas de cada jorn, petitas o granas, ende las nos tornar, redigidas, un vintenat d’annadas mei tard.
Que ne’n profita l’Eric ende har ua descripcion deu son collègi e que pòrta ua espiada, pas totjorn positiva, suus sons collègas e suus escolans aus quaus assaja d’ensenhar la lenga de Cervantes. Qu’es aparentament hèra pertocat per la diferéncia de las us e costumas enter gents deu nòrd e deu sud. Que nse descriu dens aqueth diari çò que pòt estar la vita ordinària d’un celibatari qui ne tròba pas sonque solaç al pub de l’endret on pòt béver un còp e har coneishença dab las gents de l’endret… Com es un afogat de rugbi, que jòga dab l’equipa locau e que s’a ganhat lo chafre de « tendinite » ; perqué ? que vs’ac dèishi descobrir ! Que hè descobrir aqueth espòrt aus joens gojats deu collègi pr’amor que pensa que l’ajudarà ende la soa integracion mès n’es pas ua capitada.
Que tòrna víver a de bon quan torna « au país » E que pensa au jorn que poirà tornar a de bon « per la pòrta bèra »… En passar lo Capes d’occitan que s’i es escadut…
Lo son testimòni qu’es interessant mès aqueth assai en escritura que demanda a estar confirmat pr’amor que, deu men punt de vista, conten enqüèra tròp de flaquessas d’estille o de lenga. Que nse preveng dens ua pagina liminària qu’escriu en O.G.M. (occitan gascon mejan) mès n’ac hè pas totjorn e de formas tipicament bearnesas costejan autas formas deu nòrd de Gasconha.
Auta causòta ( ?) : la pontuacion qui, com tròp sovent dens los libes publicats en occitan, n’es pas estada passada e repassada.
Qu’ac sabi ! La critica qu’es aisida… mès Eric Astié – qui sap manejar umor e derision guaireben com un Anglés (mès òc !) – adara qu’a tastat de « l’escritura », que i tornarà… e qu’esperam ua seguida o quaucom sus un aute subjècte damb impaciéncia.

Eric Astié, Diari d’un mes de març Reclams-IEO edicions n°185
Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Literatura
commenter cet article
20 juillet 2009 1 20 /07 /juillet /2009 23:09
Esperit missionari…

Tres figuras màgers d’en çò nòste que venen, en quauques jorns, de har lo darrèr badalh : Robèrt Lafont (1923), Jean Cardonnel (1921) e André Benedetto (1934), los tres, « missionaris » dens lo lor domeni respectiu. N’èi pas coneishut sonque los dos prumèrs e, deu tresau, n’èi pas legit sonque quauques tèxtes. Lafont qu’ensenhava a l’universitat Paul-Valery de Montpelhièr quand Cardonnel predicava au convent deus dominicans – que òc, l’ordi deus predicaires creat per Sant Domenge ! – a Montpelhièr tanben. Lafont qu’a sabut, enter autas causas, har vàder generacions d’estudiants a la problematica occitana ; Cardonnel qu’as suscitat ua reflexion pregona sus la nòsta societat e la nòsta civilizacion en çò deus que l’anavan audir cada dimenge. A. Benedetto, lo lor capdèth, que seguiscó la medisha tralha en crear lo off d’Avinhon. N’èran pas tots occitanistas los qui seguivan los cors de Lafont ; n’èran pas tots catolics los qui n’aurén pas mancat un predic de Cardonnel. Tots qu’èran segurs totun de se pósquer enriquir intellectuaument.
Lafont qu’estó un desbosigaire inalassable qu’a permés l’obertura de tralhas nombrosas e navèras en literatura, en lingüistica e en politica tanben. Que seré la presa de consciéncia deus Occitan(ista)s, enqüèra bargonejanta, sens la soa accion e  lo son magistèri ? Cardonnel, en seguida deu concili Vatican II, que participè a un revelh de las consciéncias mothas e adromidas ; que s’ac ganhè lo chafre de « dominican roge ». Interdit de paraula publica, que contunhè pr’aquò de’s har lo gavidaire d’ua Glèisa revolucionària.
Qu’a l’esperit missionari lo qui « cèrca a convertir a un ideau » [Le Robert] ; tots tres que l’avèvan e la lor mòrt qu’es ua pèrta grana…

Editoriau de La Setmana, n°724

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
19 juillet 2009 7 19 /07 /juillet /2009 13:36
D’una mar, l’autra
Del Joan Saubrement

E sabes çò que’t ditz, la marina ?
Dens aqueth libe, que troberatz quauques responsas…
 
Que’u tarabustavan desempuish bèra pausa, los sons amics… mès, un còp a la retirada, las soas activitats au CREO-Provença ne’u deishèvan pas nat léser ende l’escritura. En mei d’aquò, que’s hiquè en lo cap, a 72 ans, de preparar lo bachilierat qu’obtengó dab ua mencion « bien ». E que ns’a calut esperar dinca adara ende aver quauques uns deus sons sovenirs d’oficièr de la Marina mercanda.
L’ambicion deu Jean Saubrement qu’es de nse har partejar la soa vita vitanta de marin, un marin qu’a conegut la fin d’ua epòca e lo començament d’ua auta. Dab eth, que traversam la mare nostrum d’un bòrd a l’aute, que vam sus las còstas d’Africa au temps de las colonias e, mei tard, de l’independéncia de tots aqueths país ; que nse mia tanben dinca a las Americas en cò deus Canadencs e deus Estatsunidencs. Se n’aimatz pas los vaishèths o se lo mau de mar e vse ven tanlèu que vedetz las èrsas, que podetz passar a quaucom ei… Mès que seré de dòu har !
Que mancaretz totas aqueras hèitas qui hèn l’existéncia de cada jorn ; a còps tristòts com l’entèrrament en mar d’un desertaire que s’es penjat, a còps amusents com a Odessa, dins çò qu’èra enqüèra l’Union societica, ont lo Jean e lo son cap mecanician e devón béver los toasts multiples ofèrts per las autoritats o enqüèra lo viatge que hasó en companhia deu president Tubman de Libèria en 1964 qui se n’anava a Beograd a ua conferéncia deus país non alinhats. Que ns’introduseih a la corrupcion ordinària dens mantuns país que, dinc adara au mens, ne se’n pòt pas har l’economia ende obténer quauquarren. Qu’estó tanben un testimòni privilegiat, se se pòt díser, de la guèrra de Liban.
Los sons sovenirs, atau presentats, que muishan lo percors d’un òme de bona volontat qu’aima lo son mestièr… Ne i a pas de seguida vertadèra, çò qui hè que podetz draubir lo libe on aquò e vs’agrada e vse congostar…
Quauques resèrvas pr’aquò de la part de quauqu’un qui n’es pas un « provençalista distinguit » : perqué escriure contunhar o contuniar quand « contunhar » es provençau e panoccitan ? La ponctuacion (vergueta, punts interrogatiu o exclamatiu, linheta) ne segueish pas totjorn la « lei comuna » de la tipografia ; sonque ende díser que nse hèn hrèita diccionaris ortografics… mès se ne son pas parpèlas d’agaça, que son pr’aquò « favas d’ua autra banasta » !

*Joan Saubrement, D’una mar, l’autra, IEO edicions, n°186

Pareishut dens La Setmana, n°722

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Literatura
commenter cet article
19 juillet 2009 7 19 /07 /juillet /2009 13:32
Pas qu’un miracle…

Èra pas luènh de las onze oras del ser e me’n tornavi a l’ostal amb una sola pensada : m’anar jaire qu’èri las ! Mas quand los gendarmas, que m’esperavan davant l’ostal, m’aculhiguèron en me disent que i aviá pas res de grèu, la lassièra e lo sòm s’esvaliguèron sul pic e comencèron per ieu qualques jorns qu’aviái pas jamai pensat de viure, quitmaent s’ai agut, coma maites autres, unas secotidas dins la vida. Quand òm vos aculhís aital, aquò vòl dire, de segur, que i a quicòm de grèu. Un accident de veitura d’un èsser car que, sul moment, èratz a cent legas de pensar a el pr’amor que mena sa vida coma vos menatz la vòstra e que sètz pas totjorn a pensar a çò que fan los vòstres ; vos sufís d’aver una telefonada de temps en quora e de saber que vos aiman, coma vos los aimatz e mai o sapèssetz pas dire totjorn coma cal : « potons, potons, al còp que ven » clavan generalament la convrsacion. E passatz a quicòm mai, urós d’aquelas minutas de proximitat renduda possibla gràcia a la magia del telefòn (e pels mai aluserpits de l’internet amb Skype). E après aver mercejat los gendarmas que vos an donat un numèro a sonar, sètz aquí penjat al telefòn, d’un numèro a l’autre, dels gendarmas al CHU per ne saber mai. E quand lo mètge vos rassegura e vos assegura que las nafraduras son seriosas mas que i aurà pas de sequèlas, que los gendarmas vos dison que non, anava pas a una velocitat inconsiderada mas qu’un subte auratge de granissa n’es l’encausa, quand lo mètge vos ditz que, de segur, necessitarà tres meses amb una coscolha per esperar la sòdadura de las vertebras cervicalas ; quand… sètz rassegurat a de bon, las lagremas an lo dessús… Alavetz, sol o en familha sus las rotas de las vacanças, vos en pregui… prudéncia, prudéncia…

Editorial de La Setmana, n°723
Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
19 juillet 2009 7 19 /07 /juillet /2009 13:29
Lo gran mesclum

Fin finala, i es anat nòstre president tant aimat dins los departaments d’otramar. Pendent aquel sejorn cortet, s’es contentat de rapelar las valors republicanas que devon èsser comunas a totes los Franceses ont que viscan. Sol l’avenidor nos dirà çò que ne serà.
Los elegits martiniqueses an obtengut satisfaccion sus l’organizacion d’un referendum pertocant l’autononomia de l’iscla dins l’encastre de la Republica.
En Guadalope, que sos elegits ne vòlon pas entendre parlar, s’es contentat d’amenaçar lo collectiu LKP, que menèt la cauma generala i a dos meses, de sancions s’anavan contra las leis de la Republica…
Aquela passejada venguèt après lo cambiament de govèrn que i aviá de meses que se ne parlava e que mantuns noms èra estat balhat als mèdias per veire l’efèit qu’aquò fasiá evnetualament sus las populacions. Es aital que Claude Allègre, lo « desgraissaire de mamots », donat coma un dels favorits de Nicolas Ièr, a mancat d’i èsser ! Jack lang, ministre de la cultura ad vitam aeternam, se seriá plan vist als Afars estrangèrs o un autre ministèri important mas es estat tròp golard ! Ara, a 70 ans, risca d’aver pas una oportunitat novèla. Lo « docteur » Kouchner l’aviá plan comprés quand acceptèt un pòste de ministre, sabent que sos « amics » socialistas tornarián pas al poder avant l’an pèbre. Cal notar qu’als espòrts la Rama Yade pòt pas aver mens d’idèas que lo Bernard Laporte que va tornar vendre sos cambajons industrials.
De lor costat, Alliot-Marie, Hortefeux e Besson sèrvan lor plaça. Christian Estrosi estornat sus sa promessa de pas s’ocupar que de la vila de Niça. A l’ora del trabalhar mai longtemps, los « vièlhs » daissan la plaça als « ainats » !

Editorial de La Setmana, n°721

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca