Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
15 juin 2009 1 15 /06 /juin /2009 16:23
Musica  nòva…

A veire tota aquelas gents vengudas per l’aprochar quand debarquèt dissabte passat en Normandia per la commemoracion de l’Operacion Overlord, devèm constatar que l’obamania es pas prèsta de s’acabar. Sens tornar sul tèrratremol planetari suscitat per l’eleccion d’un negre – sang mesclat en realitat – a la presidéncia de l’estat mai poderós del planeta, sèm obligats d’admetre que quicòm a cambiat sus la tèrra estatsunidenca e en defòra tanben. De segur, En Obama voliá èstre president mas pensava pas que se trobariá, tanlèu elegit, al bèl mièg de la borrasca. Una musiqueta nòva pr’aquò se pòt ausir e son discors  a l’universitat del Caire (Egipte) – dijòus 4 de junh – ne balhèt una illustracion suplementària e confortèt aital çò qu’aviá pogut declarar de per abans. Anèt al davant de las criticas en disent que, plan segur, respondriá pas a totas las esperanças ; mas coma lo movement se pròva en caminant, lo monde se pòt melhorar se cadun i pòrta sa pèira. En citant los libres « sants » , metèt en abans lo messatge de patz e de tolerància que pòrtan la Bíblia, lo Coran e la Torah, totes tres amassa. Aquò l’empachèt pas de dire, a propaus del conflicte israelo-palestinian que, se als Israelis degun lor podián pas denegar lo drech a l’existéncia, tot parièr los Palestinians avián lo drech d’aver un territòri vertadièr e non pas esparpalhat ! En mesclant aital lo religiós al politic e al social, B. H. Obama a pas cercat  a agradar als laïcistas a la francesa mas a promòure lo començament d’una solucion a de problèmas qu’empoisonan l’Orient mejan e pròche desempuèi un pauc mai d’un mièg sègle. En Normandia, degun a pas relevat pr’aquò que Nicolas Ièr balhèt pas que del « M. le président » a son amic (!) Barack. Susprenent, non ?
Edotorial de La Setmana, n°718

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
26 mai 2009 2 26 /05 /mai /2009 17:21
Braçalet electronic tà tots !

« … Que vse vam netejar tota aquera racalha damb lo kärcher. » Qu’es atau que Nicolas Ièr e hasó la soa entrada dens l’Istòria (!) com  l’avèva hèit en lo son temps lo general Cambronne ! Mès, com tostemps damb paraulas « istoricas », que’s tròba esperits mesquins portats a la gelosia e qui aimarén plan tanben passar a la posteritat. Ua procuraira de la Republica (Gèrs) que se i hasó, quauque temps a. Que demandè aus gendarmas, acompanhats deus lors cans, d’anar dens las escòlas tà verificar ua preséncia eventuau de dròga dens las sacas deus dròlles d’un collègi. E, davant las protèstas – òc, que ne i avó ! – que digó : « Los escolans qu’an paur a aqueths contraròtles ; que hè vàder ua insecuritat de las bonas ». Un quinzenat de jorns a, a Floirac (Gironda), en seguida d’un clam per un raubatòri de bicicleta, sheis policièrs, dins duas veituras qu’interpellèn, a la sortida de l’escòla, dus drollets de sheis e dètz ans, que’us mièn au comissariat e que’us interroguèn pendent duas oradas, sens resultat que la bibicleta èra la lor. « Quan avèm un clam enter las mans tà un raubatòri…, e mei sia un drollet, que devem reagir », ça digó lo comissari de l’endret. Totas aqueras accions son destinadas a portar la pròva que ne i a pas nat delicte sens importància e que l’Estat e la soa polícia mantenguen l’ordi public (sic). Mès aquera vigilància ne sufeish pas quan vedem que, la setmana passada, un dròlle manquè de tuar la soa professora damb un cotèth pr’amor d’ua punicion. La responsa deu ministre de l’Educacion pr’aquò qu’estó senada : « Que vam hicar portics tà detectar las armas a l’intrada de las escòlas ». Quan pensi que ne i avó tà s’opausar a l’examen psiquiatric deus drollets tanlèu los tres ans complits ? Inconscients que son !

Editoriau de La Setmana, n°716

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
19 mai 2009 2 19 /05 /mai /2009 21:36
Miopia politica…

Dins un pauc mens de tres setmanas, los Europèus votaràn, cadun dins son país, pels eurodeputats. Euròpa… Lo quite mot, ne soi segur, provòca pas cap d’estrambòrd en cò d’una majoritat que, pr’aquò, son sonscients que sola una Euròpa fòrta pòt permetre de jogar un ròtle sus l’escaquièr internacional. Mas coma de-mandar a d’electors de i creire quand la classa politica exagonala se servís del nom « Euròpa » non pas per afirmar una ambicion europèa mas per espaurugar lo monde ? Doblidan sonque de dire que França deu èsser d’acòrd per qu’una decision pòsca èsser transcricha dins lo drech francés. De mon punt de vista, los òmes politics nòstres son conscients que devon lor poder a « l’excepcion francesa » d’acumulacion de mandats electius e de presidéncias divèrsas ; aurián tot a pèrdre dins l’emergéncia d’un poder europèu vertadièr. Pel moment, pr’aquò, la crenta màger dels uns coma dels autres es la manca de participacion a un escrutinh qu’aurà, o volham o pas, una influéncia granda sus la vida politica exagonala. Avèm tornat trobar lo petit Nicolas, content d’el coma a l’acostumada, que bataleja suls emponts ; mas coma creire qualqu’un que vanta una Euròpa que pòt èsser sonque jos influéncia francesa ? Los socialistas, empedegats que son dins lors garrolhas intèrnas, se contentan, pel moment, de demandar un vòte-sancion contra Nicolas Ièr e d’acusar lo « cocut » Bayrou de lor aver panadas lors idèas. Bayrou, çaquelà, es un Europèu convencut. Son partit – magrinèl – e subretot lo dels Verts, menat per Cohn-Bendit, son los sols a plaidejar per una Euròpa politica, capabla de far rampèl als Estats units e de jogar un ròtle vertadièr per l’avenidor del planeta.
« Mas, mosur, seriá la fin de l’universalitat de França ?

Editorial de La Setmana, n°715


Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
12 mai 2009 2 12 /05 /mai /2009 00:24
Aquí ua « colhonada » trobada en horragar dens lo men ordenador…



LO PAISAN AU GRAN TEATRE DE BORDEU

Un jorn, l’irèia me prengot de me pagar lo gran teatre de Bordèu. A la gara Sent-Jan, demandèi mon camin ende un gran collegièn  que hasèva los cent pas davant la pòrta.
« Prenez ce tram, me dishot eth, et descendez à la Comédie. »
Atau hasoi e que me trobèi mija òra pus tard davant lo Gran Teatre, un b’ròi monument, ma fòi, dab una rengada de gròs pilars de pèira.
I avè un tap de monde bien vestit qu'atendèva davant un cabanon dab un petit trauquet. Voloi m'aprochar mès una hemna me tirèt per la mancha:
« A votre tour, paysan ! »
E me tornèi trobar lo darrèir de la coa. Atendoi bèra pausa mès fenii egau pr'arribar au trauc. Aquí, una b’ròia fimèla bien pintrada me demandèt çò que volèvi.
« Paradis ou parterre ?
— O ! Madama, per tèrra qu’i soi pro soent. Balhatz-me un paradís. Dempuí lo temps que trimi pensi que l’èi bien  ganhat!
— C'est trois francs.
— Tres liuras, aqueth bocin de papèir! Poiretz pas me lo hèser a mens ?
— On ne marchande pas ici ! »
Lo collegièn  que guardèva l’entrada comencèt a m’espiar de travèrs e la hemna que me seguiva marmonegèva meishantament. Comprengoi que n’èren pas contents. Lavetz, te li balhi las tres liuras shens mèi discutar e gahi autan sec lo gran escalièr.
E monte que te monti, e monte que te monti. Cresoi que n’i arriberí pas jamèi au paradís. Mès l'escalièr s’arrestèt bien un còp. Una hemna vestida de negue, una veusa probable, me hit passar suu costat e daurit una pòrta. Manquèi me trobar mau telament èri haut, pus haut que suu gran casse on piti lo mèste apèut de ma caça.

Me cramponèi a la talanquèra e, au cap d'un moment, gitèi un còp d
ulh ad arron. Aquí monde mon òme, en haut, au mièi, pertot. Las pus b’ròias fimèlas, las pus bien  vestidas, las pus bien pintradas èran embarradas dens espècias de caujas pindoladas. Au paradís, n'i avè pas nada de tan b’ròias. Nòste curè m’ec avè bien dit que las b’ròias hemnas n'anèvan pas soent au paradís mès n'èi pas jamèi poscut li hèser díser perqué…

Davant tot aqueth monde que papotegèva, qu’èra pindangat un torchon roge bien pus gran que lo ridèu deu lèit de mamè. Au cap d'un moment, las lutz se tuèn, las gents se taisèn e avisèi lavetz, au pè deu torchon  roge, un gran trauc d’on partit tot d'un còp un pet de fesilh que me hit sautar deu fautulh.
« C'est l'ouverture ! », ce ditz ma vesia en ajustant son capèth a plumas.
Jo me pensèi :
« E ben, mon òme, preu purmèir còp de la campanha, n'an pas plorat la carga ! »
Mès nada pluma ne volèt e las gents que se trobèvan dens lo trauc se botèn a s'espampolejar coma pècs. N'i avè un qu'avè un tròç de bòi  a la man gaucha e una sèga a l'auta. E èra aquí  mon òme ; e sèga que te sèga, i e sèga que te sèga ; jamèi ne lo poscot segar. N'i avè un aut’ qu'avè un meishant òs a la boca ; e chuca que te chuca, i e chuca que te chuca ; avè  bèth boissar los traucs, jamèi ne poscot chucar la meussa. Darrèir i avè un grandàs que volèva traucar lo papèir d'un pòt de confitura dab un culhèir de  bòi a cada man: e truca que te truca, i e truca que te truca ; jamèi ne lo poscot traucar.
Mès lo mèi pèc de tots qu'èra pitat sus una caissa e que volèva que los autes se truquèssin. Lavetz los excitèva dab son ossina : vos truqueratz, vos truqueratz pas, vos truqueratz, vos truqueratz pas ; mès jamèi ne se truquèn. Lo segaire contunèt de segar, lo trucaire de trucar e lo chucaire de chucar. Au cap d'una pausa, quan n’estón harts, s’arrestèn.
Lavetz lo torchon  que se levèt e las gents que se botèn a trucar de las mans. E que te me vesi arribar ? La granda cantosa. Autan lèu se botèt a cantar. Mès malurós, com era cantèva bien. Au costat d'era nòsta Melania que ten l'armoniòm a la glèisa canta coma un èish de carreta mau greishat. Au cap d'un moment de cantar que te me vesi sortir de darrèir un broishòc ? Lo triste ! lo triste dab un cotelàs antau. Lo sang me borís d'un còp. Me lèvi e li cridi :

« Tira-te de ‘quí, mila dius, cantosa ! Lo triste sire que te va tuar ! »
Tot lo monde n'avot après jo. Quauqu'un cridèt :
« Asseyez-vous, paysan !
— Nani, me seiterèi pas ! Voi pas dishar tuar una tan bèra fimèla e que canta tan bien  per dessús lo marcat ! »
Los vesins me gahèn au colet mès podètz  créser que me dishèi pas har. I e tira, i e possa, i e tira, i e possa. Me sentii enlèrtat e, sèi pas com, passèi per dessús la talanquèra e las gents se botèn a cridar. Tombèi, urosament per jo, suu qui ‘sagèva de segar lo pus gròs tròç de bòi. Aquò amortit l'aterrissatge mès pr’un còp avè fenit a tot jamèi de lo segar son tròç de bòi. L'avèi completament esbrigalhat e lo praue malurós, las mans suu cap, se planhèva doçament:
« Mon violoncelle! mon violoncelle ! », ce disèva eth.
Eri enquèra tot estambornit, quan lo gran collegièn qu'èra arribat en corrent me gahèt per darrèir:
« Je vais vous apprendre la musique, moi ! » que me dit e de fèt que me fotot au violon !
E ben ! Podètz créser que ne soi pas prés de i tornar au gran teatre de Bordèu !
Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
11 mai 2009 1 11 /05 /mai /2009 23:33
La mia banca en exemple !

En bon societari, qu’assistiscoi, quauques jorns a, a l’amassada generala de ma banca qui se ditz « populara, mès pas sens rason » ! Com dens tota entrepresa seriosa, las causas qu’èran estadas hèitas dens las règlas : corrièr tà anonciar lo jorn, l’òra e l’endret e ua adreça sus la tela tà poder telecargar lo tèxte complet deus diferents comptes renduts e las resolucions qui serén votadas aqueth jorn. Impression de las bonas, la mia banca que fa d’estauvis suu papèr… Qu’ac sabi, tots n’an pas un ordinator mès lo civisme, e mai siá per ua banca, a un prètz ! De tota faiçon, las informacions que’vse balhan ne son pas sonque las oficiaus ; ne van pas embestiar lo monde damb la « cosina intèrna » a la banca que sol especialistas e son capables de comprénguer, e enqüèra ! Qu’èram venguts, haut o baish, quatre cents tà escotar la missa grana e ns’apressar deu (petit) monde de la finança : directors e presidents deu costume negre o gris. Pendent ua orada e mieja, que ns’assabantèn sus la vita dificila deus banquièrs tà produsir riquessa tà mielher aidar e conselhar los clients. « Ne demorè pas sonque temps tà doas o tres questions, se desencusè lo director, mès qu’avem un planning de respectar. » Mandats sociaus multiples deus administrators (17 tà un e 11 tà la majoritat deus autes) ? Normau. Com se i hasèvan damb tantas obligacions de preséncia – a gratis de segur ? Que son abituats. La quasi-falhita de Natixis ? La fauta aus estatsunidencs. Lo salari deu navèth director general ? 500 000 euros… per an çò qu’es un salari modèst comparat a d’autes !  Levat jo e un o dos autes, tots  los societaris qu’aprovèn totas las resolucions ! Se pòt comprénguer… un minja dret que’us esperava… a gratis ! Ua bona accion de la banca…
Editoriau de La Setmana, n°714
Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
4 mai 2009 1 04 /05 /mai /2009 15:58
Cinisme e sorditge…

Coma de costuma, la chifras pels « passa-carrièras » de la fèsta del trabalh van de un a cinc sus l’escala de las manifestacions. Las gazetas, de drecha en general, an estimat que la capitada èra estada mendre que previst ; e lo pòrta-paraula del govèrn, el, a fach saber que, en despièch dels esfòrces dels sindicats, la mobilizacion vertadièra s’èra pas facha. Se pòt pensar que la decebuda d’un bòrd es estada remplaçada pel solatjament de l’autre ! segon lo principi que la natura a una asirança pel vuèg. Nicolas Ièr va poder contunhar las « reformas entamenadas » sens tornar dire benlèu que « quand i [aviá] una manifestacion, degun i prestava pas mai atencion ! » Susprenenta, aquela tissa de totjorn voler jutjar d’una situacion politica o sociala sonque d’aprèp los elements vesedors. E se lo monde, ensucats que son per aquela crisi, trobavan quitament pas « la fòrça » d’anar manifestar ? Manifestar, per d’unes, e mai foguèsson dins un desrei complet, es una cuasa que sa fa pas. Èstre vist en tren de desfilar jos una bandièra ? Nenni, manjan pas d’aquel pan ! Avián acceptat lo « metro-boulot-dodo » fins a la retirada ; situacion miserabla a còps, mas acceptada. Que d’unes ganhèssen dins una jornada çò que, eles, metián dos o tres meses a ganhar quand avián un trabalh èra pas just mas èra aital… Lo culhèr d’argent dins la boca, que !… Un fatalisme digne !
Mas, fàcia a al cinisme e al sorditge dels poderoses, la resignacion risca de durar pas. Los « passa-carrièras », escarnits pel president, canalisan una colèra que, autrament, poiriá èsser exprimida d’un autre biais. Lo bonaür de Nicolas e de Carlita e lo divòrci a venir de Berlusconi bastaràn benlèu pas. Los muts parlan pas mas pòden tustar per se far entendre.

Edotorial de La Setmana, n°713
Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
4 mai 2009 1 04 /05 /mai /2009 15:53
Ua banda, de truca-colhons !

L’iperactivitat deu nòste president que’m balha la virolera. De segur, aqueth òme quan aja acabat lo son prumèr mandat que poirà demandar la soa inscripcion dens lo libe deus recòrds dens ua categoria que demora de definir ! Que poiré estar dens la categoria « batalejaire » pr’amor que sap véner la soa merça, mès ne’u cau pas demandar d’assegurar lo servici aprèsventa. Que poiré estar dens la categoria « lenga de perrec » mès aquí tanpauc ne’u cau pas demandar d’assumir las soas paraulas. Vertat es que n’es pas aisit de’u voler classar pr’amor, desempuish la soa eleccion – que comencè dejà quan èra ministre de l’Interior – que s’es entornat d’un sarròt de calams tà preparar e escríver los sons perpaus ; e, com interveng de longa, qu’es vengut un òme universau, capable de díser missa, cantar vrèspas o recitar matinas en medish temps ; ne i a pas que La Princesse de Clèves que n’a pas jamei poscut engolir. De tota faiçon, lo mestièr deu nòste president ne’u permet pas de har literatura, encara mens de’n legir ; qu’es un òme d’accion qui aima de har mudar las linhas. Autanlèu dit, autanlèu hèit ! o quasi… Que ns’avèva promés de karcherizar la racalha e que… s’i hè ! o, au mens qu’assaja…  Que n’èm a mai de vint projèctes de lei contra la violéncia votats desempuish 2002 e, la setmana passada, a Niça, que ne’n prometó un aute tà lutar eficaçament contra las bandas – de joens, me pensi – e subertot las troperadas encagoladas o encapuchonadas. Qu’èi audit a la ràdio quauques reaccions de joens qui aimavan melhor se trufar d’aqueth navèth projècte en díser que, estosse votat, e cadré arrestar los policièrs qui son totjorn nombrós. Que’m hasó pensar a ua cançon : « Que soi ua banda de joens, a jo tot sol… » Quan comença ua « banda » ?

Editoriau de La Setmana, n°712
Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
21 avril 2009 2 21 /04 /avril /2009 00:02
Los cabridets saltan pas pus !

« Sufis pas de saltar coma de cabridets en disent : “Euròpa ! Euròpa !” per que Euròpa se faga ! » Los mai vièlhs se sovenon d’aquela frasa que, desempuèi, a fach flòri e es emplegada dins gaireben totas las circonstàncias amb las adaptacions necessàrias. La sansonha tòrna, un còp de mai, e, se ne cresèm las gasetas, los Franceses seràn encara mens nombroses que lo còp passat a se desplaçar per elegir lors deputats europèus. De segur, pels temps que corron, se pòt pensar qu’an d’autras preocupacions e son pas las rodomontadas de Nicolas Ièr que los van encoratjar. Mas seriá tròp aisit de lo téner per responsable d’una situacion cap a Euròpa que perdura desempuèi un brave brieu. Los diferents caps d’Estat o primièrs ministres, levat – de mon punt de vista – Giscard e Mitterrand, an pas jamai volgut una Euròpa que transcendariá los egoïsmes nacionals ; an menat una politica de gribolha, tributària dels eveniments franco-franceses. Dins aquel afar, lo president Pompidou pòrta una responsabilitat granda per aver fach dintrar los Britanics dins lo polalhièr europèu e De Gaulle l’aviá plan comprés que coneissiá lor asirança per una Euròpa, poder politic, e lor preferéncia per una zòna de libre-escambi. Coneissiá tanben l’eficacitat de lor diplomacia ; es pas per res que lobbying es un mot anglés ! L’ambicion de fargar una Euròpa supranacionala s’es anequelida ; lo quite M. Rocard, Europèu convençut… un còp èra !, diguèt, qualque temps a, que l’Euròpa qu’aviá somiada per el e las generacions futuras èra defuntada, sepelida jols vestits del libre-escambi. A l’ora d’ara, sol un Cohn-Bendit o un Bayrou an lo coratge de far campanha sus de tèmas europèus. Se cal pas estonar lavetz que los cabridets salten pas pus !

Editorial de La Setmana, n°711
Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
13 avril 2009 1 13 /04 /avril /2009 23:32
L’arrapadora

« Quitament quan ne disi pas arren, aquò hè bruch ! » qu’avèva dit, e damb rason, la dauna de Peitau, tota de blanc vestida, pendent la soa campanha electorau. E tots, de la dreta a l’esquèrra que li tombavan dessús, en tot se trufar, en causa de sa « bravitude » e de sos vestits blancs – color de dòl en China – au pè de la Granda Muralha. Desempuish, lo monde ne se son pas acostumats a las soas intervencions e la soa faiçon de har politica. N’a pas capitat de prénguer la direccion deu PS mès los sons amics n’an pas capitat tanpauc a l’estremar. Las mesuras de retorsion presas en contra d’era n’an pas avut nat resultat pr’amor qu’es sostenguda per las finanças de P. Berger ; que pòt atau contunhar d’estar un electron libre sus l’empont exagonau e au dehòra e los sons perpaus ne’s pòden pas mancar que lo PS es enqüèra mut o quasi. La setmana passada, en visita en Senegal – on es vasuda – que digó : « Quauqu’un que vengó aciu [en 2007] e’vse díser que “l’Òme african n’es pas dintrat dens l’Istòria”. Perdon, perdon tà aqueras paraulas mespresantas… qui n’engatjan pas ni França ni los francés. » Quin rambalh en çò nòste… a dreta sonque tà un còp ! E de díser que non serviva pas lo son país en parlar atau e que n’èra pas acceptable qu’ua responsabla politica desdisèsse en lo medish país çò qu’avèva dit lo president es qualitat… en un mot qu’èra hòla ! A l’esquèrra, lo PS, en seguida de Martina la ch’ti, peu prumèr còp desempuish bèra pausa, que hasó blòc tà aprovar lo son devís. Ne sabi pas se la dauna de Peitau li a enviat un mot tà l’arremerciar mès que deu minjar trusas (se congostar) de véder los sons « enemics » deu deguens aus sons pès. Lo pregadieu qu’a mudat en arrapadora e los socialistas que van tornar  legir Ionesco !

Editoriau de La Setmana, n°710

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
6 avril 2009 1 06 /04 /avril /2009 15:31
Lo tango es pas tot !

Pensatz un pauc, brave monde ! un mes sens lo petit Nicolas e sos bracejaments, sens la ch’ti del PS e la verge de Peitau ; un mes sens las garrolhas franco-francesas… Ailàs ! A pena acabat lo desmamatge, i me cal tornar !
Pendent un mes pr’aquò, amb d’amics, nos sèm passejats dins l’emisfèri sud dins la patria de Carlos Gardel, figura mitica del tango – nascut dins la vila ròsa per d’unes, en Uruguai per d’autres – : Argentina. A un pauc mai de 10000 km de distància, Argentina a pas res a priori per vos far pantaissar. las gents son gaireben totes d’origina europèa e son pas los qualque milièrs d’amerindians Mapuches que demòran que pòden colorar la societat ! Se ne jutgi d’après los qualques libres vists dins las librariás, l’interès per la cultura mapuche sembla pas èsser una prioritat… L’Istòria se torna pas escriure e la sola constatacion a far es que l’Òme blanc vengut d’Euròpa a impausat SA vision del monde e SA civilizacion coma o a fach un pauc pertot e coma, a còps, o vòl far encara quand vòl un planeta a son imatge. Dins aquel país, grand coma cinc còps França amb una populacion plan mendre pr’aquò, çò de remarcable son pas las vilas e lors monuments – la màger part del temps sens cap d’originalitat – que tiran l’uèlh mas la natura : planas immensas e montanhas tanben. Los Argentins, après dictaturas ferotges coma la de Jorge Videla e los « comandòs de la mòrt » vivon desempuèi un pauc mai de vint e cinc ans en democracia gràcia a Raúl Alfonsín que venguèt president en 1983 après lo fracàs de las Islas Malvinas (Falkland Islands). E, dins las conversacions que podiam aver, lo mot « subrevivent » torna dins la boca de mai d’un quand parlan d’aquelas annadas. La democracia es un ben fragil ; i deuriam pensar !

Editorial de La setmana, n°709
Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca