Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:27

« …Quoniam nominor leo ! »

Vòli pas dire mas, se aquò contunha, n’i a que van dire qu’aimariái d’èsser Agenés ! Perqué ? Per la bona rason que, per aquesta passa, se’n passa de causas dins lo capluòc d’Òut e Garona…

L’aglomeracion d’Agen, establiment public de cooperacion intercomunala, es venguda quicòm de fòrça important dins lo departament. Naturalament (!), lo conse d’Agen, En Dionis du Séjour, n’es vengut lo president segon l’istòria del leon que se prend la primièra part, etc. Tornatz legir las faulas del Fèdre o lo Joan de La Font per o saber tot !

Disi pas qu’a fach un còp d’estat – un còp d’aglomeracion seriá melhor ! – mas sabèm totes que los « gròsses » vòlon totjorn èsser mai gròsses e que « los petits seràn totjorn manjats pels gròsses »…

Sénher Donis es coma un fum d’òmes politics. Li desagrada pas d’acomolar las casquetas electivas. Sufís de se sovenir que, fins a 2012, èra deputat tanben !

Mas tot lo monde sap que quand i a un regropament o una fusion, coma se ditz, a l’entorn de l’aglomeracioon mai gròssa, se pausa lèu lèu lo problèma dels emplecs redondants.

Cada estructura se deu d’aver, per exemple, un director e un jos-director de quicòm. Se l’estructura creis i a pas forçadament besonh d’aver un second director, etc. Es çò qu’arriba dins lo cas de la fusion de dos organismes territoials. Ara que totas aquelas comunas se tròban regropadas dins una sola entitat, pareis normal de tirar aqueles emplecs que son de tròp ! Es aquí l’alh !

Un autre problèma – problematica, coma dison los qu’an de letras ! – que se pausa es que, dins tota estructura d’aquela mena i a un centre e una periferia. Aquí Agen es lo centre e los vilatges e vilatjòts mai o mens pròches son la periferia.

E, quitament se los conelhs municipals de las comunas an, en principi, votat per un restacament a l’estructura màger, se rendon compte adara que lo leon de l’endrech ne poiriá – e ne vòl – encara mai.

Es plan senat pel president de l’Aglomeracion d’Agen de dire que cal demingar lo nombre d’emplecs per çò que n’i a un fum que son redondants, per çò que las ajudas de l’Estat son o van estar redusidas, per çò qu’es la crisi, etc. Mas son argumentacion seriá mai acceptable pels autres elegits se lo cònse d’Agen èra pas a l’encòp jutge e partida. E lo vesi pas despolhar Agen en favor de las petitas comunas !

E tornam a un dels mals franceses : l’acumulacion dels mandats electius

Cronica occitana

le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 16 de novembre de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:26

Las platanas al cementèri, zo !

Vòli pas dire mas, sens èsser Agenés, partatgi lo sentiment del confraire, Sébastian B., que parla de las platanas que se tròban « entre la plaça Gensemin e la carrièra d’Alembert » e que los servicis especializats van ressegar e darrigar per la bona rason que representan, ça dison, un dangièr per las gents.

Ò, la Nadège Lauzzana, en carga del domeni « environament e desvolopament duradís » a de bonas rasons a far valer : la seguretat dels Ageneses !

L’argument es recevable, encar mai per çò que la responsabilitat es la de las equipas d’avant ! E los obrièrs – totes ? – que faguèron lo trabalh d’entreten dels arbres èran pas que de mascanhaires que copèron, a cada còp, las brancas d’un tal biais qu’aquestes son estats fragilizats (sic).

Aquelas platanas aurián degut mostrar un pauc mai de bona volontat ! Fin finala, las platanas an tòrt… Donc pena de mòrt !

Dins mon vilatge, qualques temps a, una entrepresa podèt de platanas tanben. Las podèt bèlament qu’a la fin del trabalh damorava gaireben pas que lo tronc.

Coma disiái a la consolessa qu’un trabalh aital me semblava una vergonha, me diguèt que l’entrepresa aviá totes los « santificats » necessaris a las intervencions sul domeni public, etc. e que o caliá far perqué lo monde que demoravan a l’entorn d’aquelas platanas n’avián lor confle d’aver de fuèlhas dins lor casal a la sason e repotegavan de longa.

Vos devètz rapelar tanben de totes aqueles arbres (platanas principalament) que foguèron darrigats lo long de nòstras rotas de campanha per çò qu’avián pres la tissa de se venir plantar al bèl mièg de la rota quand una veitura arribava…

Los responsables de l’Equipament e unes cònsols agèron una responsa a la mesura de lors responsibilitats ; faguèron tot copar !

L’Òme a rason, la platana a tòrt ! E los electors son contents.

Aimariái de far una suggestion a la municipalitat d’Agen (e a d’autres, perque pas !). Deurián plantar un pauc pertot arbres de betum armat, pintrats de verd e amb de fuèllhas de plastica e metre qualques pancartas per n’indicar la varietat : platana o auciprès del sègle XXI ! Aital, los vilards o los vilatgeses serián uroses d’aver d’arbres vertadièrament ecologics, non ?

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-garonne

dimenge, lo 9 de novembre de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:22

La barrica de las Danaïdas…

Vòli pas dire mas ne parlèri ja la setmana passada e, se i torni, es que lo quite president, mossur Pepy, de la SNCf ne tornèt parlar, el tanben !

Per el, fa pas cap de dobte, una de las rasons per las qualas la SNCF es dins la panada es lo tot-TGV.

« Los decideires an agut lo tòrt de voler far un malhum de TGV pertot. Tot aquò s’es fach al detriment de las dessertas mai localas.

La linha París-Marselha, quitament s’es frequantada, es deficitària. Lo tròç Tours-Boreaux serà pas jamai benefiari. Los que volián convéncer los decideires politics – que demandavan pas qu’a èsser convencuts – an « torçut » las chifras per far creire a la rentabilitat de l’afar. »

Ne diguèt d’autres, lo Pepy e vos podètz reportar als articles que concernisson lo TGV e las linhas novèlas…

A, lo TGV ! Es quicòm mai qu’un tren classic. Quand agachatz los dos, i a pas fòto, coma dison. Qual vòl adara d’un tren de l’aspècte vielhanchon ? Degun.

E puèi, lo raprochament « mitic » de París… Totes nòstres òmes politics sómian d’èsser pròche del poder, es a dire de París.

En cò nòstre, escotatz los totes a parlar : » Amb la LGV, serèm a tres oras de París ! Agen n’a besonh per se desvolopar. Nosautres, los politics, devèm mostrar lo camin, etc. » e autras fabiròlas.

Devant un tal requisitòri de la part del president de la SNCF, venent après lo de la Cort dels Comptes, òm auriá pogut creire a una reevaluacion el problèma denonciat per un fum de mond, dels ecologistas als agricultors, cadun avent sas rasons de refusar la linha…

Rai per Tours-Bordeaux qu’es en passa d’èsser acabada mas los autres tròces cap a Tolosa o cap a l’Espanha… Se poiriá benlèu tornar analisar las consequéncias en matèria de deutes e rapelar que son las regions, los departaments e las comunas traversadas que devon pagar.

Passa que t’ai vist ! nòste elèits locals la vòlon fòrt e mòrt, deguèssen endeutar las diferentas comunitats e abandonar autres projèctes mai utils a las gents.

Lo « progrès » ! Esquèrra e drecha amassa an pas qu’aquel mot dins lor vocabulari. LGV e TGV son coma la barrica de las Danaïdas. Lo país crebarà mas lo TGV serà lo mai fòrt !

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 26 d'octobre de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:19

Oximoron : bon sens païsan !

O disi de tira : soi pas un païsan e o soi pas jamai estat ! Ni agricultor ni cerealièr, ai pas tanpauc de bestial o de galinas… Las solas bèstias banudas en ma possession son los cagaròls qu’ai dins lo prat a l’entorn de l’ostal, e encara pas que los jorns de pluèja. Levat aquò, ai totjorn viscut « a la campanha » o gaireben coma dison los vilards e, sens èsser un ecologista pur e dur, ai totjorn fach, me sembla, d’ecologia sens o aber e sustot ai totjorn ensajat, modestament, de far pròva de sens comun. E, dins qualques afars recents, pertocant lo domeni agricòla, que trebolan l’opinion, es aqueste que manca autan dins las presas de decision coma dins los rasonaments de qualques uns per los quals la moneda tindanta en luòc d’etica. La « bòria de las mila vacas » es la concretizacion, dins l’exagòn, de çò qu’existís endacòm mai, en Euròpa e dins las Americas, e que fa plaser al president del sindicat agricòla màger que declarèt pauc de temps a, qu’un individú qu’aviá pas qu’un detzenat de vacas podiá pas pretendre de qualque faiçon que foguèsse a la qualificacion de « païsan » ! Aquí, tot es previst pel benaise de las bèstias (sic) que, fins ara e dempuèi lo rei Cezet, devián se passejar pels prats e endurarsoleh o pluèja, calor o freg, etc. L’ecologia es al programa tanben que, gràcia a las tecnicas modèrnas, recupèran e transforman tot… Son las vacas de Lozera o de Cantal que van èsser gelosas ! La paissièra – m’aperetz pas pus « barratge ! » – de Sivens dins Tarn sembla èsser un autre d’aqueles projèctes surdimensionats pels besonhs exprimits e per lo resultat esperat, e, aquí, parli pas del pauròt que trobèt la mòrt, la setmana passada ! Es pas en fasent desaparéisser los « pichons » païsans que l’agricultura se sauvarà !

Editorial de La Setmana, n°993

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:17

Una joguina pels òmes politics…

Vòli pas dire mas, amb la tela a portada de man, avèm tanben las novèlas a portada de man ! E es pas Mossur de La Palisse que me desmentiriá.

Çò que fau generalament es que legissi los títols de la premsa per veire çò qu’anóncian un o l’autre jornal e pòdi constatar que totes semblan se passar la consinha…

Naturalament, parli aquí de la premsa nacionala francesa, es a dire parisenca que l’autra, la premsa regionala coma la nòstra, es pas de comptar pels « mossurs ».

Dissabte matin, avant d’escriure aquela cronica, legiguèri en cò d’un confraire parisenc que « la Cort dels comptes de París [denonciava] las derivas dessenadas del TGV » degudas, d’après çò qu’ai comprés, a la « feblesa copabla de l’Estat e dels elegits qu’an volgut esténer lo malhum del TGV a tot còst ».

Me diretz que tot aquel monde, dins lors burèus confortables e amb de pagas bonas, an pas res mai a far que d’espepissar çò que sa fa dins la granda França.

Çaquelà, an d’expèrts, aquel monde, que lor mestièr es d’expertizar e de fornir de conclusions. E, generalament, aquelas conclusions son a prene amb seriós e nòstres elegits se’n privan pas quand aquò servís lor politica.

Lor rapòrt ven après un fum d’autres e confirma çò qu’es estat dit ja pels dirigents de la SNCF, a saber que lo TGV es de-fi-ci-ta-ri un pauc pertot levat per las linhas màgers de Parto a Marselha e una o doas autras.

Las lengas de sèrp que son los ecologistas de basa o dison desempuèi un brave brieu mas sabèm que cada president de region, cada president de conseil general, cada cònsol vòl « son »TGV.

Ne son damorats a l’imatge del « president / cònsol bastisseire », çò qu’es pas tròp dificille de far amb la moneda publica !

« Mossur » lo cònsol d’Agen qu’es tanben president de l’aglomeracion e qu’a encara qualques autras casquetas, la vòl fòrt e mòrt, aquela linha de TGV, de Bordèu a Tolosa, que sos trens s’arrestaràn dos còps per jorn al maximum a qualques quilomètres de la ciutat jasminiana pel mai grand plaser de qualques uns, pel grand desplaser de nòstre pòrtamoneda e per la destruccion gaireben inutila de nòtra contrada.

Entretemps, las linhas localas existaràn pas mai e los trens tanpauc, de segur… e nosautres prendrem la veitura o nos farem menar… coma o fasèm ja ! e pagarem, coma o fasèm per l’avion d’Agen a París, al nom del desenclavament de la província cap a París…

« Mossur » Valls, el tanben, vòl un TGV de Lion a Turin mentre que los ribairencs, italians e francés, son contra.

Mas los Franceses sabon pas çò qu’es bon per eles e França es un grand país !

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenga, lo 19 d(octobre de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:15

Un sinòde… Diable, diable !

Que la papa aja refusat, en prenent lo simple nom de Francés, de crear una « linhada » coma n’èra estada la costuma fins ara, èra ja pas « catolic » e los anti-calotins autan coma los tradicionalistas catolics avián pas tòrt benlèu de se mesfisar. « Qual soi per jutjar los autres ? » Aital parlèt lo papa Francés quand decidiguèt d’organizar un sinòde – assemblada dels evèsques – suls tèmas màgers del maridatge e de l’union, declinada jos totas sas formas. Tanlèu anonciat, tanlèu criticat ! La fumada blanca aviá pas desaparegut que preniá una posicion fèrma sus la pedofilia dels prèires qu’èra estada fins a una epòca recenta tractada mai o mens d’escondons pel Vatican. Lo sinòde seguís la dralha aital dubèrta e aquestes tèmas, tabós un còp èra, son estats discutits e las primièras conclusions ne son estadas publicadas. L’acarniment dels tradicionalistas per tocar pas a la doctrina a pas permés al papa de far acceptar son projècte complètament. Mas, ont los « mescresents » veson una desfacha en « rasa campanha », los catolics de bona volontat, quitament los que son mai concernits – los omosexuals, los divorciats, etc. – i veson una avançada positiva e sabon que lo camin serà long. Perqué un jutjament autan lapidari de la part dels « mescresents » ? An consciéncia benlèu que, lo sinòde capitèsse segon la volontat papala, lors arguments, pauc renovelats dempuèi l’an pèbre, perdrián lor eficacitat. Los tradicionalistas catolics i veson, eles, una ataca contra la societat – pas mens ! – e son pas luènh de pensar que François e Francesco son d’aliats objèctius. La Glèisa catolica es pas jamai estada una democracia e los cardinals vòtan pas per de « revolucionaris » Mas lo diable, a còps, es de la partida e elegiguèron Joan XXIII e, l’an passat, Francés !

Editorial de La Setmana, n°991

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:13

Lo país vist del defòra !

Vòli pas dire fa de ben de se trobar en vacanças ! Es un pauc ninòi benlèu de dire aquò quand sètz retirat mas de cambiar de luòc de vida pendent qualques jorns vos permet de tornar veire las causas d’una faiçon autra.

Malurosament, ai presa la tissa de me passejar sus la tela, quitament quand soi en viatge e, malurosament, soi al fial de las novèlas del mond mas sustot de las novèlas de França.

Lo problèma es que la lectura de totas aquelas despachas arrengadas per tèma o centre d’interès me balha l’impression d’una vision desformada de la realitat.

De veire tantas causas anar de bescaire fa que òm aimariá tornar pas jamai per las doblidar totas : governament, economia, talhas, afars « people », etc.

En parlar de « people », m’a personalament emmaliciada la novèla de la Dati – una remirabla ministra de la Justícia ! ! ! – que ven, devant un tribunal, d’obténer 2500 euros per mes del paire-segon-la-justícia per elever sa filha Zorha. Que lo paire, s’es lo paire, aja de participar a l’entrentenement de la dròlla, perque pas ? Que l’èx-garda dels sagèls aja una vida amorosa, perque pas ? Mas me soveni qu’a l’epòca fasiá las unas dels magazins « people » e semblava ufanosa de mostrar a totes la vida mai o mens descabestrada, mas de qualitat !, qu’èra, d’après çò que ne legissiái, un demostracion de sa reüssida sociala.

Reüssida sociala, de segur al mens a sabut causir lo paire de sa filha : un òme, amic de l’èx-president, amonedat al possible ! Vau pas plànger lo qu’es estat reconegut coma lo paire – aviá refusat de passar lo tèst de paternitat – mas seriá tombar dins un tracanard qu’aquò m’estonariá pas…

Vesètz, en vacanças, çò que me tira l’uèlh lo « trash », lo « people » ! N’ai vergonha.

Una realitat mai simpla. Pel primièr còp de ma vida, cresi, veni de prendre un verbal de 41 euros per non pagament del parcatge. E aquò m’arriba en Itàlia dins una vilòta mai pichona qu’Agen.

Ieu qu’èri urós de tornar trobar mon país e la familha, aquò m’a gastat la jornada. O ai pas fach exprès e aviái plan agachat la veitura vesina de la miá e aviái metut mon disc orario, mas èran lo tiquet amb las pèças que caliá metre ! Pensi que los policièrs locals se compòrtan coma o fan en cò nòstre. Devon « far de chifra » e se fan los estrangièrs !

Enfin, ne morirai pas mas serà un marrit sovenir demest un fum d’autres mai agradius … coma lo de se passejar sens aver tròp de visitors a l’entorn.

Del costat del lago d’Iseo, los Italians son autan nacionalistas coma los Franceses o son del costat d’Agen, ailàs ! Mas engatja pas que ieu.


Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lotet-Garonne

Dimenga, lo 12 d'octobre de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:11

« Me soi enganat… »

« Un còp fa pas puta ! » coma disiá l’autre… Aimariái, per un còp, prene la defensa d’un personatge que nos govèrna indirectament. Vòli parlar del president estatsunidenc. B. Obama, après un fum de rapòrts de sos servicis – sabètz totas aquelas inicialas juntas Cia, Nsa, que trabalhan per nòstre ben a totes ! –, ven de declarar oficialament que s’èra enganat. Es pas ni lo primièr ni lo darrièr a s’enganar e aquò nos arriba a totes. I a una diferéncia, çaquelà. B. Obama es lo cap de l’estat mai poderós del planeta e, quan s’engana dins l’exercici de sa foncion, las consequéncias son – o pòdon èsser – un pauc mai grèvas que per nosautres quand metèm un pauc tròp de sal dins lo frichti ! Ven donc de reconéisser que, dins lo fangàs mejan-oriental que los Estatsunidencs i patolhan desempuèi mai de dètz ans, aviá fach d’errors ; enfin, aviá presas de decisions après los comptes renduts recebuts de totes aqueles servicis. Ademetèt aver sosestimat lo poder de combativitat e de resisténcia de las fòrças armadas iraquianas malgrat totas las armas balhadas pels Estats Units. Admetèt qu’aviá pas previst – sos servicis –l’emergéncia d’aquela idra fanatizada que, al nom d’un Dieu que demanda pas res, escotela e chapla e assassina… B. Obama, en sa qualitat de cap d’Estat, ne prenguèt tota la responsabilitat sens s’amagar darrièr los incapables de tal o tal servici de rensenhamants. En fasent aquò, admetèt implicitament que F. Hollande, aviá rason quand voliá ajudar la rebellion siriana a far tombar Bachar el Assad. Dempuèi qu’es president, F. Hollande a degut prene decisions coratjosas dins lo domeni exterior e la situacion presenta li dona rason. Reconéisser s’èsser enganat es pas corrent de la part d’un òme politic. O caliá dire !

Editorial de La Setmana, n°988

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
6 décembre 2014 6 06 /12 /décembre /2014 16:08

Ives Chaland, una icòna que creis…

Vòli pas dire mas, i a pas qu’a París que las causas se passan !

« En region », n’avèm tanben d’espectacles e d’exposicions, de cantaires e de comedians… quitament se venon de Lutècia… Ailàs ! los mèdia de París se’n fan pas lo resson que n’an pro a nos abeurar de tot çò que se passa a Lutècia. Lutècia, sabètz, aquela gran vila del nòrd del reiaume !

A ! n’avèm de comentaris flatoses per vantar lo « trabalh menimós e extraordinari » fach per tal o tal musèu. Cada jorn nos pòrta a creire que tot se passa a Lutècia e que lo demai es pas qu’un desèrt.

Nosautres que vivèm « en region » o sabèm que se i pòrt trobar causòtas dins aquel desèrt mas cal ben dire que sèm plan coma los Aborigènes d’Austràlia, estrangièrs dins lor país fins a un periòde recent.

E parli pas de la cultura qu’a fargada nòstra identitat, es a dire l’occitana qu’es plan oblidada. Vertat es que cal èsser un pauc pèc per voler promòure lo « patoés » quand avèm una lenga tan bèla que nos dobrís los braces.

Demoram donc a la cultura francesa e prenèm Òlt e Garona… I a mai de trenta ans que los « Baladins en Agenais », jos aquela denominacion o d’autras, percorron lo departament per portar un pauc de cultura al mond de l’endrech. mas an trobat la « glòria » pas que lo jorn ont son anats se produsir a Lutècia.

Foguèri tot susprés d’enténer la setmana passada sus France Info qu’a Nerac de Labrit se teniá las seisenas jornadas Chaland.

Pels que serián pas al fial, precisi que Chaland es un dessinator que moriguèt al mes de julhat de 1990, a l’atge de 33 ans – lo de Jèsus – dins un accident de veitura.

Sortit de Nerac, èra un dels dròlles d’un veterinari plan conegut e, après sos estudis al licèu de la vila e, après lo bachilierat, a Sant Estève, èra anat a Lutècia per trabalhar dins son domeni.

Quand lo pauròt desapareguèt malastrosament, èra ja una personalitat e aviá complit una òbra tra qu’importanta.

Sos amics avián volgut un pauc mai tard li far un omenatge mas los aventdreches semblavan pas dispausats.

Se cal felicitar que i aja ara de « jornadas Chaland » quitament se òm ne pòt discutir tal o tal punt. Permeton a de gents, estrangièras al mond de la benda dessenhada de melhor conéisser aquela disciplina.

E,un quart de sègle après sa desaparicion, la « glèisa » dels adèptes de la linha clara segon Ives Chaland contunha de créisser…

Cronica occitana

Le Petit Bleu de lot-et-Garonne

Dimenge, lo 5 d'octobre de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
27 septembre 2014 6 27 /09 /septembre /2014 16:19

Qui vòl un « gendarma » darrièr cadun ?

Vòli pas dire mas, se ne cresi nòstre jornal, nòstra bona vila d’Agen auriá qualques problèmas de seguretat ; benlèu seguretat es pas lo mot que convendriá d’emplegar e poiriam emplegar l’autre que va amb el : incivilitats !

Pel moment, res de grèu grèu mas enfin, las gents dison que… pensan que… e naturalament, demandan al conse de prene de mesuras per tornar trobar la tranquillitat.

N’es pas l’apanatge de las vilas grandas o mejanas d’aver aquela mena de problèmas. Coma o dison los responsables, la « fauna » que s’installa dins d’unes endreches es pas totjorn desirada pels estatjants. En mai d’aquò es una « fauna » rabala dins la vila tota la jornada e que seramosa en serada dins qualques endreches de la vila.

Se pòt comprene que los que demòran dins lo quartièr se sentiscan pas tròp a d’aise fàcia a de monde sovent, mas pas totjorn, avinassats que parlan fòrt, demandan de cigarretas o de moneda, etc.

Las vilotetas son pas esparnhadas tanpauc e i a totjorn qualque estatjant per dire qu’a paur o que se sentís pas de passar a costat d’aquel monde, etc.

Vertat es que, coma demòri luènh de tot o quasi, me sentissi pas tròp concernit. Çaquelà, soi capable, pensi, coma tot individú, de pensar, reflechir e aver una opinion que val çò que val, de segur.

Quand èri drolletòt, la maire nos disiá que nos caliá mesfisar dels caracos, aqueles panaires de pola ! Mas quand passavan a l’ostau per amassar pelhas o agusar los cotèls, mamà lor fasiá bona figura e lor balhava los cotèls a agusar e de pelhas quand n’aviá, etc. Me rapèli pas se o me disiá mas deviá i aver de bons e de missants caracos !

Coneissèm la sonsaina… Es pr’amor d’aquò que nos podèm interrogar a prepaus d’aquela « fauna » qu’invasís a còps una carrièra o una autra.

Perque son aquí ? perque son desociallizats ? Perqué son avinassats ? etc.

Es pas una rason tanpauc d’acceptar las « incivilitats » coma se ditz ara. Ieu, m’agrada mai de dire la « grossieretat ». E, personalament, quand me tròbi confrontat a aquela grossieretat, rebequi, e de « mots grossièrs » ne coneissi tanben qualques uns.

Çaquelà, cal relativizar… Ne coneissèm pas, a l’entorn de nosautres, de joves e de mens joves d’en cò nòstre – pas d’estrangièrs – que te menan la sarabanda, que desraban las flors plantadas per la comuna, que brigalhan las causas pel plaser de vandalizar ? Eles, los coneissèm, e disèm quicòm ?

Es un trabalh e una lucha de cada jorn d’aprene e d’ensenhar a viure amassa ; se l’avèm oblidat, nos i calriá tornar metre…

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 28 de setembre de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca