Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
8 juillet 2014 2 08 /07 /juillet /2014 11:44

A l’Èst, totjorn los Alemands…

Vòli pas dire mas, coma soi pas un bon patriòta, ai pas fach la « couch potato » – la patana de divan – per agachar lo rescontre que, aparentament, milions de Franceses esperavan.

Soi pas anat tanpauc al cafè del vilatge agachar lo rescontre sul fenestron e cridar amb los autres per portar la pròva que los Franceses tornan suportar l’equipa nacionala…

Me sembla que los mèdia ne fan pro e qu’ai pas besonh d’apondre mon nom a la corala dels patriòtas chauvins pintorlejats – quand son pas avinats – que braman La Marseillaise – lo repic sonque ! –, per plan mostrar que son franceses ! Deman, solide, brandiràn la carta d’identitat o lo passapòrt… E quand los piòts volaràn, seràn de la partida !

Cresi qu’es Coluche que tornèt prene la frasa – aquel empruntèt un fum de frasas als autres ! – que ditz que « lo gal francés es lo sol que se carra de cantar los dos pès dins la mèrda – en pensar al femorièr ».

Non, faguèri pas res de tot aquò qu’aviái una autra ocupacion e agachèri sonque las darrièras dètz minutas del rescontre e assistiguèri a la desfacha de l’equipas de França per un sol ponch.

Sabi pas se tota la partida foguèt coma çò que vegèri mas los Franceses m’an balhat l’impression de jogar correctament e, s’an perdut, es la fauta a una manca d’astre e tanben al fach que, aqueste còp, los Alemands èran mai fòrts.

Cresi qu’es çò que diguèt de tira lo coach après la fin de partida. Se plangèt pas, diguèt pas que son equipa èra missanta, non, diguèt solament que los autres èran estats mai fòrts. Punt. Barra !

De mond qu’acceptan la desfacha après aver batalhat pendent una ora e mièja sus un terren, aquò nos càmbia dels arlèris que s’invitan sul fenestron per se plànger del marrit tractament que lor resèrvan los jutges o la polícia… Ni un ni los autres son de plànger se comparam lor vida amb la del Francés ordinari que deu comptar los centimes d’euros per arribar ala fin del mes e que, foguèsse difamat, se poiré pas pagar un avocat e n’auriá pas pòrta dubèrtas a la tele…

Ara que sèm pas mai dins la copa del mond de fotbòl, nos vam poder interessar al torn de França, non ?

Los Franceses aiman los jòcs de tota mena !

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 6 de julhet de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
2 juillet 2014 3 02 /07 /juillet /2014 23:01

« Espiatz a dreta, espiatz…

Republica bananèra enqüèra un còp ! Que s’ac poiré díser d’aqueste gran país que coneissem tots. Ne se passa pas ua jornada sens que los mèdia e vengan portar navèras de corrupcion, de concussion, de mensonjas, etc. Ne se passa pas ua jornada sens que los que son conernits e criden au complòt, a la vergonha d’un « governament deus jutges » a la sòlde deu govèrn en plaça e au dret – A, lo dret ! – a la presompcion d’innocéncia. « Pair, espiatz a man dreta, pair, espiatz a man esquèrra… » Atau qu’èra la legenda de l’imatge qu’amuishava Jean le Bon hasent un mortalatge deus son enemics damb ua espada enòrma peu gojatòt qu’èri. « Combat juste, que s’agiva de deféner França », ça disèva lo mèste. E jo, qu’èri tot esmiraglat a la lectura d’aqueths òmes poderós qui n’avèvan pas d’esitacion a’s lançar dens ua batalha ont corrèvan la risca d’èsser tuats, mès qu’ac hasèvan entà la grandor deu país. Ailàs, lo temps e l’atge qu’an desclucat los mens uelhs, com auré dit lo Gensemin e çò que vedi, au rebat de çò que legeishi dens los mèdia que’m hè arríder ende non pas plorar ! Ger, qu’èra la mensonja publica e solemna d’un ministre cap a la representacion nacionau. Uei, qu’es un ministre en exercici qui es muishat au dit per las soas declaracions obligatòrias e completas mès insincèras ! Uei, qu’es l’èx cap de l’Estat que’s tròba en guarda a vista ende n’aver mentit – eth, los sons amics politics, los sons avocats… – dens un sarròt d’afars e, tot especiaument, a perpaus de las soas despensas electoraus. Part emergida de l’icebèrg sonque… Se ne’n son pas dejà, que deurén estar tots medalhats pr’amòr que participan a la luta contra lo caumatge en balhar trabalh aus jornalistas, investigadors, jutges… Au fotbòl, que disen que joguerén per la moneda…

Editoriau de La Setmana, n°976

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
27 juin 2014 5 27 /06 /juin /2014 23:37

Gensemin encara viu ?

Vòli pas dire mas los mèdia an de prioritats, e los mèdia audiovisuals tot particularament que jògan totes al mai córrer cada jorn e quitament a cada emission.

E donc se pòt comprene que se fagan pas lo resson de tot çò que se passa dins cada canton del departament, encara que !

Vertat es que, en cò nòstre, los afogats del rugbi an mai d’astre que los del fotbòl e los qu’aiman lo vin mai d’astre que los beveires de cervesa quand s’agís de trobar una ajuda per promòure lor activitat.

Vertat es encara que lo rugbi atira mai de mond que non pas un escrivan qu’escriviá en lenga d’òc al sègle XIX…

En matèria de retorn sus investiment, las causas se pòdon pas comparar. Çaquelà, i a oficialament en França un consensus per considerar que la cultura es pas una mèrça coma las autras e que lo dever dels elegits e de totes los qu’an en carga, d’una faiçon o d’una autra, la mission de la difusar es de li balhar un resson onèste.

Es aquí l’alh ! La premsa e qualques ràdios son privadas e lors gavidaires fan çò que prensan mai bon pels proprietaris e accionaris.

La television dicha regionala es censada assegurar un servici public e, en Òut e Garòna al mens, n’avèm pas cap de privada.

Tot aquò per vos dire que los promotors del sesquicentenari de la mòrt de Gensemin aurián pogut esperar benlèu mai de sosten.

Qualques mèdia an jogat lo jòc mas d’autres an completament ignoradas las manifestacions organizadas. La comuna d’Agen èra pas contra mas semblariá qu’aguèsse fach un servici a minima. E se lo cònsol de la comuna faguèt un pinchon, lo matin après la messa, a la sesilha del Gensemin d’argent devant una jurada de notables e un public pauc nombrós – mas de qualitat, coma se ditz ! – se faguèt discret pendent totas las manifestacions. O sabèm totes qu’a d’ocupacions multiplas – cumulariá pas las casquetas ? – mas sufís pas de dire que l’occitan fa partida de nòstre ADN – qu’o volgam o pas – equ’es part de nòstra identitat agenesa… seriá melhor de o provar amb d’actes !

Li gèti pas la pèira qu’es pas solet responsable de la situacion presenta de nòstra lenga. Es plan conegut que la Republica aima las diferncias a la condicion que ges de cap siá mai naut que los autres !

Vaquí perque los que luchan per nòstra lenga, l’occitan, e la reconeissença dels autors de tria qu’an causit aquela lenga matrassada, deurián recebre lo sosten de totes e particularment dels elegits e dels mèdia…

Cresi, ailàs ! que nòstres elegits e los mèdia, en bons Franceses, an barrat las parpelas de l’occitan – e del francés tanben – per se consacrar a l’avenidor gloriós del « globish English ». Vòlon pas mancar lo tren de la modernitat del vilatge global !

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 28 de junh de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
27 juin 2014 5 27 /06 /juin /2014 18:59

Me’n diretz tant !

Me demandi a còps se los que veson lo veire a mitat vuèg serián pas mai nombroses que los que lo veson a mitat plen. De criticaires, ne mancam pas – e ne soi ! – e ne cal, dins la mesura que ne demòran pas a una critica estèrla.

Per aquesta passa, son pas los motius que mancan ! E, per se’n téner pas qu’a la vida politica, la critica es venguda l’argument-mèstre de totes los que se pòdon far ausir sus las ondas o al travèrs de las rets socialas : jornalistas, politicians, sindicalistas… Fa de mond !

Demòra pas als autres qu’a escotar per « se far una opinion », coma dison ; n’i a çaquelà qu’an ja una opinion e que o fan saber en brutlant de veituras, per exemple. Tot es matèria a contestacion.

Los agricultors que son estats meses sus tèrra per noirir lo planeta acceptan pas las restriccions dins l’emplec dels pesticidis e l’interdiccion de la cultura de las plantas OGM ; e tròban normal de polluïr sens aver a pagar per las consequéncias… Cada corporacion a sos arguments prèstes per defendre SA libertat !

En politica, lo cadun-per-se es mai feutrat per çò que son los politicians que fan la lei, mas que, per eles, aplican la lei del non-dich e del pas-vist-pas-pres ! L’escandal que pertòca l’UMP, partit e elegits amassa, es pas un escandal per çò que la Justícia es en tren de far son trabalh, ça dison los afogats dels micros coma l’Éric Ciotti dels Alps maritims. Levat qualques « emplegats » indelicats, degun èra pas al corrent, ni lo candidat a l’eleccion ni lo president del partit…

Totes fan valer lor in-te-gri-tat e sèm pregats de los creire. Çaquelà, milions d’euros que passan de mans en mans, desvirament d’argent public, etc. Pareis que « la democracia a un prètz ! » [J. Myard (UMP)]. Vertat es que las galèras convenon pas a totes !

Editorial de La Setmana, n°975

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
24 juin 2014 2 24 /06 /juin /2014 10:27

Progrès e fil a la pata…

Vòli pas dire mas vos o diguèri dimenge passat, podèm pas escapar al fotbòl coma podèm pas escapar al rugbi o al tennis quand son de sason !

O sabi qu’avètz totjorn la causida de daissar vòstre television atucada o de vos anar passejar pel campèstre o de far l’amor amb la persona que vos agrada mai…

Tot aquò, o sabi mas, d’un autre latz, semblariá que totas las cadenas que parlan francés se foguèssen balhadas lo mot per donar pas que de programas ninòis per vos daissar pas qu’una causida : lo-fot-bòl !

Ai pas res contra lo fotbòl que ja quand èri drollet èra lo sol espòrt que podiái jogar a la campanha… Èri pas dins un país de rugbi e l’okei e los basbòl avián pas encara passat los limits dels Estats Units e de Canadà…

Per çò que pertòca los jòcs electronics que siá sus un ordenador o una lausa, degun sabiá pas qu’aquò exisitiriá dins un avenidor pròche.

Los quites autors de sciéncia ficcion fasián córrer lor imaginacion dins los espacis intergalactics mas degun parlava pas, me sembla, d’apleches pas encara nascuts, d’apleches que nos anavan servir en aqueste començament del sègle XXI dins de domenis que i auriam pas jamai somiats !

Aital un telefonet intelligent – dison « smartphone » en francés ! – pòt far ofici de telefòn tanben mas, lo mai sovent, es pas son emplec màger ! Ieu, per exemple, me servissi mai dels diccionaris qu’ai cargats que non pas del telefòn ! Per d’autres, es l’aparelh fotografic, d’autres encara lo GPS, etc.

Me rapèli d’una de las primièras calculatrises de las chifras rojas que fasiá las quatre operacions çaquelà ; èra gaireben autan gròssa coma un telefonet intelligent de l’ora d’ara !

L’aviái crompada en Anglatèrra qu’èra en avança sus nosautres puèi la miniaturizacion avancèt a grandas cambadas e ne sèm al punt ont ne sèm uèi.

Per tornar a l’afar del fotbòl, los afogats pòdon passar d’un aplech a un autre per agachar lor espòrt favorit mentre que pòdon cercar los mots estrangièrs dins lo dicionari qu’an cargat e far de fòtos de lors amics que, coma eles, agachan lo mach sul fenestron o sus la lausa o sul telefonet… e tot aquò que i aja cap d’interferéncias d’un aparelh amb l’autre.

Ailàs pel progrès, totes aqueles apleches an, pel moment, un fil a la pata ! Sens corrent electric o corrent de substitucion, lo progrès que lausam tant e tant auriá mai d’un tren de retard !

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garone

Dimenge, lo 23 de junh de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
18 juin 2014 3 18 /06 /juin /2014 16:58

Saunejada sonque ?

Lo fotbòl qu’a totjorn avut las soas entradas dens los mèdia e mei que tot suu fenestron : articles, comentaris intelligents o pas, reportatges, repapiatges, etc.

E de quòra en quòra un pos de frèbe : ua finala, un derby, ua copa deu mond, uas declaracions escandalosas, ua Marselhesa non-cantada, ua color de pèth que ne conven pas aus « patriòtas »… De quòra en quòra tanben un pos de grandor, mei rar totun : ua equipa blau-blanc-roge e la « pròva » que l’integracion-a-la-francesa-n’es-pas-ua-quimèra (sic)…

Mes que i a tanben moments de geina, de malaisèr : l’idòla deus Francés que truca – un còp de cap – lo son adversari volontàriament per rasons escuras – insultas, ça digó a l’epòca ; jogadors que semblan mespresar los lors fans, embarrats que son a escotar la lor musica damb los escotaders dens las aurelhas ; jogadors damb pro de moneda ende pagar los servicis d’ua escòrt-girl, a còps menora, a un amic endeu son anniversari, etc.

Mès, qué que digui, ne cambiarà pas arren a la holia mediatica, « patriotica » e chauvinista ! E los pishafred com jo que’s deven carar pr’amor que seré hicar en dangèr lo planeta-fotbòl e los miliards que genèra en euros o en dòlars.

Que seré, en çò nòste au mens, adoptar ua posicion anti-« patriotica » au moment que França e’s cèrca ua identitat, ua rason de créder qu’es enqüèra ua poténcia importanta. En un mot com en cent, que seré har lo jòc deus extremistas e jogar contra la democracia !

Jo, n’èi pas jamei concebut l’espòrt, qué que sia, atau. Que m’agradarén Jòcs olimpics, Copa deu mond… sens nat imne nacionau a cantar o pas, sens drapèu, levat lo de la coloma de la patz, ende muishar a tots que la recompensa màger es lo plaser d’aver ganhat e non pas los milions de mei dens un compte en banca !

Editoriau de La Setmana, n°974

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
14 juin 2014 6 14 /06 /juin /2014 17:10

L’urgéncia de l’efemèra…

Vòli pas dire mas un eveniment caça l’autre e los mèdia passan de buòus en vacas sens cap de remòrs.

Los centenats de mòrts dins un accident d’avion o un ferry-boat son doblidats lèu lèu al profièch de la remesa de la roseta a un arlèri local plan conegut que deu, a son torn, daissar la plaça a quicòm mai…Coma dison las gents de la vila que son in : « Faut qu’ ça bouge, coco ! »

La novèla del moment es de segur la Copa del mond de fotbòl que se debana en Brasil. I podètz pas escapar ! I escaparetz pas !

An ja començat los mèdia, qué que sián, a parlar del primièr rescontre entre Brasil (3) e Croàcia (1) e de son arbitre japonés que… enfin m’atz comprés… auriá favorizat los Brasilièrs… Non ?… Òc ben !

An titolat : « Umiliacion ! » los mèdia de la peninsula iberica après lo rescontre Espanha (1)-Olanda (5). Los Espanhòls an pres una tanada qu’es pas de creire e, aquí, l’arbitre i es per res !

Aqueste dimenge, es França que jòga e, normalament, deuriam assistir, de la part dels commentators que trabalhan sul fenestron a un concors de chauvinisme coma a l’acostumada.

Donc, pendent los quinze jorns a venir, riscam d’aver pas que lo bachilierat de nòstres dròlles que se’n parlerà.

Levat una catastròfa, los caumaires dels camins de fèrre e los intermitents de l’espectacle son pas partits per aver un resson considerable en causa de la copa del mond.

A qué ten una revindicacion ? Lo quite Platini – un òme pròche del pòble quand jogava a Sant-Étienne – qu’es un membre eminent de la FIFA, s’emmalicièt la setmana passada e demandèt als grevistas e repotegaires de tota mena de Brasil de far un esfòrç e de daissar la « fèsta del fotbòl » se debanar. Lo pòble es, coma tantas autras causas, una donada de la geometria variabla !

Ieu, vau jogar a contrapè e vos parlar, per acabar aquela cronica, de las festivitats en l’onor de nòstre poèta agenés que coneguèt tanben una glòria exagonala.

E vòli aici, publicament, far compliment a la còla d’occitanistas que se son lançats dins l’aventura d’aqueste omenatge al poèta-perruquièr Gensemin.

Aquela còla a fach un trabalh immense, pas per de decoracions, pas per de moneda, non, sonque per l’amor e la dignitat de çò que Gensemin sonava la lenga « gascona »… An fach tot aquò per l’amor d’una lenga parlada, encara uèi, « dis Aups aus Pirenèus », nòsra lenga occitana…

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 15 de junh de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
9 juin 2014 1 09 /06 /juin /2014 01:22

Eròis o victimas o los dos ?

Vòli pas dire mas pòdi pas demorar sens parlar de las commemoracions dels setanten anniversari de çò que foguèt lo començament de la fin pel regim nazi.

Churchill aviá promés « de la sang e de las lagremas » a son pòble… e a totes los que se fasián una cèrta idèa de la libertat, coma se diriá al jorn d’uèi. E n’i aguèt aquel 6 de junh de 1944 quand cent cinquanta mila soldats se lancèron a l’assalt d’aquelas plajas normandas claufidas de minas, de « blockhaus » e de mitralhaderas.

E se, pendent annadas, a flor e a mesura de las ceremonias commemorativas, foguèt exaltat lo sacrifici de tantes soldats venguts, a còps de l’autre emisfèri, desliurar de la tirania un país e un continent que coneissián quitament pas, es lo primièr còp que las victimas civilas se tròban associadas a l’omenatge rendut per las nacions presentas.

Avèm pres l’abitud d’entendre parlar de domatges collaterals quand se parla d’operacions de guèrra. E cal ben reconéisser que los aliats avián fach bon pes en escampant las bombas sus tot çò que podiá èsser de qualque utilitat a l’enemic.

Se parlava pas de bombardaments de « la precision cirugicala » – que son ni precises ni cirugicals ! – e lo paure monde qu’avián pas agut lo temps de s’amagar dins los abrics o de s’escampilhar pels camps, corrián la risca de morir jol fuòc amic (sic).

Soi pas jamai estat un patriòta – al sens que s’entend tròp sovent : nacionalista ! – e presi pas gaire totas aquelas ceremonias amb los flons-flons e las bandièras al vent mas m’empacha pas çaquela d’èsser reconeissent prigondament a totes aqueles òmes joves que, dins son immensa majoritat, venián de far sos vint ans e que decidiguèron de far lo sacrifici de lor vida se n’èra de besonh per desbarrassar la tèrra de « la bèstia immonda ».

Sufís d’escotar los subrevivents, nonagenaris ara, quand parlan d’aquel temps : « Soi pas un eròi, ai simplament agut d’astre. Los eròis son totes mos fraires d’armas, chaplats per las balas enemigas tanlèu lo pè pausat sus la plaja. »

La guèrra de 14-18 deviá èsser la « der des der ». O foguèt pendent vint ans ! « Jamai pus », diguèron en 1945, lo còr sus la man, totes los dirigents del planeta après lo chaple de la segonda – o dosena ? Mas la Camarda reclama son dèime sens relambi e d’unes lançan de crosadas contra lo Mal, los mescresents o que te sabi per la satisfar…

Deuriam far nòstra, aquela frasa de Jacque Prévert : « Quina conariá, la guèrra ! »

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 8 de junh de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
4 juin 2014 3 04 /06 /juin /2014 09:37

Epigòns de Bonaparte…

Trio, triumvirat, tròica… Los Francés be serén vaduts amators de lengas estrangèras ! En tot cas, latin, italian, rus que son mes a contribucion peus uns e peus autes entà designar los tres savis (!) que son estats cargats, après la demission forçada deu president e deu comitat director, de preparar lo futur d’un partit – movement ? – que’s tròba de cuu en seguida de quauques revelacions dignas d’ua republica bananèra. Que’m demandi perque degun n’a emplegat lo mot « triada », empruntat a l’anglés damb lo sens de « organizacion… de tipe mafiós ». Desempuish que voló har la jòga de la democracia, aqueth partit que sembla n’aver pas sonque auvaris. Lo son president, mau elegit, que s’arrapava a la soa plaça com un muscle au son rocàs e, dinc adara, qu’avèva resistit a totas las escarmoishas e declaracions de hèu deus sons amics (!). L’afar Bygmalion – comptabilitat dobla e facturas faussas per quauques milions d’euros a perpaus de la darrèra campanha presidenciau, ça disen – que l’a hèit cabussar en tot implicar tanben l’ancian president, N. Sarközy. Que s’auré podut créder qu’aqueste escandal e balheré un pauc de relambi au partit au poder. Que non pas ! Lo president que hasó conéisher, aqueste diluns, dens la premsa regionau lo son projècte sus la diminucion deu nombre de las regions francesas, projècte qui, de tira, estó criticat per tota la classa pollitica e, subertot, per los barons qui perderàn lo lor castèth regionau, bastit, quauques ans a, damb los milions aufèrts peus contribuables. Que ne’n virarà ? N’ac sabem pas mès que podem constatar, un còp de mei, que los Francés e son considerats com incapables d’aver ua opinion valedera sus la question. Quid de las afinitats locaus o regionaus ? L’oncion reiau que prima !

Editoriau de La Setmana, n°972

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article
1 juin 2014 7 01 /06 /juin /2014 12:00

Après lo desastre…

Vòli pas dire mas, quin rambalh desempuèi aquelas eleccions europèas ! Los mèdia escriches e audiovisuals an totes cabussat dins l’analisi del cossí del perqué de la victòria del partit de la drecha extrèma.

De segur, jornalistas e politicians de tota mena se dobtavan qu’un fum d’electors practicarián lo vòte amb los pès e que, compte tengut dels explèits de l’esquèrra de governament e de l’obstruccion de la drecha de govèrn, las chifras a prepaus d’aqueles partits serián pas bonas ; mas degun auriá pas jamai pensat a çò que totes considèran coma una seïsme, un tèrratremol, un tsunami…

Quitament se sètz allergic als mèdia, la novèla vos a pas escapat. Fàcia a la pujada d’aquela drecha extrèma, los partits màgers, que se dison de governament, an perdut una molonada d’electors sens que los autres, los petits, ne ganhen.

Dins lo meteis temps, l’esquèrra, la qu’es al poder, sap pas pus on penjar lo lum e la drecha, la qu’aimariá i èsser, se paga, un còp de mai, un escandal que ven d’obligar son president a demissionar.

E las rasons del defèci dels electors son pas dificilas a trobar. Far d’annadas que los uns e los autres – parli dels elegits e dels politicians – quitan pas de barjacar sus la necessitat pels Franceses de far de sacrificis.

Seriá pas res – faiçon de parlar ! – se, dins lo meteis temps, nòstres elegits s’arrapavan pas a lor acumulacion de mandats, a lors getons de preséncia per d’unes, a lor sinecura per d’autres.

Seriá pas res se, dins lo meteis temps, qualques individús jogavan pas amb de milièrs, a còps de milions, d’euros e… s’apreniam pas pels mèdia que las faussas facturas – denegadas quand l’afar ven public – sembla èsser un afar « normal » quand s’agís d’ajudar lo candidat en campanha electorala.

Enfin, seriá pas res se tot aquel monde venián pas a cada còp nos pregar de los creire, de creire a lor integritat, a lor onestetat intellectuala e ciutadana, etc. avant de reconéisser que benlèu i a agut qualques mancaments a l’etica e a l’onestat… Coma dins d’autres afars recents, seriái pas susprés d’aprene que, fin finala, totas aquelas magolhas son estadas fachas « sens que degun o saupèsse mas de lor plen grat ! » – coma o aviá dich lo ciclista Virenque a propaus del dopatge.

G. Brassens o disiá, fa longtemps, dins una cançon : « I a pas pus de moralitat publica dins nòstra França ! » Al mens, lo grand Georges se contentava de cantar ; fasiá pas la morala coma la fan, tot lo sant clame del jorn, nòstres representants…

Republica bananièra de las mors primitivas amb politicians – pas totes de segur – sens etica mas totjorn sermonaira, França es un grand país !

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge lo 1er de junh de 2014

Repost 0
Andriu de Gavaudan
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca