Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
4 septembre 2012 2 04 /09 /septembre /2012 12:28

Senators en resisténcia !

 

P. Camani, president deu conselh generau e senator d’Òut e Garona que ven d’ac díser sens ambiguïtat dens la premsa : « Que pensi que l’acumulacion deus mandats deu estar suprimida ; […] que permeterà ua rejoenida de la classa politica. Que votarèi donc la lei damb estrambòrd… » N’èi pas consultat tota la premsa exagonau entà conéisher l’estrambòrd de tots los senators socialistas mès, de segur, demest los que seguiràn la decision – d’aubuns parlan de diktat ! –  presa a la demanda de M. Aubry, l’estrambòrd es mesurat ; quauques cacics – Rebsamen, Coulomb… –, deu cursus electorau eloquent e expèrts in acumulacion, que’s susmautan e tornan avançar arguments definitius a cada còp quan se parla deu mandat unic : « Un deputat, e enqüèra mei un senator qui es un elegit de las collectivitats locaus, que deu aver un mandat locau entà ne doblidar pas los problèmas deu pòble, etc. » Sonsaina qu’èi totjorn entenuda. Entaus nòstes deputats e senators, l’acumulacion ne pòt pas servir son que la democracia ; los conflictes d’interès eventuaus n’existeishen pas e que deurem estar vergonhós de gausar parlar de clientelisme o de moneda… L’interès solet deu pòble qu’es a préner en consideracion, e se los electors e vòtan ende eths qu’es ua pròva irrefutabla deu lor devoament ! Que coneishèvam un « pas de senator », un « traïn de senator » ; que vam aver un « combat de senator ». E la resisténcia que s’organiza, au deguens deu P.S. e demest los elegits entà votar ua lei a minima. Sus aquel punt, essenciau entà la nòsta vita republicana !, los Rebsamen e los Copé  que hèn causa comuna.  « Solidaritat santa de l’artesanat » cantava lo Brassens. Ne soi pas segur que lo govèrn s’i escaderà o que n’aurà la volontat ; qu’a besonh deus senators e aquestes qu’ac saben !

 

Edotoriau de La Setmana, n°883

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
2 septembre 2012 7 02 /09 /septembre /2012 11:00

Paraula de senators, paraula de res ?

 

Vòli pas dire mas se, fins ara, coneissiam « anar un pas de senator » e tanben « anar un traïn de senator », aviam pas jamai entendut parlar d’un « combat de senator » !

Tot arriba sus aquela tèrra e l’idèa de Martine Aubry de voler metre fin a l’acumulacion de mandats electius buta contra l’abitud plan ancorada dins nòstra doça França qu’un òme politic es mai eficaç quand deten un fum de mandats.

E, per un còp, las divergéncias entre esquèrra e drecha existisson pas mai… Coma o disiá Brassens : « Solidaritat santa de l’artisanat », elctoral s’enten !

Disi pas que las intencions de Martine èran de las puras mas, per ieu, tròbi que, pel primièr còp dempuèi longtemps, es un pas que lo Partit socialista auriá tòrt de prendre pas.

La politica es un mestièr, çò dison los politicians de tota mena. Perque pas ? Mas, dins aquel cas, ne cal tirar totas las conclusions e se donar los mejans de practicar aquel mestièr d’una faiçon conscienciosa.

Coneissètz, vosautres, de patrons que daissan – oficialament – lors obrièrs far un trabalh a temps complet dins lor fabrica e ne far dos o tres autres a temps complèt tanben a costat ?

Quand èri en activitat, mon patron me disiá totjorn que deviái consacrar tot mon temps a mon mestièr e que se me demorava un pauc de vam o podiái consacrar a quicòm mai ; sosentendut : se vos demòra pro de vam es que fasètz pas vòstre trabalh coma cal.

Nòstres politicians son de suròmes e l’eleccion lor balha los mejans de o far tot. Es vertadièrament esmovent de veire a qual punt, deputats e senators passan lor vida a se devoar a la causa republicana. Son gaireben totes de sants sòmes que se seràn ganhat lo paradís sus tèrra.

La sola causa que nos dison pas – e que demandam pas, o cal admetre – es que la multiplicitat de mandats electius permet de se far una practica e de tocar un pauc mai de moneda e qualque avantatges anèxes.

Al Partit socialista, los senators Rebsamen e Coulomb dison qu’an pas res signat e qu’aquela decision val unicament pels senators novèls. Ipocrisia de las bèlas !

Nòstres senators vòlon trabalhar ; son pas coma totes aqueles caumaires e eremistas que passan lor temps a voler d’ajudas publicas !

Cal esperar que lo govèrn aurà lo coratge de far passar la lei mas ne soi pas segur per çò que los socialistas son pas jamai estats coratjoses per abolir los privilègis, sustot quand son eles  (emai los autres de drecha) que ne profièchon.

E nosautres, paures piòts, contunharam de votar per eles !

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Diimeng, lo 2 de setembre de 2012

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
28 août 2012 2 28 /08 /août /2012 23:10

Avètz dich : « Fisança » ?

 

Secaresa e Garona a sec. Dintrada escolara dificila per manca de regents e de professors. Campanha presidenciala ultra-conservairitz dels Republicans en los Estats Units, nòstra segonda patria. « Guèrras » divèrsas – de succession al PS, pel líder a venir per l’UMP… –,  dins las universitats d’estiu dels partits politics franceses. Guèrras, chaples… un pauc pertot sul planeta… Après aquesta enumeracion, corteta, dels eveniments que se pòdon legir, entendre o veire cada jorn dins los media, agachi lo cèl en agent paur que me tombe sul cap e me disi, dins un primièr temps, que, amagat coma o soi dins mon canton, escaparai benlèu a l’ira dels dieus ! Mas coma d’èsser supersticiós pòrta malaür, ensagi de veire lo bon costat de las causas o, al mens, lo mens maissant. Desempuèi l’origina dels temps, Garona asaiga la plana e son limon es un don del cèl d’après çò qu’ai après a las escòlas ; lo jorn que los òmes tornaràn trobar lo camin de la saviesa – los « païsans » en particular que considèran son aiga coma abondosa, etèrna e a gratis – lo riu tornarà complir son ofici. A l’UMP, Las granolhas vòlon un rei a tota fòrça dempuèi que Nicolàs, « lor » Nicolas, a pres una retirada forçada, e momentanèa ? En evocant son cas personal de ministra : « Soi coma un can amb una muselièra », C. Duflot fa una bona analisi de la situacion dels Verds. E, al PS, M. Aubry vòl plan balhar las claus de l’ostal mas se gardar los dobles ! E totes dison que « fan fisança » o « se fan fisança » ! Vesètz ben que, levat Melenchon que contunha de roscalhar, totes son venguts « savis » ! Parlarai pas de las nacions vesinas o dels Estatsunidencs que lor percepcion de la saviesa es diferenta. I a plan longtemps que degun nos a pas servit la « saviesa populara » mas lor fau fisança !

 

Edotorial de La Setmana, n°882

 


 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
26 août 2012 7 26 /08 /août /2012 23:15

Trenta quatren aniversari… e òc !

 

Vòli pas dire mas, se lo solelh nos fa cantar, coma o ditz la publicitat per te sabi pas qué, anam poder montar una corala!

Fa qualque temps que tenèm un calimàs de primièra dins nòstre canton e, que siá lo jorn coma la nuèit, nos’n trobam melhor de demorar a l’acès quand avèm pas cap d’obligacion obligatòria (!).

Coma m’arriva, a còps, d’èsser optimista, vesi que los jorns a venir semblarián dever èsser mens cauds e puèi me disi que l’ivèrn es per tornar après l’auton.

Vos parlarai pas de la vida vidanta, del caumatge, del dopatge en cò dels ciclistas, de la situacion en Siria o del cinisme de Pútin. Tot aquò, o podètz trobar dins los articles escriches o represes dins la premsa.

Avètz rason de pensar que devi èsser un pauc fòl de vos parlar pas que de colhonadas sens cap d’interès e que fariái melhor de me calar…

Mas una cronica es una cronica e fa ja qualque temps que l’asseguri dins Lo Pichon Blau d’Òut e Garona [Le Petit Bleu] : per o dire francament, fa trenta quatre annadas que vos veni veire cada setmana… E, levat, pendent dos estius [julhet, agost] qu’èra estat decretat que « l’estiu, l’occitan interessava pas lo monde o los toristas (o me rapèli pas mai) », soi fidèl al pòst – ai degut mancar pas qu’un detzenat de còps dempuèi la debuta) – e ai escricha la cronica ont que me trobèssi, en las Americas coma en Australia o Nòva Zelanda ; e l’ai mandada per fax a l’epòca vièlha e ara per corrièl de segur.

Un pauc d’istòria pels joves benlèu. En 1978, qu’èra Sr Pourre qu’èra cap redactor del jornal qu’aviá son sèti a la rue Voltaire (Agen), pròche del teatre. E ieu, pauròt, èri anat me plànger, mandat per d’autres militants occitanistas, de l’abséncia de l’occitan dins la premsa locala. Innocéncia de l’atge, necitge… un pauc dels dos. Sr Pourre me recebèt plan coralament, m’escotèt blagassar e quand aguèri acabat me diguèt : « Tot aquò es plan bon ! Volètz d’occitan dins lo jornal ? una cronica ? Alara, la vos calriá escriure…

E es aital que venguèri cronicaire en lenga occitana… sens pretencion mas amb la satisfaccion de portar ma pèira modestament a la promocion de nòstra lenga. De segur, aquò sufís pas e cadun causís sa faiçon de far : la paura Bernadeta, que ne parlèri la setmana passada, aviá causit la sieuna e de bèla manièra, d’autres an fach un autra causida…

Cal pas jamai desesperar quitament se lo camin es pas aisit e se devèm contunhar de butar a la ròda per far avançar las causas…

Trenta quatre ans… Se me o daissan far espèri que n’i aurà plan maitas…


Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-etGaronne

Dimenge 26 d'agost de 2012

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
21 août 2012 2 21 /08 /août /2012 11:49

Rason guardar…

 

Lo privilègi de l’editorialista qu’es de poder escríver çò que’u passa peu cap. Mès que pòt, a còps, estar un tracanard en causa de la soa ignorància e de la diversitat deu lectorat. Dificultat de ne passar pas la mesura. Dens la nòsta societat descrestianizada, qu’es ua causa comuna de criticar tot çò que tòca a la religion catolica e aus sons representants : lo papa, los avèsques e los curès. Los protestants que son generaument esparnhats, benlèu pr’amor representan, istoricament, ua dissidéncia. Las criticas que son plan mei mesuradas – en public e dens los mèdia au mens – quand s’ageish de la religion musulmana e deus sons imams. E quitament los que « minjan deu curè » ne son pas autan otrancièrs ; qu’aurén paur de las reaccions de la comunitat musulmana o que quauque fatwa e sia prononciada contra eths, los mescredents ? Qu’es vertat que las reaccions de la Glèisa catolica, e mei sian « atristadas », n’an pas arren a véder e la libertat d’expression, reivindicada per tot criticassaire, que’s pòt exprimir abituaument sens cap de problèma. Que’us cau acceptar totun que la Glèisa defenda lo son claus e que hàcia conéisher la soa posicion suus problèmas de societat. La soa vision que pòt aparéisher com retrograda a d’aubuns mès, que sàpii, lo qui ne cred pas ni a Dieu ni a diable n’a pas a ne ténguer compte. Atau de la virginitat avant lo maridatge, deu condom, etc. L’exemple mei recent qu’es lo maridatge deus omosexuaus : L’arquevèsque de París, Mgr Vingt-Trois, qu’escrivó ua pregària ende la hèsta de l’Assompcion que ditz, enter autas causas : « Endeus… joens ; que tots ajudem cadun a descobrir lo son camin cap au bonaür … [e que benefícien] de l’amor d’un pair e d’ua mair ». On es l’escandal ? Que cau saber mesura guardar !

 

Editoriau de La Setmana, n°881

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
18 août 2012 6 18 /08 /août /2012 11:55

Una amiga se n’es anada…

 

Vòli pas dire mas, amb lo temps que passa, los rescontres se fan mai sovent a l’entorn de la caissa que non pas de las santas fonts per un baptisme o de l’autar o la maison comuna per un maridatge…

L’aviái pas vista dempuèi gaireben una annada mas, entre sas activitats professionalas e son engatjament militant per l’ensenhament de l’occitan (èra presidenta de OC-Bi), èra totjorn sus l’empont ; reservava son temps libre per s’ocupar de sa pichona familha.

Lo corrièl me foguèt coma un còp de punh dins l’estomac que m’anonciava que veniá de defuntar. O tornèri legir un còp, dos còps… per èsser plan segur que compreniái los mots, totes los mots e que m’enganavi pas. La realitat, ailàs, èra plan la realitat e foguèt pas lo còp de fil que passèri que me desenganèt.

Aparentament, coneguèt son mal quatre o cinc meses a e, d’après çò qu’ai après, faguèt mostra d’un coratge bèl e partiguèt en disent : « dormir, dormir »…


B.F.jpg


O sabèm totes que la vida, nòstra vida es pas qu’un intermèdi dins l’escala del temps mas partir a la cinquantena quand òm a la carga de drollets encar me sembla una injustícia granda.

Ò, la ceremoniá foguèt de las bèlas e la prèire a sabut trobar los mots que caliá per apasimar un pauc la dolor de sa familha e de sos amics, nombroses, ramosats dins la gleisòta de Sant Aubin (Òut e Garona) ; las qualques paraulas de sos pròches prononciadas dins la glèisa tanben.

Mas aguèri pas lo coratge, per rasons personalas de segur e en causa de l’emocion que me quichava, d’anar « signar » la caissa e saludar la familha. Èra pas la pena d’anar mostrar mas lagremas a sa familha desolada.

Coma tantes còps dins ma vida, per d’escasenças identicas, me fau lo repròchi de l’aver pas pro sostenguda benlèu dins son combat militant, d’aver pas pres de sas novèlas mai sovent mas la vida es çò qu’es e los regrèts son pas que de regrèts…

Un amiga meuna se n’es anada que daissa un òme e dos orfanèls ; es estada tota sa vida un exemple de seguir… S’apelava Bernadette Fournié… Requiescat in pace !

 

DSC_0035.JPG

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 19 d'agost de 2012

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
11 août 2012 6 11 /08 /août /2012 18:43

La pèira del Sisif

 

Tornarai pas sul cossí del perqué del mite de Sisif que foguèt condemnat a carrejar sens relambi un ròc al som d’una montanha d’ont tornava davalar autanlèu. N’es aital de las lengas minorizadas ; n’es aital de l’occitan al mens !

L’occitan existís desempuèi un milierat d’annadas e la literatura occitana, amb los trobadors, foguèt la primièra literatura vertadièrament europèa e influencièt totas las autras  a l’epòca e mait ard tanben.

L’istòria a volgut que, dins l’espaci geografic que s’apèla anuèit França, los òmes del Nòrd aguèron lo dessús dins las guèrras qu’opausèron lo rei de la França de l’epòca als senhors del Sud. Mençonarai son que la Crosada dels Albigeses al sègle XIIIen que foguèt lo començament de la fin, se se pòt dire, d’aquela civilizacion espectaclosa que contunhèt, ça que là, de rajar qualque temps encara.

Per far cort, entre l’ordenança del rei Francés Ièr (en 1539) – qu’èra dirigida contra lo latin principalament – que demandava que totes los documents oficials foguèssen redigits en « bonne langue françoise » e los revolucionaris de 1789 – doblidar pas l’abat Grégoire, un grand democrata, ça dison los istorians franceses – per los quals caliá anientar totes los pateses qu’èran son que l’expression de la « contrarevolucion », las lengas istoricas de la França d’ara entamenèron un long camin cap a la descasença e l’occitan coma las autras…

De literatura, n’i aguèt de segur ; d’escrivans e de poètas tanben, mas la koinè qu’aviá permés als trobadors, de Lemosin a Provença e d’Aquitània a Auvèrnhe, de « trobar » – crear – en inventar çò que se sona : trobar lèu, trobar clus, trobar ric e de compausar albas e cançons, tensons e sirventés, aquesta koinè perdèt de sa fòrça e gaireben totes los qu’avián enveja de s’exprimir dins lor lenga s’acantonèron dins lor província.

Son pas las atacas qu’an mancat e que mancan de la part del poder central, es a dire de París. Las atacas se son fachas encara mai frontalas e mai vivas desempuèi que França, orfanèla de sa poténcia coloniala, s’es replegada sus son claus en proclamant urbi et orbi que nòstra lenga nacionala, lo francés èra assautada per lo tot-anglés e que caliá a tota fòrça defendre aquesta lenga universala, eiretièra del sègle dels Lums e portaira de la Libertat (amb una L granda) e bla bla bla…

L’occitan vòl pas morir. Al sens contra, al moment qu'un liberalisme descabestrat canta la globalizacion las gents vòlon recuperar lor eiretage cultural.

Aquesta setmana, los Sisifes de l’epòca contemporanèa rotlaràn lor pèira, non pas lor pèira mas lor ròc ! pendent l’estagi de l’Escòla occitana d’estiu au licèu « L’Ostal » de Vilanuèva d’Òut e espèran totes los que vòlon partejar paratge e convivéncia.

Nòstra lenga malauteja, de segur mas tant que i aurà de Sisifes, nòstra lenga viurà !

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

dimenge, lo 12 d'agost de 2012

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
6 août 2012 1 06 /08 /août /2012 11:10

Estalvis e comol…

 

Qual a dich que, dins aqueste temps de crisi, la representacion nacionala reclamava d’esfòrces als ciutadans mas que fasiá pas grand causa per estalviar moneda ? Son mai d’un a balhar coma rason màger que « la democracia se merita e a un prètz » ! Nos cal donc saludar la decision que ven d’èsser presa per las instàncias del Parlament. Per far d’estalvis, venon de passar un acòrd amb un operator telefonic màger e cada deputat aurà son prètzfach illimitat per son telefonet intelligent amb aqueste. Tot serà gerit per l’administracion del parlament s’ai plan comprés. Aquela decision a pas rescontrat cap d’oposicion ni d’un ni de l’autre… La demanda de transparéncia a propaus de l’IRFM (indemnitat representavia de foncion de 6000 euros a quicòm prèp) a pas aguda la meteissa fortuna. La comission concernida, dins un grand vam patriotic e al nom de las libertats individualas, a refusat qual contraròtle que foguèsse d’aquelas despensas ; lo rapèl  de l’escandal de las nòtas de despensas dels deputats britanics a pas cambiada la decision. Nòstres elegits son, plan segur, coma los « mercats » e s’estiman pro grands per se regular totes sols. E se n’i a un o dos que passan l’òsca, pòt èsser pas qu’una manca de discerniment regretabla. Dins aquel domeni, degun acusa pas l’autre d’ideologia malsana ; Esquèrra e Drecha menan una lucha identica per servar  l’opacitat ! La consolessa de Montalban, Brigitte Barèges, victima de l’alternància nacionala, n'es pas mai concernida e ven de triplar sas indemnitats per conservar los revenguts qu’aviá – 8200 euros brut –avant d’èsser una èx-deputada. O a fach amb l’acòrd de sa majoritat que tròba normal qu’« un trabalh – lo de cònsol – qu’enebís tota autra activitat » siá plan remunerat. Una question : coma fasiá abans ?

 

Editorial de La Setmana, n°880

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
6 août 2012 1 06 /08 /août /2012 00:49

« Zebda » a Rodés, occitan de segur !

 

Vòli pas dire mas… vos dire que l’Estivada de Rodés, que ne parlavi la setmana passada, foguèt un succès vos farà pas sautar d’estrambòrd per çò que, encara un còp, i a pro de manifestacions dins lo departament.

Teni pr’aquò a saludar un còp de mai aquela manifestacion qu’enauça l’èime nòstre, l’èime occitan en propausant un platèu d’artistas e d’intervenents pendent cinc jornadas e, tot aquò, a gratis!

E, començament de presa de consciéncia dels òmes politics e interès politic plan comprés, son las regions occitanas, enclausas la Val d’Aran (Generalitat de Catalonha, Espanha) e las Valadas italianas (Còni / Cuneo, Itàlia) que ne son los benfactors…

Pel primièr còp ongan, après dètz e nòu ans d’existéncia pr’aquò, l’Estivada èra sostenguda per totas las regions ont una varietat de l’occitan es parlada e, pendent cinc jorns, Rodés (Avairon) foguèt la capitala d’Occitània (o dels Païses d’òc s’estimatz melhor d’emplegar pas lo primièr mot).

O sabèm que las regions an de mal a existir cap a la tota poténcia de París que recapta la màger part de las ajudas nacionalas. O sabèm que las regions comptan pas gaire pels mèdia oficials que vantan París, París, París e, a còps, qualque eveniment exotic vengut de l’estrangièr.

Ongan, un còp de mai, se los mèdia regionals an fach un esfòrç bèl : lo jornal Centre Presse amb sa Una complètament en occitan (la Una doblada de segur en francés) per exemple, los mèdia nacionals an ignorat l’eveniment!

Vertat es que l’an passat, l’Estivada recebèt son que seissanta mila visitors e que, amb los grops Massilia Sound System e Zebda sus l’empont, n’an degut recebre encara mai ongan.

Quand s’agís d’occitan, los mèdia vengon muts ; cal creire que i a pas cap de jornalista occitan, es a dire originari dels Païses d’òc, o que se senton pas occitan brica !

Se la reconquista per la dignitat de la lenga e per l’afirmacion del fach occitan a començat annadas a, calrà de temps per que cadun de los que vivon en Occitània se senten concernits. Cal luchar contra los estereotipes franco-franceses emplegats pel monde politic (entre autres) que pausa l’impossibilitat d’èsser Francés e Occitan a l’encòp, segon la lei que òm pòt pas servir dos mèstres…

Pauc a cha pauc, las causas avançan mas cal contunhar de butar a la ròda…

 

Cronnica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 5 d'agost de 2012

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
31 juillet 2012 2 31 /07 /juillet /2012 16:49

Flèuma e politica

 

Qu’es ua causa coneishuda que la flèuma ne pòt pas estar son que britanica. Associada a l’umor – au sens de « se trufar de se » – qu’es estada, pendent sègles, ua de las caracteristicas màgers deus nòstes vesins qui disèvan, en cercar quauquarren a recuperar au mitan de las arroïnas provocadas per las V1 e V2 en 1944, que los nasty (for Nazis) e’us hasèvan hèser un drin de pica-nica !

En seguir e en patir la crisi qui aclapa qualques detzenats de milions de ciutadans, en Euròpa son que, que’s pòt véder que la flèuma s’es plan exportada suu continent, e tot especiaument, dens la zòna euro ! Dab Grècia en falhita, Espanha en recession, Itàlia plan malauta e França qui, en mei d’ua santat delicada, se deu acarar a ua economia atòna e flaca, los responsables politics de la zòna concernida que hèn acamps e conferéncias, publican comunicats e presas de posicion e… tornan aus lors afars.

Recentament, los « dètz e sèt que [finalizèn] l’adopcion deu lor parahuec financèr, lo MES » [Le Monde]. Tanlèu a soa, cadun que balhè la soa interpretacion, diferenta de segur, e que passè a quaucom mei.

La Cort suprèma alemanda qui devèva balhar lo son avís sus la constitucionalitat d’aquera decision que decidí d’ajornar lo son verdicte dinc au mes de seteme. Lo Joan de la Hont que l’escrivó : « Pressatz vos lentament ! ».

Los financèrs, eths, n’an pas legit ni Esòp ni La Hont e los marcats que responen a la segonda – a la nanosegonda, ça dison los especialistas !

N’an pas jamei autant parlar d’Euròpa com en aqueth periòde de crisi e n’an pas jamei autant pres decisions nacionaus coma ara. Los nòstes responsables que semblan non pas voler contrariar la lor opinion publica e que dèishen la plaça aus « populismes ».

Flèuma ? Non, pusillanimitat…

 

Editoriau de La Setmana, n°879

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca