Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
22 décembre 2012 6 22 /12 /décembre /2012 14:52

Nadal bon e gaujós… 

Vòli pas dire mas, pel moment, i avèm escapat, a la fin del monde que nos èra prometuda ! De segur, deu n’i aver que son decebuts…

Parli pas aquí dels illuminats que se vesián ja costejant los omenets verds o, perque pas ? la santa Trinitat, los apòstols e totes los sants del Paradís.

Decebuts benlèu, los que son a mand de passar e qu’aquò embèstia de partir tot sol.

Decebuts los qu’avián de deutes gròsses e que pensavan aital n’èsser desbarrassats. Per far cort, los que son decebuts se devon comptar a paladas autan coma los que son solatjats.

Sembla que lo mond ajan mestièr de se far paur coma se la realitat de cada jorn èra pas pro. Çaquelà son pas las catastròfas que mancan e, que sián en causa del Niño, de la Niña o de las alas d’un parpalhòl lambda, cada jorn nos pòrta qualque calamitat en quauque part del planeta.

Dins nòstra societat del liberalisme descabestrat, es bon, a còps, de se pausar e de soscar o meditar.

Aqueste periòde i es propici amb, pels crestians al mens, la celebracion de la naissença del filh de Dieu, Jèsus, vengut sus tèrra per salvar los òmes.

O sabi que, al nom de la laïcitat, portada tornar dempuèi qualque temps sus un pedestal, la religion es quicòm que seriá un empach a la bona entenduda entre los òmes mas lo messatge que Jèsus portèt a l’epòca cap als Gentils èra un messatge d’amor que deuriá, quitament a l’ora d’ara, poder contentar totes los òmes, cresents o pas e de quina religion que foguèssen.

Un messatge d’amor que cal far viure, es evident. E, sens anar córrer de l’autre bòrd del planeta, o far viure aici, en cò nòstre, amb nòstra familha, amb nòstres vesins…

E se los parents fan de presents a lor progenitura, al nom de Paire Nadal, per mostrar a qual punt los aiman, cadun – « lo que crei al cèl e lo que i crei pas » –poiriá mètre en practica çò que recomandava Jèsus : de s’aimar los uns los autres. Per aquò far, i a pas mestièr de creire en Dieu, sufís de creire en l’òme.

Vos desiri a totes, pagans o cresents, un Nadal bon e gaujós demest vòsta familha o vòstres amics…

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 23 de decembre de 2012

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
17 décembre 2012 1 17 /12 /décembre /2012 09:21

Fe, lagremas e cocodrils… 

Vòli pas dire mas i aviá longtemps, se se pòt dire, que los eveniments politics fasián la Una dels mèdia que sián escriches o audiovisuals e qu’aquò nos amusava pas mai.

O sabèm tot de la lucha pel poder dels duetistas del partit màger de l’oposicion, partit ara gaireben copat en dos.

O sabèm tot de las criticas adreçadas a l’esquèrra que govèrna, es a dire lo Partit socialista.

O sabèm tot del grand escart dels ecologistas que se vòlon partida integranda de la majoritat governamentala mas que vòlon, en meteis temps,gardar lor libre-arbitre.

Per qualqu’un coma ieu qu’aima la politica, i a una manca d’interès evident ; e son pas las intervencions dels exegètas patentats dins la premsa o sul fenestron que rendon las causa mai claras.

La classa politica exagonala es, dins son ensemble, discreditada e la votacion « amb los pès » va venir de mai en mai fòrta se res es fach per « moralizar » la vida politica publica. Un elegit – o ai talament dich que devètz pensar que repàpii – deu èsser al servici de totes e far pròva d’una onestetat pregonda. E tot mancament deuriá aver coma consequéncia l’inegibilitat a vida.

Enfin, ne sèm pas encara an aquel punt e lo microcòsme politic a pas a se far trop de pensament per son avenidor. Levat se nòstre president, lo rei de las sintèsis, organizava un referendum clar e precís per reculhir l’avís dels Franceses.

Çò mai important pr’aquò aquesta setmana nos ven dels Estats Units ont un jove, armat coma un mercenari, es partit en guèrra contra la societat estatsunidenca en anant dins una escòla mairala assassinar un trentenat de personas, principalement de drollets.

Los Estatsunidencs son costumièrs  del fach e, dins un país ont la Constitucion – e los gropes de pression – garantís lo drech d’aver una arma e de la poder portar pertot, los massacres tòrnan mai o mens regularament sens que res càmbie, un còp l’emocion – justificada de segur – passada.

Lo comportament de nòstra classa politica e lo drama estatsunidenc an pas res en comun levat que, ni en los Estats Units ni en cò nòstre, los responsables prenon las decisions que s’impausan, en seguida al lobbying dels uns e dels autres.

A còps, devèm aver la fe del carbonièr per creire encar en l’Òme !

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de lot-et-Garonne

Dimenge, lo 16 de decembre de 2012

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
12 décembre 2012 3 12 /12 /décembre /2012 18:13

La fe deu convertit…

 

Sr Manuel Carlos Valls qu’es un òme politic de las ambicions granas. Qu’aucupa desempuish lo succès del candidat socialista lo pòste-clau de ministre de l’Interior. En la soa qualitat de cap de totas las polícias, qu’es ua persona qui se tròba informat d’un sarròt de causas. E se la soa popularitat que’s manten a un nivèu haut, es, en aqueste periòde de caumatge e de desesper sociau, pr’amor que rassegura lo partisans de l’ordi establit. E aquestes ne son pas forçadament de las gents qu’an hèra moneda ; que serén meilèu los ganhapetits qui an paur per los lors estauvis . Ne’us cau pas parlar politica mès que’us cau har véder e tocar deu dit que l’Estat pòt assegurar « ordi e disciplina » ! Lo nòste ministre que’s vanta d’estar lo produit de l’ascensor sociau – vadut espanhòu, naturalizat a vint ans e ara… ministre ! – de la Republica. Qu’es hèra sentiscós sus la question e n’aimaré pas que lo son republicanisme estosse mes en dobte. Que l’am vist a l’ocasion de l’afar de la joena Aurore Martin, militanta basca – de nacionalitat francesa totun ! Qu’ac vedem ara dab Corsega e la soa especificitat insulara. La practica de l’omerta damb l’excusa que n’es pas possible d’agir d’ua faiçon diferenta com tots e se coneishen ; la destruccion periodica d’uas residéncias segondàrias – pas totas totun ! – au nom deu combat legitim a miar ende preservar l’identitat còrsa ; sens oblidar la complicitat mei o mens activa, deu men punt de vista– mès que’m pòdi enganar –, de la classa politica locala… tot aquò que hè que lo nòste ministre e’s poiré tumar a ua muralha d’incompreension a maugrat deu son discors suu republicanisme. Que se n’anaré temps que cambièsse e que los òmes politics deishèssen la nacion entà rasonar en tèrmes d’Euròpa…

 

Editoriau de La Setmana, n°897 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
8 décembre 2012 6 08 /12 /décembre /2012 12:01

Cinisme, civisme e scobidos… 

Vòli pas dire mas, amb l’opèra bofa que nos jòga l’UMP, caliá ben quicòm per restablir l’equilibri.

Ara, a mens de viure sus una iscla desèrta – e encara ! – lo combat dels dos òmes qu’an – avián ? – per ambicion d’èsser lo futur president de totes (?) los Franceses ; coneissèm tanben las ambicions de lor pòrta-espada desempuèi que ferralhan per mèdia interpausats. De las gents que los an faches reis, se’n parla pas. Mas aquel monde que comptan pas se poirián benlèu venjar a las eleccions municapalas quitament se s’es totjorn dich que los Franceses avián la memòria corta ! Un afar de seguir, donc !

Per restablir l’equilibri, nos an trobat quicòm que risca de far mal al Partit socialista. L’èx-cònsol de Vilanuèva d’Òlt, J. Cahuzac, que son nom es estacat a la repression dels bons patriòtas qu’estiman mai aver sa moneda dins un paradís fiscal, auriá agut un compte discrèt, senon secrèt, en Soïssa. De segur, l’oposicion que s’opausa se’n poiriá trobar requinquilhada e aver un òs a rosigar ; aplaudiments garantits, trufariás facilas, etc. tanlèu que lo govèrn parlarà dels fraudaires que s’ameritan pas d’èsser Franceses… Podèm far fisança a nòstres elegits per aquò.

De la situacion economica de França o del caumatge qu’aumenta, qu’aumenta… se’n parla, de segur, mas sembla pas èsser la prioritat de mantun elegit, mai preocupat de sa reeleccion futura e de la conservacion de sos diferents mandats – amb l’acumulacion parciala de sos revenguts. Nòstres professionals de l’acumulacion dels mandats electius, e de qualques autres, se veson en « vigia » e esitan pas a declarar en public – mas sens parlar de lor situacion – qu’an una vista privilegiada per jutjar de la situacion de France. Comprenga qui pòt !

E a nosautres, las gents ordinàrias, nos demandan de nos consacrar complètament al mestièr qu’avèm. Nos demandant de far pròva de civisme quand, eles, mostran cada jorn lor cinisme. Lo civisme e la probitat semblan passats de mòda mentre que lo cinisme sembla aver un avenidor gloriós. E lo pòble, al qual òm prèsta atencion unicament quand las eleccions s’apressan, contunharà de votar coma cal e de mostrar… sa « maturitat ! »

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

dimenge, lo 9 de de cembre de 2012

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
4 décembre 2012 2 04 /12 /décembre /2012 15:48

Onestetat e conviccions…

 

L’opèra bofa que nos jògan los cacics de l’UMP desempuèi lo 18 de novembre se poiriá qualificar de work in progress dins lo qual las insultas e las menaças, los retenètz-me-o-vau-far-un-malaür son los ingredients màgers d’un dialòg que fan rire los uns, a esquèrra, e plorar de ràbia los autres… « De tota faiçon, la democracia, aquò’s pas dins nòstres gèns », admet O. Bettati, un suportaire de Copé dins Le Monde (2 de decembre, p. 11). Quitament se o sabiam, es totjorn melhor de o dire. Aquesta confession pausa un problèma çaquelà. Dins la luta fins al darrièr sang que se liuran nòstres duetistas, cadun mena son clan a la batalha per impausar sa vision sens prene en compte los desiderata de la tropa qu’avián, pel primièr còp dins la vida de lor partit, invitat  a s’exprimir. Demostracion, in vivo, de lor cinisme ! Al Partit socialista, qu’aviá conegut aqueste problèma en 2008, an estimat que seriá melhor de designar lo successor de Martine gaireben d’escondons… Lo procèssus apareis de mai en mai curiós a las « vrais gens » que son pregats d’aceptar de diktats d’aparelhs politics que se vantan de far viure la democracia. Vertat es qu’aqueste modèl a plan servit e que, fins a un periòde recent, lo pòble se satisfasiá d’aquela manmesa de qualques uns sus tot çò que se passava dins la « doulce France » gràcia a l’acumulacion dels mandats pels elegits e als grops de pression dins los domenis « d’interès nacional ». Quitament se la Dòna de Peitau preconizava la democracia participativa a l’epòca, aquesta a sos limits çaquelà… Las gents acceptan pas pus d’èsser consideradas coma de « variablas d’ajustament » (!) ; vòlon pas de las giroletas qu’acusan lo vent de bufar dins la direccion opausada per justificar lor manca de conviccions.

 

Editorial de La Setmana, n°896

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
1 décembre 2012 6 01 /12 /décembre /2012 16:23

Opera comica e tragèdia… 

Vòli pas dire mas, après la setmana que venèm de viure, seriá lèu temps que l’opera-bofa que ne venèm d’èsser los espectators involontaris, s’acabe !

Es a se demandar se nòstres dos protagonistas se son pas trompats de chai en causissent la politica. O benlèu que n’avián lor confle de trabalhar dins aquel domeni e que volián ensajar quicòm mai.

D’après çò que ne pòdi jutjar, son capables, e lors pòrta-espalda tanben, d’entamenar una segonda carrièra de comica tropièr : faràn rire en saber se mostrar grotèsques e ridiculs ; mas, al mens, seràn dins lor ròtle sens autra pretencion que d’amusar un public vengut per passar un bon moment.

Aquesta setmana es estada coma las seradas de la Star academy a la diferéncia que la jurada èra compausada de totes los Franceses preses coma testimònis per los mèdia.

L’afar a necessitat l’intervencion de l’èx-president de la Republica que deguèt se’n tornar lèu lèu de Changai (China) ont fasiá una conferéncia (plan pagada) e mancar a son dever de resèrva en sa qualitat de membre de drech del Conselh constitucional.

E mentre que nòstres elèits politics, tot a lor ego, desvelan lor pauc de consideracion e d’interès per l’avenidor de França, d’autres òmes ne son a subir las tustassadas d’una polícia als òrdres o quitament a morir per carrièra per çò que se vòlon pas daissar panar la democracia que qualques oportunistas ensajan de confiscar. En Tunisia e en Egipte, las nacions occidentalas avián lausat lo primtemps arab portat per la carrièra araba e vesián ja, portat per l’estrambòrd dels ciutadans d’aquestes païses, un modèl de societat novèla que raprochariá una part del monde musulman de las grandas poténcias occidentalas.

Ailàs ! ai plan paur, en véser los eveniments d’aquesta passa, que, al primtemps arab succedisca un « ivèrn islamista » qu’agradarà pas als combatents de la primièra ora qu’auràn pas agut l’escasença de tastar a un « estiu democratic » !

Fòrça es de constatar que lo biais de viure de nòstras societats, amb sas qualitats e sas mancas de segur, sembla a mila lègas de la societat pantaissada pels Fraires musulmans o pels Salafistas.

De tota faiçon, avèm bona mina de voler « exportar » nòstras pretendudas valors democraticas quand los òmes politics – socialistas en 2008, UMP a l’ora d’ara – nos servon aqueste espectacle atristant…

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garoonne

Dimenge, lo 2 de decembre de 2012

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
27 novembre 2012 2 27 /11 /novembre /2012 12:15

Lo tot a l’ego !

 

Parlar dins un editoriau d’actualitat qu’es estar condemnat a n’estar pas mei d’actualitat quand l’article pareish. La setmana passada, qu’acabavi lo men article suu la discòrdia enter los dos protagonistas de l’UMP ; au long de la setmana, la discòrdia qu’es vaduda òdi e qu’èi perdut lo compte de las atacas deus pòrta-espalda de cada clan. Qu’em estats obligats, quau que sia la nòsta opinion, de seguir aquera guèrra picrocolina e, deu mediator Juppé a l’intervencion subliminala de l’èx-president de la Republica, n’ignoram pas arren deus avatars deus uns e deus autes. Quauques mèdia, au nom deu lor dever d’informar, que n’an hèit tant qu’un jornalista se deishèt anar en dirècte en díser que n’avèva « lo son confle de comentar totas aqueras peguessas » ! Au moment qu’escrivi, J. F. Copé qu’a vist la soa eleccion confirmada per la comission deus recors e F. Fillon que ven d’anonciar la constitucion d’un grop dissident temporari (R-UMP) dinc a l’organizacion d’eleccions navèras… e, coratjós mès pas temerari, que sembla abandonar las accions en justícia contra lo president navèth. Que’s preparan, los uns e los autes, a ua guèrra de trencadas e las victimas, collateraus o pas, que seràn nombrosas, mès l’Istòria qu’es con·hida d’aqueths generaus qui hèn massacrar los sordats au nom deu lor ego. Los elegits d’esquèrra ne gausan pas se ragaudir en public mès ne’n pensan pas mens. E los trastejaments  e las esitacions deu president e deu son govèrn dens mei d’un domeni : maridatge « entà tots », aeropòrt de Nantes, pèrta de la tripla A, etc. ne son pas représ e comentats ni per l’oposicion parlamentària ni peus mèdia coma ac seré estat lo cas dens ua situacion normau. Ne n’avem pas acabat damb l’antiparlamentarisme que d’aubuns disen primari !

 

 

Editoriau de La Setmana, n°895 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
24 novembre 2012 6 24 /11 /novembre /2012 22:15

Politica subordinada a l’ego… 

Vòli pas dire mas la setmana es estada rica en eveniments de tota mena… Me cal mençonar la farcejada que se jòga a l’UMP jols uèlhs esbalausits d’abòrd, increduls puèi e enfin descorats dels aderents.

Los autres, totes los autres, que sián jornalistas o simples ciutadans, son « pres en ostatges » e devon assistir a aquesta sesilha de darrigapel entre dos personatges – e lors pòrta-espalda – que desespèran a l’encòp e Neuilly e Billancourt !

En cò nòstre, avèm tanben d’eveniments amb de personatges que benlèu son un pauc mens ridiculs, mas que privilegian lor ego mai que l’interès general, de mon punt de vista.

Lo conse d’Agen, un adèpte de l’acumulacion de mandats, ten a sa linha LGV e totes los mejans li son bons per la vantar. Emplega sas diferentas casquetas per far la demostracion que l’avenidor d’Agen – parla un pauc mens dels vilatges a l’entorn ! – se jòga amb la LGV.

Los arguments dels opausants compta gaireben per res. Malgrat las decisions que prenguèt lo govèrn passat – lo de Nicolas Ièr – al cors d’un Grenelle de l’environament, los grops de pression an insistit per aver la LGV perlongada dinc a la Vila ròsa ; los dos presidents de las regions Aquitània e Miègjorn-Pirenèus son d’acòrd entre eles e tanben amb lo conse d’Agen per aquò far !

Que lo temps ganhat siá pas que de qualques minutas entre Bordèu e Tolosa compta pas ! Que i aja pas que dos o tres TGV que s’arrestaràn a Agen compta pas ! Çò que compta per aquestes òmes que se dison « responsables » es que se poiràn vantar d’aver fach dintrar las regions dins la modernitat del sègle XXI.

« Vanitas vanitatum », disián los Latins ; aquò se poiriá revirar dins lo lengatge emplegat uèi pels uns : « Mai con que ieu, morisses ! » o, mai politicament corrècte, pels autres : « O sabi qu’una linha que permetriá als trens d’anar a 180 km/h seriá pro mas me vòli pas desdire. Los autres an sa linha LGV, perque pas ieu ? »

L’èx-conse de Nantes fa parièr amb l’aeropòrt a venir de Notre-Dame-des-Landes. Vòl pas admetre que las condicions an cambiat dempuèi mai de quaranta ans que se’n parla. L’èx-conse, lo vòl son aeropòrt… per passar a la posteritat !

Los líders – e los que se vantan de guidar lo país cap a un futur luminós – de l’Esquèrra autan coma los de la Drecha quitan pas de parlar de democracia, participativa o pas, mas privilegian encara tròp sovent la satisfacion de lors interèsses personals e subretot de lor ego…

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 25 de novembre de 2012

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
20 novembre 2012 2 20 /11 /novembre /2012 12:21

« Tripòta e mascanha ! »

 

Vòli pas dire mas me demandi, a còps, se lo Winston Churchill aviá rason de dire que « La democracia [èra] lo mai marrit de totes los regims levat totes los autres ».

Dins las annadas recentas, lo partit socialista nos aviá balhat un bon exemple amb la Dòna de Peitau e la borgmèstra de Chnòrd. La Drecha de l’epòca – sos dirigents son los meteisses que los de l’ora d’ora ! – s’èra escacalassada, amb rason, de los veire jogar a « tripòta e mascanha » ; acusacions de frauda, declaracions guerrièras sus la victòria panada als militants, menaças de recors, etc. tot aquò relaiat per una premsa avida d’exclusivitats e de secrets de polichinèla…

Mas nòstres politicians son totes un pauc pegòts e vòlon pas jamai profechar de l’experiéncia del vesin !

Donc, après la mesa a l’escart de lor líder, la Drecha, que sa tradicion bonapartista a totjorn portat mai al plebiscit qu’a una democracia senada, nos a volgut far la demostracion de la dubèrtura, quitament s’èra pas dubèrta pas qu’a mitat que, sols, los militants avián lo drech de participar.

Pensava d’aver aital una visibilitat mediatica que li permetriá de far rampèl als socialistas qu’èran al poder son que « per rompedura ». Se tot marchèt plan al començament, las causas se gastèron lèu lèu. Los dos protagonistas e lors luòctenents quitèron pas de se lançar d’escumenges, e los noms d’aucèls emplegats an regaudit los avicultors en mal de publicitat. Mas los piuladisses dels uns e dels autres se son fach entendre encara mai abans la proclamacion dels resultats. Copé se declarèt elegit abans la fin del despolhament ; Fillon cridèt a l’impostura.

E calguèt gaireben trenta oras per designar lo ganhaire. « La democracia a un prètz », ça dison ; uèi, a l’UMP es lo de la discòrdia…

 

Editorial de La Setmana, n°894

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
17 novembre 2012 6 17 /11 /novembre /2012 12:21

Moral en dòl… mas durarà pas… 

Vòli pas dire mas i a periòdes que poirián èsser mai favorables ! Per un còp, vau far una excepcion e vos parlar de ma vida privada… Ò, res que poiriá far la Una de la premsa people quitament s’èri una persona coneguda…

Los darrièrs quinze jorns son estats dificils per mon psiquisme, se pòdi dire. Pensaments personals en causa de problèmas tocant la familha e, en seguida, un fum de disparicions – es a dire : personas que son mòrtas – pertocant de personas que coneissiái de prèp e que m’èran senon caras al mens pròchas.

Tot aquò fa qu’ai agut l’esperit « enlòc mai » coma se ditz e qu’ai pas fach res que virar e revirar totas aquestas jornadas sens jamai poder me concentrar sus una taca particulara.

Deu èssser l’atge… o las espròvas de la vida… Fau aquí de psiquologia de cafè del comèrci mas tròbi que soi vengut sensible, mai qu’en per abans, als eveniments que tòcan mos pròches o quitament personas que coneissi tot simplament.

Ara, soi d’una generacion que, malgrat l’alongament de la durada de la vida, comença a veire los que « tomban » mai que los que naisson.

Son tantes, los amics o las coneissenças qu’an tirat lor reveréncia siá en causa de la malautiá – lo mai sovent –, siá en causa d’un accident, siá, tot bèstiament, per çò que lor còr aviá decidit de s’arrestar de batre !

O sabi… auriái degut esriure aqueras reflexions lo Jorn dels Mòrts (2 de novembre) ; seriá estat mai apropriat mas òm causís pas totjorn sos estats d’arma.

Sèm dintrats dins la davalada de l’annada ; ieu tanben soi dins la de la vida e las pensadas son pas totjorn de las gaujosas.

De tota faiçon, mas petitas misèrias o mos estats d’arma valon pas un pet de lapin quand pensi a las sofranças de totes los que lo cèl lor i tomban sul cap en prenent la forma de bombas o de balas…

La setmana que ven, anirà melhor e vos poirai, de segur, parlar dels aucèls que piulan e dels dròlles que fan de tarabast ; o perque pas de las moletas de ceps… encara que, amb aquela secaresa, n’avèm pas tròp dins nòstre canton.

 

Cronica occitana

Le petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 18 de novembre de 2012

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca