Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
27 janvier 2013 7 27 /01 /janvier /2013 17:53

De tot un pauc… 

Vòli pas dire mas per qualqu’un que i viu, la vila d’Agen se moderniza ! Autant vos o dire de tira, quand disi que se moderniza soi un pauc trufandièr.

Lo campanhard, e ne soi un, que va a la vila, quitament s’es una vilòta o una viloteta, es susprés de veire que, un pauc pertot, i a de carrièras barradas, de desviacions, e de trabalhs de « necessitat publica » un pauc pertot.

Se l’eficacitat d’un cònsol se mesura a aquela auçada, lo d’Agen es eficaç ! E, coma sembla èsser un partisan de l’acummulacion de mandats, dirà de segur qu’es en causa de sas diferentas casquetas que pòt èsser autan eficaç.

Après aver « creat » un quartièr per pedons dins lo centre de la ciutat, s’es atacat a la renovacion (« reabilitacion » en bon francés estatsunidenc!) del quartièr de la gara de camin de fèr mentre que la SNCF torna restaurar (« reabilitar » en bon francés estatsunidenc totjorn !) lo bastiment itself !

I a totjorn un moment quand ven necite de far de trabalhs e mai geinèsse los que demoran a proximitat. Lo baloard Scaliger es ara digne d’una autorota e, devant la gara, lo parcatge pels autobusses que fan un servici SCNF (sic) es estat modernizat e poiriá far rampèl als parcatges autobus de las vilassas. Lo problèma es que, ara, las veituras se devon anar parquejar al diable dins un parcatge privat que còsta los uèlhs del cap.

Lo que pren lo tren o que pòrta qualqu’un al tren deu comptar una bona mièja ora unicament per pausar la veitura. E encara se sètz ingambi ! Podètz plànger lo que se desplaça pas qu’amb dificultat ; aquel pòt estimar necessitar una bona oreta !

En mai d’aquò, la SNCF renòva la gara per que siá polida un còp que servirà pas qu’a far la naveta entre Agen e la futura gara TGV !

Vivèm dins un monde mearvilhós amb d’elegits que, del moment que son elegits, pensan que pòdon far çò que vòlon dins lor vila ; la majoritat del conselh seguís mas aquò vòl pas forçadament dire que, suls trabalhs gròsses qu’« impactan » lor vida vidanta, la populacion concernida es estada consultada.

Per la LGV, vesèm que, del moment que los presidents de region la vòlon, una decision positiva es estada presa sens esperar lo rapòrt qu’es estat demandat !

De mai en mai, las « vraies gens » an pas pus drech a la paraula…

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 27 de genièr de 2013

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
19 janvier 2013 6 19 /01 /janvier /2013 19:59

Un vièlh topin macat ? 

Vòli pas dire mas, en legir vòstre jornal de referéncia, Le Petit Bleu, avètz pogut notar que, demest los articles del mes de genièr, los que son gaireben la majoritat son consacrats a la ceremonia dels vòts organizada per las comunas.

Me pòdi enganar mas me sembla que, qualques ans a, lo jornal i consacrava mens de plaça o benlèu que lo « maire » o la « mairessa » e lor conselh municipal fasián aquò mai a la chut-chut que non pas a l’ora d’ara.

Coma soi convidat, i vau. Es l’escasença de veire de mond qu’òm crosa pas sovent per carrièras ; vertat es que, per carrièras, me i veson pas fòrça.

Al vilatge, es una ceremonia seguida, coma se ditz. I podètz rescontrar lo mètge e l’apoticaire, los mestierals e los pompièrs, lo curat e lo representant de la gendarmariá e, de segur, lo conselhièr general de l’endrech e lo president de la comunitat de comunas – lo tot dins lo desòrdre – per parlar pas que de las personalitats o las personas que comptan. lo « pòble », vièlhs e joves, repotegaires e paucparla, emplisson la sala ; los mai « socials » doblidan pas de saludar lo cònsol màger e, quand o pòdon, lo conselhièr general…

Naturalament, lo cònsol es aqui amb al prèp d’el lo conselh municipal al grand complèt e totes los emplegats municipals qual que siá lor foncion o  lor grade !

Lo « maire » o la « mairessa » fan lo discors d’usatge e laiussan sus l’anar de la comuna : trabalhs faches e a far, taxas novèlas, etc. e, generalamaent, daissa la paraula als autres politicians de l’endrech.

Ongan, avèm agut drech a un còp de pè de l’ase de la part de nòstre conselhièr general que, abituat pendent annadas a èsser majoritari al departament, se tròba ara dins l’oposicion, çò qu’es pas una malautiá !

Parlèt pendent un detzenat de minutas a un public un pauc susprés – vertat que una majoritat de las gents qu’èran dins la sala, èran pas de sa « capèla » –, de la manca de democracia de la majoritat departamentala novèla mentre que èra diferent abans. Après sa sortida de dintrada e après nos aver desirat la bona annada…, s’escapèt lèu fach qu’èra pres per d’autras ocupacions, invitat coma èra per d’autras municipalitats.

Aital ne va del microcòsme politic. Totes vos vòlon de ben tant que votatz per eles e que son al poder ; mas se la ròda vira, e urosament que vira de temps en temps, alara esitan pas a vos nhacar los pompilhs !

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot et Garonne

dimenge lo 20 de genièr de 2013

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
15 janvier 2013 2 15 /01 /janvier /2013 13:32

Pragamatisme d’un « indecís »…

 

Quan lo nòste navèth president estó elegit, lo cambiament màger qu’estó, deu men punt de vista, ua atmosfèra mens electrizada que se poscó sentir tanlèu los resultats de l’eleccion coneishuts. Mès ua majoritat navèra, un govèrn navèth, un president navèth que deven har las lors pròvas… Autan Nicolas Ièr qu’anonciava urbi et orbi un sarròt de decisions, desbrembadas lo mei sovent un còp lo son discors acabat, autan F. Hollande, pendent un temps, en la soa volontat d’estar un president normau, que deishè lo Prumèr ministre gavidar los afars de la vita vitanta ; aqueste, un paucparla, que s’a deishat desbordar, a còps, per uns ministres de las ambicions contengudas. Lo president, eth, n’a pas jamei aimat los conflictes e qu’assaja de hargar un compromés en hicar sus pè ua comission avant de prénguer ua decision. Los bonapartistas de l’UMP non se son pas privats d’ac har remarcar e de prénguer per testimòni lo « pòble francés » – A, lo pòble ! – cap a un president indecís e un govèrn a còps cacofonic. E los mèdia, totjorn en cèrca de scoops e de venta, n’esitan pas a surfar suu maucontentament en córrer la risca de jogar los botahuec. Atau lo projècte de lei, lo « maridatge entà tots », qu’a confortat los opausants sus la lor idea d’un govèrn e d’un president movuts unicament per ua ideologia, e influenciats per los lobbies concernits que vòlen la desapareishuda de la familha atau consacrada desempuish sègles. Atau, los acòrds patronat-sindicats que son la marca d’ua avançada sociodemocrata. Atau, la decision deu nòste president d’engatjar l’armada francesa en Mali ende combàter e percaçar los jihadistas qu’es estada saludada, levat ua o doas excepcions, per tota la classa politica francesa. Un president rodomont, indecís ? Non, meilèu pragmatic…

 

Eidtoriau de La Setmana, n°902 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
12 janvier 2013 6 12 /01 /janvier /2013 16:08

Agen, banlèga de París… 

Vòli pas dire mas, quitament se los jorns alongan e se d’unes se regaudisson de poder far de crompas a bon mercat because los saldes, soi un pauc descorat de veire que los elèits, un còp al poder e d’un bòrd a l’autre de l’escaquièr politic, semblan gaireben totes atenguts pel sorditge.

Las promessas, o sabi, engatjan pas que los que las creson.

Vòli plan admetre la part del jòc electoral que fa qu’un candidat passa mai o mens unas causas sos silenci per n’enauçar d’autras e aital far plaser a sos electors probables.

Soi prèst a admetre qu’un còp l’eleccion facha, unas realitats, mai o mens amagadas, tornan sul devant de la vida politica.

E, en bon ciutadan qu’a pas pro de moneda per s’anar exiliar de l’autre costat dels limits exagonals, soi resignat a pagar mai de talhas al nom de la solidaritat nacionala.

Sèm qualques milions dins aquel cas cas ; pr’aquò, tira pas res a mon sacrifici. E que me vengan pas parlar de l’onor d’èsser francés e dels devers estacats a aquel privilègi !

Levat los que demandan la ciutadaniá francesa, sèm totes franceses per astre ; me sentissi pas cap de devers envers degun en rason de ma nacionalalitat. Los devers qu’ai son envers la societat dins la quala vivi. Pagar de talhas fa part d’aqueles devers. Çaquelà, n’ai mon confle de dever pagar per çò que considèri coma los capricis de nòstres elegits.

Al moment que nos dison que i a pas un quite ardit dins las caissas e que nos demandan d’esperar l’an pèbre per una aumentacion ipotetica, s’entestardisson a voler far la LGV fins a Tolosa, e subretot en partenariat amb d’entrepresas privadas que tocaràn lor deime pendent decennis, valent a dire ad vitam aeternam !

Encara un còp, los estudis an mostrat que, entre Tolosa e Bordèu, los viatjaires ganharián pas qu’un vintenat de minutas… mas, nos dison nòstres elegits regionals, e de la comuna d’Agen tanben, serem mai pròches de París !

A, París ! lo paradís per qualques detzenats de personas – elegits e professionals – que pagan pas jamai lo tren mas que vòlon èsser mai viste pròches del Poder…

A, los socialistas ! Ne son damorats al progrès portat per  las tecnologias modèrnas, qualas que sián. Los Sovietics d’un còp èra an gaireben assecat la mar d’Aral en fasent córrer lo riu que l’alimentava dins la direccion opausada. Amb un testarditge autan gran, nòstres elèits nos vòlon provar que Tolosa, Bordèu o Agen son las banlègas de París…

Lo prètz a pagar ? Anèm, mossur, nosautres, elegits, parlem de causas seriosas…

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot et Garonne

dimenge, lo 13 de genièr de 2013

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
29 décembre 2012 6 29 /12 /décembre /2012 00:03

Après la fin deu monde…

 

Que vs’escrivi deu men bunker, amainatjat i a pas guaire en prevision, com ne podèvi pas anar a Bugarach (Aude) e que los avions ende anar en país incà èran plens ! Çò mai embestiant tà jo es que ne sabi pas se auretz l’escadença de legir aqueras linhas e n’aimi pas trabalhar per arren ! Per un còp, que vau estar optimista e supausar que La Setmana e vse comptarà demest los sos legidors pendent annadas. En un país, lo nòste, on es vengut hèra dificil de gausar aver ua opinion diferenta de la deu corrent majoritari, la « fin deu monde » qu’a hèit consensus, levat benlèu damb quauques ahuegats aus fenomèns estranhs o supausats atau. En l’annada ~ 4 abans J.C. (!), qu’an devut estats considerats com illuminats los que credèvan a la venguda d’un Messias qui devèva anonciar un monde navèth. Lo rei de Judèa, Eròdes lo Grand, qu’apliquè lo principi de precaucion en har tuar tots los nins deu reiaume, sens resultat totun… puish que lo nin escapè au chaple e qu’estó a l’origina d’ua de las religions deu Libe : la religion crestiana. E, cada annada, la hèsta de Nadau – uei lo dia, hèsta pagana entà un sarròt de gents – que torna, damb lo son messatge de patz e d’amor. Quitament quan la soa especificitat religiosa n’existeish pas mei, la tradicion deus presents deu Pair Nadau cap aus drollets, e a la parentèla tanben, es ua manifestacion mei vesedera de l’amor e de l’afeccion que los parents e pòrtan a la lor progenitura. Qu’es vengut la mòda desempuish quauques annadas, en los país occidentaus e particularament a nòste, de n’emplegar pas lo mot « Nadau » entà ahortir, ça disen, la laïcitat e amuishar respècte taus musulmans e tanben los atèus e agnostics de tota mena. Qu’espèri totun qu’atz tots avut, que siá crestian o pagan, un Bon Nadau !

 

Edotoriau de La Setmana, n°899 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
29 décembre 2012 6 29 /12 /décembre /2012 00:01

By God, un Bèlga de mai

 

Drollet, aimavi d’agachar las veituras estrangièras que passavan per nòstra viloteta… lo torisme dejà ! Çò de mai interessant per ieu – e qualques  autres – èra d’endevinar d’ont venián e de ne téner una sòrta de comptabilitat. Las placas de nacionalitat avián pas cap de secret per nosautres  e los B, D, GB, NL, etc. nos fasián pantaissar. Rodejavam a l’entorn d’aqueles toristas d’abans l’industria del torisme per ne saber mai autan sus eles coma sus lors veituras. Es estat per ieu un biais de descobrir l’Estrangièr del Nòrd – que lo del Sud, lo coneissiái dejà ! – que, generalament, son francés sonava d’una faiçon estranha a nòstras aurelhas de drollets. Ai gardat lo sovenir d’un torista bèlga que m’aviá dich qu’amb lo Mercat comun – l’Euròpa dels Sièis – seriam totes lèu fach un sol país. Pauròt ! Èra sens comptar amb los pòbles e subretot lors elegits – levadas qualques excepcions notablas e de qualitat. De legir los comentaris dels uns e dels autres – jornalistas, personal politic – sus çò que se poiriá apelar « l’afar Depardieu », me fariá sorire se i vesiái pas personalament un nacionalisme rance. Que sàpia, los meteisses an pas jamai dich res contra los artistas o escrivans bèlgas e autres estrangièrs qu’an causit de viure dins l’exagòn, per quina rason que siá. Que sàpia, Euròpa es estada fargada per èsser un ensems de liura circulacion dels bens e de las personas… Òm se poiriá demandar pr’aquò perque, desempuèi qu’Euròpa existís, los que nos govèrnan an pas encara trobat le léser d’armonizar la legislacion fiscala. Se consideram Euròpa coma un espaci de liura-circulacion pels Europèus, i a pas cap de rason de s’estonar qu’un ciutadan causisca un país puslèu qu’un autre, quinas que sián sas rasons. O alara, es ben lèu lo sovenir de Waterloo…

 

Editorial de La Setmana, n°898 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
22 décembre 2012 6 22 /12 /décembre /2012 14:52

Nadal bon e gaujós… 

Vòli pas dire mas, pel moment, i avèm escapat, a la fin del monde que nos èra prometuda ! De segur, deu n’i aver que son decebuts…

Parli pas aquí dels illuminats que se vesián ja costejant los omenets verds o, perque pas ? la santa Trinitat, los apòstols e totes los sants del Paradís.

Decebuts benlèu, los que son a mand de passar e qu’aquò embèstia de partir tot sol.

Decebuts los qu’avián de deutes gròsses e que pensavan aital n’èsser desbarrassats. Per far cort, los que son decebuts se devon comptar a paladas autan coma los que son solatjats.

Sembla que lo mond ajan mestièr de se far paur coma se la realitat de cada jorn èra pas pro. Çaquelà son pas las catastròfas que mancan e, que sián en causa del Niño, de la Niña o de las alas d’un parpalhòl lambda, cada jorn nos pòrta qualque calamitat en quauque part del planeta.

Dins nòstra societat del liberalisme descabestrat, es bon, a còps, de se pausar e de soscar o meditar.

Aqueste periòde i es propici amb, pels crestians al mens, la celebracion de la naissença del filh de Dieu, Jèsus, vengut sus tèrra per salvar los òmes.

O sabi que, al nom de la laïcitat, portada tornar dempuèi qualque temps sus un pedestal, la religion es quicòm que seriá un empach a la bona entenduda entre los òmes mas lo messatge que Jèsus portèt a l’epòca cap als Gentils èra un messatge d’amor que deuriá, quitament a l’ora d’ara, poder contentar totes los òmes, cresents o pas e de quina religion que foguèssen.

Un messatge d’amor que cal far viure, es evident. E, sens anar córrer de l’autre bòrd del planeta, o far viure aici, en cò nòstre, amb nòstra familha, amb nòstres vesins…

E se los parents fan de presents a lor progenitura, al nom de Paire Nadal, per mostrar a qual punt los aiman, cadun – « lo que crei al cèl e lo que i crei pas » –poiriá mètre en practica çò que recomandava Jèsus : de s’aimar los uns los autres. Per aquò far, i a pas mestièr de creire en Dieu, sufís de creire en l’òme.

Vos desiri a totes, pagans o cresents, un Nadal bon e gaujós demest vòsta familha o vòstres amics…

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge, lo 23 de decembre de 2012

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
17 décembre 2012 1 17 /12 /décembre /2012 09:21

Fe, lagremas e cocodrils… 

Vòli pas dire mas i aviá longtemps, se se pòt dire, que los eveniments politics fasián la Una dels mèdia que sián escriches o audiovisuals e qu’aquò nos amusava pas mai.

O sabèm tot de la lucha pel poder dels duetistas del partit màger de l’oposicion, partit ara gaireben copat en dos.

O sabèm tot de las criticas adreçadas a l’esquèrra que govèrna, es a dire lo Partit socialista.

O sabèm tot del grand escart dels ecologistas que se vòlon partida integranda de la majoritat governamentala mas que vòlon, en meteis temps,gardar lor libre-arbitre.

Per qualqu’un coma ieu qu’aima la politica, i a una manca d’interès evident ; e son pas las intervencions dels exegètas patentats dins la premsa o sul fenestron que rendon las causa mai claras.

La classa politica exagonala es, dins son ensemble, discreditada e la votacion « amb los pès » va venir de mai en mai fòrta se res es fach per « moralizar » la vida politica publica. Un elegit – o ai talament dich que devètz pensar que repàpii – deu èsser al servici de totes e far pròva d’una onestetat pregonda. E tot mancament deuriá aver coma consequéncia l’inegibilitat a vida.

Enfin, ne sèm pas encara an aquel punt e lo microcòsme politic a pas a se far trop de pensament per son avenidor. Levat se nòstre president, lo rei de las sintèsis, organizava un referendum clar e precís per reculhir l’avís dels Franceses.

Çò mai important pr’aquò aquesta setmana nos ven dels Estats Units ont un jove, armat coma un mercenari, es partit en guèrra contra la societat estatsunidenca en anant dins una escòla mairala assassinar un trentenat de personas, principalement de drollets.

Los Estatsunidencs son costumièrs  del fach e, dins un país ont la Constitucion – e los gropes de pression – garantís lo drech d’aver una arma e de la poder portar pertot, los massacres tòrnan mai o mens regularament sens que res càmbie, un còp l’emocion – justificada de segur – passada.

Lo comportament de nòstra classa politica e lo drama estatsunidenc an pas res en comun levat que, ni en los Estats Units ni en cò nòstre, los responsables prenon las decisions que s’impausan, en seguida al lobbying dels uns e dels autres.

A còps, devèm aver la fe del carbonièr per creire encar en l’Òme !

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de lot-et-Garonne

Dimenge, lo 16 de decembre de 2012

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
12 décembre 2012 3 12 /12 /décembre /2012 18:13

La fe deu convertit…

 

Sr Manuel Carlos Valls qu’es un òme politic de las ambicions granas. Qu’aucupa desempuish lo succès del candidat socialista lo pòste-clau de ministre de l’Interior. En la soa qualitat de cap de totas las polícias, qu’es ua persona qui se tròba informat d’un sarròt de causas. E se la soa popularitat que’s manten a un nivèu haut, es, en aqueste periòde de caumatge e de desesper sociau, pr’amor que rassegura lo partisans de l’ordi establit. E aquestes ne son pas forçadament de las gents qu’an hèra moneda ; que serén meilèu los ganhapetits qui an paur per los lors estauvis . Ne’us cau pas parlar politica mès que’us cau har véder e tocar deu dit que l’Estat pòt assegurar « ordi e disciplina » ! Lo nòste ministre que’s vanta d’estar lo produit de l’ascensor sociau – vadut espanhòu, naturalizat a vint ans e ara… ministre ! – de la Republica. Qu’es hèra sentiscós sus la question e n’aimaré pas que lo son republicanisme estosse mes en dobte. Que l’am vist a l’ocasion de l’afar de la joena Aurore Martin, militanta basca – de nacionalitat francesa totun ! Qu’ac vedem ara dab Corsega e la soa especificitat insulara. La practica de l’omerta damb l’excusa que n’es pas possible d’agir d’ua faiçon diferenta com tots e se coneishen ; la destruccion periodica d’uas residéncias segondàrias – pas totas totun ! – au nom deu combat legitim a miar ende preservar l’identitat còrsa ; sens oblidar la complicitat mei o mens activa, deu men punt de vista– mès que’m pòdi enganar –, de la classa politica locala… tot aquò que hè que lo nòste ministre e’s poiré tumar a ua muralha d’incompreension a maugrat deu son discors suu republicanisme. Que se n’anaré temps que cambièsse e que los òmes politics deishèssen la nacion entà rasonar en tèrmes d’Euròpa…

 

Editoriau de La Setmana, n°897 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article
8 décembre 2012 6 08 /12 /décembre /2012 12:01

Cinisme, civisme e scobidos… 

Vòli pas dire mas, amb l’opèra bofa que nos jòga l’UMP, caliá ben quicòm per restablir l’equilibri.

Ara, a mens de viure sus una iscla desèrta – e encara ! – lo combat dels dos òmes qu’an – avián ? – per ambicion d’èsser lo futur president de totes (?) los Franceses ; coneissèm tanben las ambicions de lor pòrta-espada desempuèi que ferralhan per mèdia interpausats. De las gents que los an faches reis, se’n parla pas. Mas aquel monde que comptan pas se poirián benlèu venjar a las eleccions municapalas quitament se s’es totjorn dich que los Franceses avián la memòria corta ! Un afar de seguir, donc !

Per restablir l’equilibri, nos an trobat quicòm que risca de far mal al Partit socialista. L’èx-cònsol de Vilanuèva d’Òlt, J. Cahuzac, que son nom es estacat a la repression dels bons patriòtas qu’estiman mai aver sa moneda dins un paradís fiscal, auriá agut un compte discrèt, senon secrèt, en Soïssa. De segur, l’oposicion que s’opausa se’n poiriá trobar requinquilhada e aver un òs a rosigar ; aplaudiments garantits, trufariás facilas, etc. tanlèu que lo govèrn parlarà dels fraudaires que s’ameritan pas d’èsser Franceses… Podèm far fisança a nòstres elegits per aquò.

De la situacion economica de França o del caumatge qu’aumenta, qu’aumenta… se’n parla, de segur, mas sembla pas èsser la prioritat de mantun elegit, mai preocupat de sa reeleccion futura e de la conservacion de sos diferents mandats – amb l’acumulacion parciala de sos revenguts. Nòstres professionals de l’acumulacion dels mandats electius, e de qualques autres, se veson en « vigia » e esitan pas a declarar en public – mas sens parlar de lor situacion – qu’an una vista privilegiada per jutjar de la situacion de France. Comprenga qui pòt !

E a nosautres, las gents ordinàrias, nos demandan de nos consacrar complètament al mestièr qu’avèm. Nos demandant de far pròva de civisme quand, eles, mostran cada jorn lor cinisme. Lo civisme e la probitat semblan passats de mòda mentre que lo cinisme sembla aver un avenidor gloriós. E lo pòble, al qual òm prèsta atencion unicament quand las eleccions s’apressan, contunharà de votar coma cal e de mostrar… sa « maturitat ! »

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

dimenge, lo 9 de de cembre de 2012

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Anar del mond
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca