Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
17 juin 2017 6 17 /06 /juin /2017 17:23

Ieu, reborsièr…

 

Sabi pas s’aquò interessarà qualqu’un mas coma m’an demandat d’escriure quicòm per Lo País [Lou Païs] me i meti abans la data fatidica balhada pel cap-redactor. M’a dit, en substància : « Fagas pas lo colhon, me cal lo papièr pel 15 de mai. » M’a pas precisat l’annada, ça que la !

Lo problèma es que, dempuèi lo temps qu’escrivi, o fau pas que possat al cuol coma dison, coma s’aviái qualqu’un que me butèsse a escriure en me metent una espasa o un cotèl dins l’esquina. Sabètz, a còps, me sentissi un pauc coma la lèbe dins l’istòria del fabulista, La lèbe e la tartuga amb la tartuga que ganha e una moralitat que m’espantava quand èri drollet : « Servís pas a res de córre se partes pro de d’òra. » Ieu, ai pas a far a la corsa amb degun e ai tendéncia a far coma la lèbe e a proscrastinar, es a dire a reportar, reportar fins al moment que la causida i es pas pus : devi téner ma promessa o passar per un c…

Dins mon mestièr de « jornalista » escrivi de cronicas, balhi mon vejaire suls eveniments que me pertòcan, etc. I a pas aquí de dificultat màger mas son de cronicas setmanièras e es pas totjorn aisit de trobar quicòm d’« intelligent » cada sèt jorns, subretot quand l’aventura dura dempuèi un quarantenat d’annadas per un jornal e un vintenat d’annadas per un autre.

Quand èri en activitat – es plan melhor que “quand trabalhavi”, non ? –, escriviái mos articles la nuèch generalament ; ara que soi a la retirada, las causas se son pas melhoradas !

Per ieu, la lenga occitana es una aisina coma o son lo francés o l’anglés. Las lengas son fachas per comunicar tant a l’escrich coma a l’oral e dins totes los domenis. Nòstra lenga – disi « nòstra » perque aparten a totes los vivon en Occitània (païses d’òc) – se deu donc apoderar totes los domenis de la pensada.

Diguèron a nòstres paires e nos an dich de longa que l’occitan – lo patoès – que siá gavaudanés o de Clarmont d’Auvèrnhe, de Pau o de Sisteron… èra bon per « parlar pas qu’a las bèstias e a la domesticitat » [Giono]. A ! quantas asenadas, quantas bestiesas – eufemismes ! – prononciadas, al nom de la republica, per sos representants, sos elèits (autoproclamats, lo mai sovent) son Acadèmia francesa, sos Pivot de servici, sos jornalistas ignorants, mès que se’n creson !

Que los Occitans gavaudaneses e totes los autres empleguen la lenga occitana per dire la vida d’autres còps, escriure poesias sul relòtge vièlh o la glèisa romanica o contar colhonadas « per çò qu’es plan mai amusent en patoès, mon cher » (?!), per ieu, aquò fa pas lo compte.

O sabèm totes que la vida vidanta èra plan mai bona autres còps mas coma degun es pas jamai tornar en arrièr, fasèm viure nòstre lenga e nòstra cultura que las gents de París considèran coma mespresablas.

Fasèm viure la lenga dins la vida vidanta mas tanben dins los escambis orals e escriches que tractan de filosofia, religon, arquitectura, cinéma, inforamtica, etc. e tanben de la vida de la Ciutat

Vos cal pas escotar, nos cal pas escotar los que dison que las lengas oficialas son que pòdon exprimir totas las nuanças de la pensada… Semblan d’aver oblidat aqueles piòts que la lenga de Mamherbes e de Voltaire, la de Shakespeare e de Walt Whitman, la de Goethe e de Rillke, etc. totas an empruntat a las lengas grèga e latina.

Fasèm viure la lenga dins las amassadas sens aver totjorn als pòts de remarcas descortesas quand qualqu’un parla pas exactament lo parlar de l’endrech.

Fasèm viure la lenga e lo país, e lo país dins sa lenga qu’es l’occitan. Ne cal pas aver vergonha, ne cal pas se desecusar de la parlar…

Benlèu, aquelas qualques linhas, las consideraràn qualques uns coma las d’un reborsièr, mès ne soi un, de reborsièr, desmpuèi totjorn, e fièr de l’èsser !

Mas m’apercebi que me soi pas presentat. Filh d’un immigrat vengut d’Itàlia, soi un targuet de Maruèjols qu’a plantat bordon en Gasconha dempuèi unes quaranta cinc ans – trabalh obliga – après las annadas d’universitat al Clapàs (Montpelhièr en francés).

Vos en dirai mai un autre còp…

 

Lo Reborsièr de La Terrissa

Lou Païs, 2017

Repost 0
15 avril 2017 6 15 /04 /avril /2017 16:47

Occitan and the city…

 

O dirai pas jamai pro mas, dempuèi sèt ans ja, una « Quinzena occitana » es organizada en Òut e Garona gràcias a qualques associacions occitan(ist)as, e amb l’ajuda del départament.

En principi, los organizators ensajan de cobrir tot lo departament amb una manifestacion o una autra. Ongan, çaquelà, me sembla que la part gascona del departament, levat una conferéncia a Damazan, es estada ignorada.

Mas en general, e a condicion de se desplaçar, i aviá de matèria pels que volián de trapar quicòm dins nòstra lenga o mailèu sus nòstra lenga occitana.

Es aital qu’avèm agut confréncias suls toponims, concèrts e bals e pasejadas urbanas lucicas…

Amb son association « Agenés occitan », lo Joan Pèire Alari propausava per aquesta dimenjada de Pascas doas passejadas, comentadas en occitan e en francés, a Lairac e a ’Gen.

Dissabte, la passejada a l’entorn de Lairac propausava, jos la direccion de J. L. Granet e Gèli Grande, d’excplicacions sl païsatge, l’agricultura e son evolucion, lo bastit, la toponimia e lo poblament dins l’istòria. Lo tantòst, après un repais en comun, los participants devián ne saber un pauc mai sus las costumas de Lairac gràcias a J. L. Moreno…

La passejada d’uèi es tre qu’interessanta per çò qu’i participan, amb los adults, los drollets de la classa bilingüa de ’Gen e los calandrons de la Calandreta jansemineta.

Aquelas passejadas son una faiçon de tornar instillar un pauc d’occitan – la lenga de nòstre territòri, o cal pas dolbidar – dins la vida vidanta.

Aquel trabalh se fa jos l’egidi de l’Alari qu’es referent municipal per l’occitan e que ven de far abotir, en partida, una de sas demandas : aver los noms de las carrièras del centre vila – lo « còr de vila » tant presat pel conse – en lenga occitana.

Los Ageneses « de soca » o sabon totes que Jansemin teniá botiga pròche del Gravèr e que fasiá profieitar sos clients e los autres de sos poèmas, de sas farivòlas en « lenga gascona ». Son estatua senhoreja al ras mas es pas segur que totes sàpian qual es aquel qu’es pas ni general ni politician e que çaquelà li an fach present d’una estacion de mètro dins la capitala…

Cronica occitana, Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge lo 16 d'abril de 2017

Repost 0
14 mai 2013 2 14 /05 /mai /2013 17:45

« Alas ! Poor Yorick ! »

 

A Claude Hagège qui, dens ua de las soas emissions culte, bèth temps a, defendèva, entre autas lengas, l’occitan, Bernard Pivot que l’interrompè d’ua faiçon despieitadosa e mespresiva a l’encòp en díser : « Ne i a pas mei degun qui’u parla a l’òra d’ara ; n’existeish pas mei… » e que passè a quaucomet mei. Simplament ende vse díser que lo Francés es per natura monolingüe ! Ende estar dens lo vent, que dirèi qu’es dens lo son ADN. D’aquí, dens los mèdia, los reportatges divèrs entà deplorar que los Francés, après aver estudiat lengas estrangièras pendent las sèt annadas de collègi-licèu, ne sian pas capables de parlar, ça disen, la lenga de L. Sterne : « Alas ! Poor Yorick ! » e de’s plànher deus professors qui ne son pas a l’auçada de l’escomesa. Viet d’ase ! Que’m soi copat en parlar de l’anglés ! Mès qu’es plan l’anglés que tots los nòstes elèits « autoproclamats » an dens lo cap quan e nse parlan de « lenga estrangèra » ; las autas ne son pas de comptar… sens parlar deus patés que ne son pas sonque nhirgo-nhargo ! Lo projècte de la ministra, G. Fioraso, d’instituir l’anglés com lenga d’ensenhament a l’universitat dens quauques disciplinas qu’es sentit com ua declaracion de guèrra au francés e l’Academia, après aver publicat un comunicat venjatiu, qu’a enviat lo « soldat » agenés Michel Serres [de l'Academia francesa] dens tots los mèdia entà fustigar aquera decision. E aqueste, qui aima de har saber que ne parlava pas son que gascon quan comencè las escòlas, qui avó los arguments seguents, a saber que lo francés e seré dens aqueth cas a la mercé de l’anglés entà la creacion. Qu’es ua manca d’imaginacion se consideram qu’a ja dit : « La lenga d’òc qu’a desapareishut pr’amor ne’s podèva pas díser « exaèdre » o « ADN » dens la lenga. » Innocent que soi, que l’èi dit, jo !

 

Editoriau de La Setmana, n°919

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
9 mai 2013 4 09 /05 /mai /2013 10:18

 

« Avètz ausit las aubadas

que se'n venon de sonar… »


L'arlatenca, l'an vista… piu, piu, piu…

 

Lo Maurici deuriá poder far la pròva – lo 11 de mai en Espaliu (Avairon) – que l'Arlatenca existís per çò qu'aurà lo Diccionari d'expressions e de locucions occitanas amb el (se lo cèl, entre temps, li es pas tombat sul cap !)

Pel moment, l'Arlatenca es sens  papièrs que lo « Bon de commande » (sul papièr o electronic) sembla pas aver d'existéncia… mas pareis qu'es coma pels drollets : i a lo « bunga bunga » (durèt qualque temps, de segur, mas quand òm aima…) e puèi la gestacion (aquela prenguèt un pauc de temps, de segur, mas los parents prenián totas las precausions per aver un bon « resultat » !) e puèi l'espitalizacion (lo mètge que seguissiá lo procèssus trobèt que i auriá de malformacions possiblas i aguèsse pas d'intervencion, etc.) puèi la naissença (cal admetre qu'un còp la dolors començadas prenguèt gaire de temps !) ; mas sabètz que daissan un pauc de temps per declarar lo nen a l'estat-civil (e qu'aquò depen pas totjorn dels genitors)…


Qu'aquò vos empache pas, quand i auràs lo nas dessús dins una librariá, de i metre lo nas dedins e de l'espepissar abans de sortir bilhet o carta de crèdit, per aver pas a far lo mus aprèp… Se cal pas jamai fisar a l'envolòpa !

 

 

N.B. Soi segur, ça que la, que seratz convencut de l'utilitat de la lenga occitana al moment que la lenga francesa seriá « marginalizada » e perdriá « tota possibilitat de creacion » en daissant dintrar l'anglés coma lenga de cors a l'Universitat (las autras lengas : castelhan, portugués… son pas de comptar !). L'Acadèmia francesa, qu'a enviat lo filosòf Michel Serres sul front, seriá en tren de descobrir que l'arrosaire pòt èsser arrosat… Son per la defensa del la lenga francesa mas per de rasons marridas de mon punt de vista.

 

COUV Diccionari Expressions WEB

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
28 avril 2013 7 28 /04 /avril /2013 00:32

Cal totjorn tornar a Juli çò qu'aparten  a Cesar ; es una question d'onestetat !


Devi donc tornar a la Mela çò que li aparten. Es ela qu'escriguèt, i a plan longemps, que èra plan bon de parlar d'un diccionari a venir mas que, mai lo temps passava mai aquel diccionari semblava l'Arlatenca…

Aviá rason la Mela…


Mas aqueste còp, pensi que lo diccionari es per tocar al pòrt.

Deuriá espelir dins la primièra decada de mai setot va plan e Mauric Romieu lo deuriá poder aver en mans lo 11 de mai quand balharà sa parladissa lo 11 de mai en Avairon.

Vaquí lo tèxte de la quatrena de cubèrta :

 

Cada expression o locucion, explicada e comentada del punt de vista lexical, gramatical e semantic, es balhada amb sa forma correnta, sas variantas, d’exemples preses dins la lenga parlada o literària e sas atestacions dins los diccionaris generals. Utilizadas totas en occitan lengadocian, se tròban jos una forma identica o equivalenta dins los autres dialèctes.
L’obratge es completat per un indèx alfabetic qu’acampa totas las expressions, locucions e variantas e un indèx nocional que permet de tornar trobar las expressions e locucions classadas dins lo diccionari per mots-claus. Aquela culhida es lo fruch d’un trabalh de tria e de la collaboracion de tres autors.
Tot en occitan, ajudarà escolans e estudiants, mèstres e curioses a comprene e a integrar dins lor practica de la lenga aqueles biaisses de dire e de significar.

 


e… la cubèrta  :

 

COUV-Diccionari-Expressions-WEB.jpg

 

N.B. Diccionari d'expressions e locucions occitanas en cò de Vent Terral ; 736 p. - 29 €

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
10 avril 2013 3 10 /04 /avril /2013 17:55

Lo primtemps tornarà, e mai siá un pauc tardièr ongan !

Lo Diccionari d'expressions e locucions occitanas [Maurici Romieu, Andrieu Bianchi, Loís Gaubèrt] espelirà, e mai siá plan tardièr !

Vos contarai un jorn benlèu las tribulacions dels autors qu'an tornat legir e repassar, modificar e trencar… un dotzenat de còps un obratge que fa mai de sèt cents paginas…

Tot aquò a pres plan mai de temps que lo temps que met una elefanta per donar naissença a son elefanton… Devi reconéisser qu'exagèri un pauc que la gestacion dura pas que doas ans apr'aquí…

Notatz que, dempuèi que los autors an quitat de trigossejar amb lo tèxte, an amassat un pauc mai de tres cents expressions o locucions  novèlas que seràn pas dins lo diccionari…

L'aventura de l'escritura de l'obratge comencèt en 2005, al mes de mars… e, se tot va plan, se deuriá acabar al mes de mai de 2013…

 

Anem ! Ne vos balhi una darrièra…

 


GAMMA n. f.
Seria de nòtas de musica.

 
◊ Èsser de gamma | de bona gamma « èsser de bona umor ; aver bon caractèr ».

 
Se vòls, pòdes esperar que lo paire siá de bona gamma per li parlar d’aquel afar mas pensi pas que te diga de non.


« Me pareis, Astrugueta, que siás pas de gamma, aqueste ser.
– Mas si, papà, vos asseguri.
– Ai ! Per un ser de Nadal ! […] Quand tot canta e se regaudís, tu m’as la cara pensamentosa e tristonèla. »  (E. Mouly, Legendas)


     DPF • Gámo :    èstre    de    bona    gamma.
     TDF • Gamo :    èstre    de    bona    gamma.
 

 

Lo nom gamma ven, coma lo francés « gamme » de gamma – γάμμα – qu’es lo nom de la tresena letra de l’alfabet grèc Γ, γ. A l’Edat Mejana, designava, coma ut, la primièra nòta de la gamma e, per alargament, la gamma entièra. Aquesta locucion s’emplega per una persona ; l’emplec de l’adjectiu bon, bona refortís lo sens positiu. A l’origina, la locucion a, plan segur, lo sens de « èsser dins lo ton, èsser prèst a cantar ». Coma lo fach de cantar es, generalament, la manifestacion exteriora d’un estat gaujós, la locucion a pres, metaforicament, lo sens de « èsser de bona umor ».

 

Podèm donc totes èsser de gamma per çò que nos demòra pas tròp longtemps per que lo libre crèbe l'uòu…

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
3 avril 2013 3 03 /04 /avril /2013 09:53

Aquel arbre, que tos braces son tròp pichons per ne far lo torn, a grelhat d’una grana pichonèla.

Aquela torre de nòu estatges ven de l’amolonament de motas de tèrra.

Un viatge de mila lègas comença per un primièr pas.

Laozi (v. ~570-~490) Daodejing, lxiv. 

 


Deuriam pas jamai ignorar l'apòrt de la cultura chinesa e de sos grands pensaires. Quand avèm cercat un epigraf pel diccionari, que Maurici Romieu n'es lo mèstre d'òbra, sèm tornats a Laozi e son Daodejing ont aviam trobat l'epigraf per la Gramatica de l'ocictan gascon contemporanèu.

Fa gaireben dètz ans qu'a pareishut a las Presses universitaires de Bordeaux e se pòt pas dire qu'es estada recebuda amb estrambòrd dins un certan mitan ! E mai l'ajan pilhada sens vergonha per qualques uns !

L'epigraf de la gramatica èra premonitòri e correspondiá  – e correspond encara – a  nòstra filosofia. Lo tèxte retengut de Laozi es lo seguent :


Produsir e enterténguer :

produsir sens s'apoderar

obrar sens esperar arren

guidar sens constrénher,

aquí es la vertut màger.

 

Se me caliá far una causida dins aquel tèxte qu'aviam causit, gardariái pas anuèi que « obrar sens esperar arren ». Aqueste trabalh, o faguèrem per ensajar de portar quicòm a la « maison comuna occitana » ; o faguèrem pas per una notorietat quala que foguèsse.

N'es tot parièr per aquel diccionari : a còps, me demandi se sabiam, quand avèm fach « lo primièr pas », que lo viatge durariá « mila lègas » !

 

Per vos far pacientar, vos fau conéisser – mas, de segur, las coneissètz ! – doas expressions de mai :

 


 

CANTURLA n. f.

Canta a mièja votz.


◊ Pèrdre la canturla « pèrdre la rason ».

Èra fat e fòl d’aquela femna. Un jorn, se n’anèt e la tornèt

pas veire. Virèt la canturla, lo paure bogre !

                 

Totes los diccionaris balhan pel nom canturla lo sens « cap, rason » ; sembla pas que siá lo sens primièr d’aquel nom qu’es un derivat de cant/ canta. Lo sens primièr sembla conservat dins lo vèrbe derivat canturlejar : cantar a mièja votz. Lo sens de « cap, rason » es plan segur un sens metaforic que ven de la locucion Pèrdre la canturla.

Lo sens primièr del nom canturla podiá donc èsser : « aire de cançon cantat a mièja votz ». Aquesta locucion s’emplega per una persona. L’aire (la melodia) es un element màger de la cançon ; sens cap de melodia, i pas plus de can-

çon. Metaforicament, la melodia representa la rason, element màger de la pensada.


◊ Virar  canturla | canturlas  ◊ Virar  la canturla « pèrdre la rason ».

Lo papà aimava pas que las femnas legiguèsson de libres e encara mens de romans. Disiá que viravan canturla, qu’èran perdudas per ostal, òme e dròlles ; pr’aquò, repoteguèt pas jamai la mamà. (F. Delèris, Memòris)

                 

Pel sens del nom canturla, cf. Pèrdre la canturla. Aquesta locucion s’emplega per una persona L’inversion de la melodia, suggerida pel vèrbe virar representa metaforicament un cambia- ment complèt dins lo biais de se comportar çò que pòt correspondre a la foliá.

 

 

Lo savi camina sens se descoratjar e la saba monta a la prima… Lo diccionari espelirà… el tanben !

 


 


Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
7 janvier 2013 1 07 /01 /janvier /2013 11:45

Precaucions per l’eternitat…

 

Totes los qu’an subreviscut a una fin del monde vos o pòdon dire. Lo mai long es a venir : l’eternitat ! E, coma per tota causa que dura, cal s’organizar. Cal pas creire cresents o mescresents patentats o quitament los trufandièrs de servici ! Se cal fisar a nòstre sens commun eiretat dels aujòls. Es plan conegut que, dins qualque domeni que siá, se cal virar cap a eles qu’an – qu’avián – recebut vertat, saviesa, paratge, etc. en partiment. Aüroses los qu’an la bona fortuna d’aver un linhatge que comença mai o mens a las crozadas ! Serà mai dificil, de segur, pels bastardons o orfanèls de paire e de maire. Ara que sèm dins un mond novèl las causas pòdon pas que se melhorar (!) : politica, economia, etc. mas, mai que mai, la situacion de nòstra lenga presenta sus la tela via los blogs e fòrums d’escambis. Fasèm, amb aqueles malhums socials, çò que los Africans an fach amb lo telefòn ; per far cort, son passats del tam-tam al telefonet, intelligent o pas. Es estat mai senat d’investir dirèctament dins las antenas relais que non pas dins los pòsts telefonics. Los blogaires e escambiaires de tota mena pensan aver trobada la pèira filosofala e se poiriá qu’agèssen rason – an l’eternitat per aquò ! – a la condicion de prene qualques precaucions. Pels blogs, seriá d’escriure de la faiçon mai corrècta que siá sens aver paur de s’assabentar e d’acceptar las remarcas pertocant la lenga (o lor parlar). L’occitan deu èsser la sola lenga per la quala, cada individú, tanlèu que ne coneis tres mots, se considèra coma un expèrt. Pels escambis, seriá bon aquí tanben de prononciar pas d’escumenges e de considerar pas que sol lo parlar de son cloquièr es lo bon. Per aquò far, podèm començar tre ara e pensar qu’avèm l’eternitat…

 

Edito de La Setmana, 

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
2 janvier 2013 3 02 /01 /janvier /2013 00:00

« Et moi, et moi, et moi… »

 

Sabètz totes que la costuma de La Setmana es, gaireben dempuèi sa creacion, de fargar un numèro consacrat al eveniments qu’an marcat lo setmanièr nòstre. Tot aquò es bèl e bon pels jornalistas encartats qu’an pas res a far tot lo sant clame del jorn mas per l’editorialista que soi, vos demandi un pauc ! En mai d’aquò, es plan conegut que los vièlhs son pas que de repapiaires que sabon pas que dire : de mon temps… Çaquelà, i aguèsse pas que dos eveniments a reténer, serián per ieu la manifestacion per la lenga e la cultura d’òc e la « controvèrsa de Rodés ». La manifestacion per la promocion de l’occitan – mas i aguèt tanben de manifestacions per las autras lengas istoricas de França – foguèt una capitada de segur. Per parafrasar los qu’aiman los bons sentiments, foguèt una jornada de « convivéncia e paratge ». D’òmes e de femnas, de joves, de dròllas e de dròlles, venguts de tot lo País d’òc – e Dieu sap que Occitània es grana – s’acampèron un còp de mai per provar lo movement en caminant. Non, totes parlavan pas la lenga ; non, totes fasián pas l’esfòrç de la parlar, mas totes èran aquí per dire : « Sèm pas una sècta, sèm pas d’endarrierits tanpauc e se n’anaré temps benlèu que nòstra lenga e nòstra cultura foguèssen respectadas. » Aqueste còp, la premsa nacionala poguèt pas far de mens que de ne parlar ! E puèi avèm agut la « controvèrsa de Rodés » a prepaus dels Lemosins que son parlar seriá « estremat » per nòstre setmanièr. E aquí, totes los que son nascuts « quelque part » (Brassens) de se plànger e d’exigir dels jornalistas qu’escriguèssen lo parlar de Ribeirac, lo de Pau o lo de Cucunhan sens accent ! Quitament se l’occitan demòra una lenga fins als idiolèctes, cal trobar un tèrme mejan per se poder far ausir benlèu !

 

Editorial de La Setmana, n°900

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
21 mai 2012 1 21 /05 /mai /2012 14:25

N'avèm l'abitud mas arribi pas a m'i far !


Dins sa cronica « La clé des mots » del JDD (p.23 -20 mai 2012), lo genealogista e jornalista Jean-Louis Beaucarnot s'interessa als noms dels ministres e ministras, e a lor origina.

« … tout l'hexagone est présent au governement, avec des noms  […] fleurant l'ancienne langue d'oc, comme Vidalies, Vayssière (Dòna Bricq a pres lo nom de son òme), Cahuzac et Cazeneuve… »

 

Un còp de mai, nos passa per mòrts ; o sabi que sèm pas flames mas sèm pas encara mòrts quitament se malautejam, non ?

 

De notar que parla dels noms « corse » o « breton » e pas d'« ancien breton » per exemple.

 

Ditz tanben : « Toute la france [est représentée], mais aussi toute l'Europe : […] l'Espagne… et la Suisse avec Manuel Valls, fils d'un père catalan et d'une mère tessinoise… »

 

Vertat es que lo catalan es parlat sonque a Barcelona…

 

 

Los mèdia an notat que Manuel Valls èra poliglòt e qua parlava – es çò qu'ai entenut – espanhòl, catalan e italian.

Avèm ja agut de monde que coneisson las lengas estrangièras e tanben las lengas istoricas de França ; Gaudin se plai a dire que parla « provençal » e Pasqua a dich mantun còp que, per èsser pas comprés dels Franceses, parlava còrs al telefòn amb sos correspondents. Labarrère, que foguèt cònsol de Pau parlava bearnés a Pau, gascon en deòra de Pau (Aquitània) e, a còps, occitan a París. Deu èsser en sovenir d'el que lo departament de Pirenèus atlantics sosten la « langue occitane-gasconne-béarnaise ». Bayrou [« baillerou » en occ. ; « bérou » en francés !] es un dels rars a aver pas vergonha de son occitan e de son occitanitat mas, en sa qualitat d'elegit exagonal e de ministre (que foguèt qualques annadas), demorarà pas dins l'istòria per son accion en favor de las lengas istoricas de França (se m'engani, o me cal dire !).

Una pensada pel Franco-francés Jean-Luc Mélenchon que, aparentament es « monoglòt » e fièr de l'èsser ! e per lo qual totas aquelas escòlas diwan, bressolas, calandretas, etc. son pas que sèctas ! Pr'aquò ditz que « es pas contra las lengas regionalas » mas estima que pòt èsser pas qu'un afar privat. Me sembla que, dins aquel domeni, se situís dins la dralha del Grand Orient de France e de La Libre Pensée. De tota faiçon, pòt contunhar de far aital… a pas cap de bòrda a crompar…



Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca