Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
16 avril 2012 1 16 /04 /avril /2012 10:12

L'arlatenca del blòg… e de l'edicion occitana fins ara !

 

Semblariá que las causas bolègan. Sabètz coma son los editors benlèu ; quand pensan que quicòm es bon, son pressats de signar lo contracte mas aprèp dison que lo tèxte es pas bon o que i a de repeticions o que…

L'autor o los autors sabon generalament çò que fan e, per un trabalh d'aquela mena, an d'idèas sus la question… estant que, dins lo domeni lingüistic occitan, un autor deu, en mai de sa sciéncia (òc ben !), èsser un pedagòg e portar d'elements que, foguèsse dins lo domeni francés o anglés, se pòdon trobar dins d'autres obratges.

Benlèu tornarai un jorn sus la genèsi de l'afar que val lo còp…

 

Per far cort… se tot va plan los autors, òmes de fe (de fe, pas de fen !), vòlon creire los oracles que dison que l'obratge poiriá èsser sortit per l'Estivada de Milhau 2012…

E es pas la pena de far coma Tomàs !

 

** Los autors an idèa de cambiar lo títol e de l'apelar : La Desirada o Lo Novèl Vengut o (a vos de causir !)

 

De vos far esperar aital justifica las paraulas de Laozi (Lao Tseu en francés vièlh) que los autors an mes al començament de l'obratge :

 

 

木,

末。

臺,

土。

行,

下。

  

 

Hé bào zhī mù,

Shēng yú háo mò ;

Jiǔ céng zhī tái,

Qǐ yú lěi tǔ ;

Qiān lǐ zhī xíng,

Shǐ yú zú xià.

  

Laozi (v. ~570-~490)  Daodejing, lxiv.

 

 

 

 

Aquel arbre, que tos braces

son tròp pichons per ne far lo torn,

a grelhat d’una grana pichonèla.

Aquela torre de nòu estancas ven de

l’amolonament de motas de tèrra.

Un viatge de mila lègas

comença per un primièr pas.

Laozi (v. ~570-~490) Daodejing, lxiv. 

 

 

 

Bon ! En esperar que paresca vos balhi qualques expressionsde mai (quitament se la presentacion finala serà leugièrament diferenta) :

 

 

 

NAS n. m.

Part de la cara ont se tròban las cavitats nasalas, organs de l’odorat.

◊ A vista de nas « d’un biais aproximatiu ».

Copava e mesurava los vims a vista de nas, los entrefendiá, los fiblava dessús una ossamenta leugièira de bòsc jovenet. E lo panièr naissiá. 

J. Vedel, Contes de la castanhal.

dicc. tdf • Visto : a vista de nas.

Es una locucion adverbiala que s’emplega dins los contèxtes ont se fa una mesura, una apreciacion… Lo nas qu’es l’organ de l’odorat representa metaforicament l’apreciacion intuitiva, donc aproximativa. L’emplec del nom vista, que remanda a l’uèlh, mòstra que lo nas es considerat coma un organ de percepcion ; l’aproximacion es marcada tanben per la locucion A vista d’uèlh.

◊ Freg coma un nas | coma un morre de can « plan freg ».

De caminar dins la nèu, ai los pès freges coma un nas de can. Laissa-me sarrar un pauc del fuòc, que los me calfe un momenton.

Per una persona, lo nom morre designa lo visatge e, per una bèstia, la part anteriora del cap : lo nas e la boca. Aquesta locucion comparativa intensiva s’aplica a una persona, mai precisament a las extremitats dels membres : dets o mans, pès o artelhs, aurelhas… Lo nas del can es pres coma referéncia per çò qu’aquela part de son còrs, sens èsser vertadièrament freja, es pas jamai cauda.

◊ Alongar | Tirar lo nas « èsser contrariat, decebut ».

« Ai besonh d’un gafet, çò me diguèt ; se lo mestièr t’agrada[…] te prendrai a tu. Començaràs tot polidament a ressar, rabotar e tancar. » Alonguèri lo nas sens respondre.

F. Delèris, Memòris.

Lo vèrbe tirar a lo sens de « estirar, alongar » ; es emplegat transitivament. Aquesta locucion s’emplega per una persona e, generalament, sens cap d’autre element. Metaforicament, l’alongament del nas representa la decebuda o la vergonha. Aquò correspond a una desgaunhada de la cara qu’es la manifestacion exteriora d’un sentiment interior negatiu.

◊ N’amassar mai amb lo nas qu’amb una pala | una palhassa « Se trobar dins un ambient odorant de mal suportar o empudentit ».

Sul trepador doas o tres femnas fardadas fasián lo pè d’andèr ; quand passèt al ras d’elas, n’atrapèt mai amb lo nas qu’amb una palhassa.

Al fons de l’escalièr, i aviá la sot dels pòrcs ; quand passàvetz aquí davant, n’atrapàvetz mai amb lo nas qu’amb una pala. Aquela sot, la balajavan tot còp mas la lavavan pas jamai.

Lo subjècte es un nom que designa una persona. Aquesta locucion s’emplega per d’odors bonas que son de mal suportar per çò que son tròp fòrtas o per d’odors malas qu’enfèctan.

Per la relacion qu’es establida dins la locucion amb la pala (o la palhassa), lo nas qu’es l’organ de la percepcion olfactiva es assimilat a un aplech que servís per amassar de matèrias divèrsas (pala) o per las conténer (palhassa). D’un biais, lo nas es considerat coma un aplech qu’amassa las sentors, que sián bonas o malas. La locucion es iperbolica.

◊ Aver bon nas ◊ Aver de nas « èsser perspicaç, fin ».

Aguèrem bon nas de far aquela passejada ièr que lo temps èra al bèl ! Uèi fa pas que plòure !

As vendut l’apartament abans que los prèses baissèsson ; as agut de nas !

dicc. dpf • Nas : aver de nas.

tdf • Nas : aver de nas, aver bon nas.

dgo • Nas : aver de nas.

Aquestas locucions s’emplegan per una persona ; quand s’emplegan per un animal coma lo can, designan sa capacitat a sègre la traça dels animals salvatges. S’emplegan mai que mai al passat per çò que marcan la capacitat de preveire. Aver bon nas se pòt emplegar en construccion absoluda o èsser seguida d’un infinitiu complement introdusit per la preposicion de. Lo nas qu’es l’organ de l’odorat representa la capacitat d’apreciar e, per alargament, la capacitat de preveire : la perspicacitat.

◊ Aver lo nas cròi | lo nas fin « aver un bon flaire ; aver una bona intuïcion ».

De l’ostal de Relhon, res s’èra pas sauvat, res ! […]E n’i aviá juste qualques jorns qu’èra assegurat coma cal. Se podiá dire que, per un còp, aviá agut lo nas cròi, lo Felipassa, el que, d’abituda o laissava tot que trigossèsse.

E. Mouly, E la barta floriguèt.

E lo rainalhon qu’aviá agut lo nas fin s’en­filava, ventre a tèrra, vèrs lo bòsc dels Agaçats… e degun lo tornèt pas veire dins lo país de paur d’aquelas abelhas.

J. Bessou, Countes de la tata Mannou.

Aquesta locucion s’emplega per una persona. Lo nas es l’organ de l’odorat ; per alargament (aplicacion a çò qu’es pas material), lo nas representa l’intuïcion. Un nas cròi es plan segur un nas plan desgatjat e donc eficaç, per oposicion implicita a un nas tampat (enfleumat) que percep pas las sentors. Dins la varianta, l’adjectiu fin s’aplica pas a la morfologia del nas mas a sas bonas capacitats olfactivas.

◊ Aver qualqu’un dins lo nas « supor­tar pas qualqu’un ».

Sabi pas perqué mas lo professor de latin m’aviá dins lo nas ; a cada cors, me questionava per veire s’aviái fachas las preparacions e s’aviái estudiat lo vocabulari.

Lo subjècte es un nom que designa una persona. Aquesta locucion es pas de bon explicar. Benlèu es ligada, per transfèrt d’una realitat materiala a una realitat umana, al fach de presar (aspirar pel nas de polvera de tabat), çò que pòt provocar d’esternuda­ments.

◊ Aver quicòm jos lo nas « aver quicòm al ras e o veire pas ».

« Sabes pas ont es passada l’agulha ? La tròbi pas.

— L’as jos lo nas ! Te calriá crompar de lunetas ! »

Aquesta locucion s’emplega per una persona. Benlèu s’explica pel fach que lo nas es una eminéncia sus la cara. Se pòt que lo nas, qu’es l’organ de la percepcion olfactiva, siá un substitut dels uèlhs, organs de la percepcion visuala. Se pòt tanben que, per iperbòla, la locucion marque la proximitat d’una causa al respècte dels uèlhs.

◊ Aver | Far quatre palms de nas « èsser confús, vergonhós après una malaventura, una infortuna ».

El que pensava de se regalar amb un bon cibièr de lèbre èra tornat de la caça sens res. Aquò li arribava pas sovent. N’aviá quatre palms de nas !

dicc. dpf • Nas : n’aver quatre palms de nas.

tdf • Nas : aver quatre palms de nas.

Lo palm es una mesura de longor (22 cm apr’aquí) : aquò representa la longor d’una man dobèrta, de la cima del det gròs a la cima del det coïc. Aquesta locucion s’emplega per una persona ; pòt èsser completada pel pronom adverbial ne que representa la causa de la vergonha. Lo nombre quatre es pas de bon explicar. Metaforicament, l’alongament del nas representa la decebuda o la vergonha. La locucion es clarament iperbolica.

◊ Baissar | Penjar lo nas « èsser aclapat per la lassièra, lo despièch, la vergonha ».

Quand sortiguèt de la Gendarmariá, penjava lo nas ; veniá d’aprene que passariá en correccionala : lo vesin qu’aviá tabassat èra vengut portar planh.

dicc. dgo • Nas : baissar lo nas.

Aquesta locucion s’emplega per una persona. Per sinecdòca, lo nas representa la cara. Metaforicament, la cara baissada representa l’aclapament, la vergonha. Se pòt tanben que la locucion remande indirèctament a l’alongament del nas que representa lo despièch, la vergonha (cf. las locucions precedentas o seguentas).

◊ Barrar | Tampar la pòrta al nas a qualqu’un ◊ Barrar | Tampar la pòrta sul nas a qualqu’un « refusar, d’un biais bronc, a qualqu’un d’intrar ».

Quand las doas personas li diguèron que li volián parlar de la Bíblia e de la necessitat de s’ocupar del salut eternal, sens lor respondre, lor barrèt la pòrta sul nas.

Lo subjècte es un nom que designa una persona. L’evocacion del nas, qu’es la part mai proeminenta de la cara, mòstra clarament que la pòrta es barrada abans que la persona aja lo temps de virar l’esquina per se n’anar. Lo locucion implica donc una idèa de brutalitat.

◊ Far lo nas long « èsser confús, vergonhós ».

Fasiá lo nas long, lo paure Ricon, quand aguèt comprés qu’Albertina del Poget se maridariá pas amb el.

Aquesta locucion s’emplega per una persona e, generalament, sens cap d’autre element. L’alongament del nas que correspond a una mena de desgaunhada de la cara (cf. las locucions precedentas) representa la decebuda o la vergonha.

◊ Far lo nas long a qualqu’un « mos­trar a qualqu’un un sentiment de despièch ».

Los jorns que davalava pas a Laguepiá […], [Carmelà] besonhava per l’ostal, pels estables e pels camps. Malgrat l’argent que dintrava, Justina contunhava a li far lo nas long.

F. Delèris, L’Aucon.

Lo subjècte es un nom que designa una persona. L’alongament del nas correspond a una mena de desgaunhada de la cara ; es la manifestacion exteriora d’un sentiment interior de despièch.

◊ Far un palm de nas | quatre palms de nas a qualqu’un ◊ Tirar un palm de nas a qualqu’un « se trufar de qualqu’un ».

Terèsa èra mal capada e se fasiá sovent repotegar per la mèstra ; tanlèu que virava l’esquina per s’ocupar de qualque escolan, li fasiá un palm de nas o qualque desgaunhada.

Tant qu’auretz Nòstre Sénher amb vautres, anatz, / Poiretz a Ramonet far quatre palms de nas.

J. Bessou, D’al brès a la toumbo.

dicc. dgo • Palm : far un palm de nas a qualqu’un.

Lo subjècte es un nom que designa una persona. Lo palm de nas (una man dobèrta de la cima del det gròs a la cima del det coïc, lo det gròs pausat sus la poncha del nas) es un biais artificial d’alongar lo nas. Aquel gèst es un signe exterior de trufariá. Lo nombre quatre es pas de bon explicar ; benlèu es una iperbòla.

◊ Far un nas ! ◊ Far un nas d’un badaman « èsser confús, contrariat, decebut ».

Quand aprenguèt que l’autre candidat l’aviá batut d’un vintenat de voses, faguèt un nas ! Fins al darrièr moment, aviá cregut èsser tornarmai elegit.

Lo nom badaman es un sinonim de palm : representa la longor d’una man dobèrta, de la cima del det gròs a la cima del det coïc. Aquestas locucions s’emplegan per una persona. La primièra es generalament exclamativa e sembla elliptica : benlèu es una abracada de la segonda o d’una varianta correnta dins la lenga parlada : Far un nas coma aquò, amb un gèst de la man que precisa la longor, sovent d’un biais iperbolic. L’alongament del nas representa metaforicament la decebuda, lo despièch. Las locucions s’aplican a la contrarietat quand es plan aparenta (cf. las locucions precedentas).

◊ Se far tirar lo nas (per qualqu’un) « se far pregar ».

L’aspirator qu’èra tot nòu foncionèt pas que doas o tres minutas ; lo tornèri portar al vendeire. Se faguèt tirar lo nas per lo me cambiar : me sosteniá qu’aviái facha una falsa manòbra.

Aquesta locucion s’emplega per una persona e, generalament, sens cap d’autre element. Remanda a l’imatge de qualqu’un que l’òm pren pel nas per lo forçar a far quicòm que vòl pas far. Se pòt que la locucion siá estada facha sul modèl Se far tirar l’aurelha (per qualqu’un).

◊ Fotre quicòm sul nas a qualqu’un « dire a qualqu’un la vertat sens prene cap de precaucion ».

Coma lo sindic de quincanèla es un pauc reguèrgue, cap de creditor gausa pas demandar un estat precís dels comptes. Aquò pòt pas durar aital : un jorn o l’autre, me palparai pas per o li fotre sul nas.

Aquesta locucion s’emplega per una persona ; lo complement d’objècte dirècte es generalament un pronom neutre que remanda a d’elements precisats dins lo contèxte. Lo nas, qu’es una part de la cara, representa, per sinecdòca, la cara, lo cap ; Fotre quicòm sul nas a qualqu’un es « dire a qualqu’un la vertat cap e cap, dirèctament, sens biaissejar, sens finassejar ». Se pòt que la locucion faga referéncia tanben a la realitat : per mestrejar una bèstia recàpia : brau, aret…, amb un baston, òm li tusta sul nas qu’es una part sensibla.

◊ Lo nas li fuma pas plus « es mòrt ».

Lo paure Polita, pecaire, n’i a un brieu que lo nas li fuma pas plus ; se moriguèt al mes de julhet, l’annada de la calorassa.

Paumonista, tu ! S’èras estat paumonista, lo nas te fumariá pas pus a l’ora que sèm. Es pas lo pitral que te dòl mas lo papach, lo fafièr, se preferisses.

Cantalausa, Un còp èra. 

Aquesta locucion se presenta totjorn aital ; lo sol element que càmbia es lo pronom complement que precisa la persona concernida. Es pas de bon explicar. Benlèu i a una comparason implicita amb un ostal : quand la chimenièra fuma pas plus, aquò vòl dire que l’ostal es pas plus abitat.

◊ Se manjar lo nas « se cascanhar, se disputar ».

Aqueles dos, a taula, los cal pas metre un al ras de l’autre : son pas del meteis partit politic ; farián pas que se manjar lo nas e nos gastarián la serada.

Aquesta locucion s’emplega per de personas, doas al mens. La construccion pronominala marca la reciprocitat. La locucion es pas de bon explicar ; benlèu fa referéncia a d’unas bèstias coma los cans que, quand se baton, ensajan de s’agafar.

◊ Menar qualqu’un pel nas « aver una influéncia granda sus qualqu’un ; comandar qualqu’un ».

Fa lo vantussa davant los autres òmes mas se sap qu’a l’ostal la femna lo mena pel nas e pòdes creire que reguitna pas !

◊ Se laissar menar pel nas « èsser completament somés a qualqu’un ».

Siás soldat ! Deves escotar los que te comandan mas aquò vòl pas dire que te deves laissar menar pel nas !

dicc. tdf • Nas : menar per lo nas.

Per aquestaslocucions, lo subjècte es un nom que designa una persona ; dins la segonda, l’emplec del vèrbe laissar en construccion pronominala, seguit d’un infinitiu, es l’equivalent d’un vèrbe passiu. Las locucions s’explican plan segur per referéncia a las bèstias domètjas que se menan per una brida estacada a un cabestre (lo cabestre sarra lo cap e lo còl de la bèstia) o per una brida estacada a un anèl que passa dins lo nas (aquò se fa mai que mai pels braus.)

◊ Metre lo nas defòra « sortir ».

Uèi, se contunha de plòure coma aquò, metrem pas lo nas defòra. Deman, veirem !

Èran de piètres guerrièrs. Metián lo nas defòra solament lo matin afin de s’assegurar que lo Viet Minh aviá pas copada o minada la cauçada. 

F. Delèris, Memòris.

dicc. dgo • Metre : metre lo nas defòra.

Aquesta locucion s’emplega per una persona ; se tròba mai que mai a la forma negativa. Per sinecdòca, lo nas representa la cara. Se pòt tanben que lo nas siá pres coma referéncia per çò qu’es la part mai proeminenta de la cara.

◊ Metre lo nas | son nas pertot « se mainar, s’ocupar de tot ».

« La vesina voliá saber perqué lo mètge èra passat a l’ostal aqueste après-miègjorn ?

— Aquò m’estona pas : cal que meta lo nas pertot ! »

dicc. tdf • Nas : metre son nas pertot.

Aquesta locucion s’emplega mai que mai per parlar d’una persona tròp curiosa que se maina generalament de çò que la regarda pas. Lo nas es l’organ de l’odorat, donc, per alargament, un organ de percepcion ; implica la nocion de recèrca, benlèu per referéncia implicita al can que flaira, sentineja pertot quand cèrca una traça.

◊ Metre lo nas dins quicòm « se mainar, s’ocupar de quicòm ».

S’ai un conselh a te balhar, metas pas lo nas dins aquel afar que me sembla mai que fosc.

A partir d’aquel jorn, cap d’estampaire agèt pas mai lo drech[…] de metre lo nas, o de modificar qué que siá, dins lo tèxte compausat amb l’ordenador, que l’occitan, per un pauc totes los estampaires, demòra una lenga clavada.

Cantalausa, Sus las dralhas de la vida.

Aquesta locucion s’emplega per una persona que se maina de quicòm sens èsser concernida. Lo nas es l’organ de l’odorat ; l’odorat es una mena de percepcion sensoriala. Per alargament, la locucion s’es aplicada a la percepcion de realitats que son pas sensorialas. Se pòt que remande implicitament a l’imatge del can que solfina quand cèrca una traça o quicòm mai.

◊ Passar jos lo nas a qualqu’un « esca­par a qualqu’un ».

Soscava, soscava mas d’aquel temps un autre crompaire se presentèt e l’apartament que cobesejava li passèt jos lo nas.

Aquesta locucion s’emplega per una realitat concreta. Es pas de bon explicar ; benlèu suggerís l’idèa que la persona a pas sauput sasir una oportunitat per una manca d’intuïcion.

◊ Penjar al nas a qualqu’un « riscar d’arribar a qualqu’un ».

Se las emissions de CO2 contunhan, lo rescalfament del planeta nos penja al nas e serà seguit d’una montada del nivèl de las mars e dels oceans.

Dins lo vilatge, totes sabon que braconeja. Un jorn o l’autre, qualque caçaire gelós o malcontent lo decelarà : aquò li penja al nas.

Amb totes los cambiaments que se passan un pauc pertot e malgrat lo trabalh dels previsionistas, sabèm pas çò que nos penja al nas. 

Lo subjècte es, siá un nom que designa una realitat concreta, siá lo pronom demonstratiu neutre aquò, que remanda a un element del contèxte, siá lo pronom relatiu que son antecedent es lo pronom demonstratiu neutre çò.

Per comprene aquesta locucion, cal pensar que al nas es en realitat l’equivalent de sul nas. Çò qu’es plaçat al-dessús representa un perilh potencial, una menaça permanenta.

◊ Rafir lo nas « mostrar de malcontentament, de despièch ».

Quand la serviciala arribèt amb la sopa de coja, quauques uns rafiguèron lo nas mas, coma avián talent, ne mangèron e trobèron qu’èra pas meissanta.

Aquí[dins los plaçaments d’argent en accions], los nòstres païsans del Bornhal, tanplan emparticulats que seguèsson, rafissián lo nas. I comprenián pas res de res an aquel biais de far trabalhar son argent.

P. Gayraud, Una filha de l’an quaranta.

dicc. tdf • Rafi : rafir lo nas.

dgo • Nas/Rafir : rafir lo nas.

Aquesta locucion s’emplega per una persona e, generalament, sens cap d’autre element ; pasmens, tot còp, pòt èsser emplegada amb un complement d’objècte segond que representa una persona : « Èsser qualqu’un, Lesin. Mai que totes, mai que lo director. Pas per se vengar, non. Per èsser saludat per aqueles que, uèi, li rafissián lo nas. » J. Bodon, Las domaisèlas.

Lo nas es una part de la cara ; lo fach de fronzir un element de la cara : nas, pòts… es la manifestacion exteriora d’un sentiment interior negatiu.

◊ Se trobar nas e nas amb qualqu’un « encontrar qualqu’un a l’imprevist ».

Quand sortiguèt de l’aiga amb sa nassa plena d’escarabissas a la man, se trobèt nas e nas amb dos gendarmas que l’avián velhat e que s’èran sarrats sens far de bruch.

Lo subjècte es un nom que designa una persona. Dins la lenga parlada, s’ausís la forma * nas a nas que sembla influenciada pel francés « nez à nez ». Lo vèrbe trobar, emplegat en construccion pronominala, marca lo caractèr fortuit, inatendut de l’encontre. La repeticion del nom nas insistís sul fach que doas personas se tròban una en fàcia de l’autra e se pòdon pas evitar.

◊ Tustar sul nas a qualqu’un « semon­çar, repréner qualqu’un ».

Aviam pas quitat de nos pelejar sus mar. En Euròpa, cada còp qu’aviam volgut levar lo cap, [los Angleses] nos avián tustat sul nas.

F. Delèris, Memòris.

Lo subjècte es un nom que designa una persona. Aquesta locucion es pas de bon explicar ; benlèu fa referéncia a la realitat : per far recuolar de bèstias de tira : buòus, vacas…, lor tustavan sul nas amb l’agulhada per çò que recuolar es pas un movement natural per una bèstia ; ça que la, lo nas es una part del cap fòrça sensibla.

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
1 février 2012 3 01 /02 /février /2012 15:45

L'arlatenca contunha de se far desirar… mas seretz pas decebuts lo jorn que serà publicat !

Que volètz ? L'editor es l'editor e se sap que los autors i coneisson pas res a… l'edicion (sic, bissic, tresic)

 

Paciencia e longor de temps…

 

 

 

BANA n. f.
Excrescéncia dura que buta sul cap d’unas bèstias, còrna.


◊ Bana-bas,  bana-bassa  [n.] « persona que marcha cap baissat  ; persona sornaruda ; persona qu’es pas brica franca  ».
Me parles pas d’aquel bana-bas  ! Degun sap pas jamai çò que pensa. Veja, ieu me fariái pas d’aquel òme.
Dins la forma bana-bas, sembla que bas foncione coma un advèrbi  : banas viradas cap en bas  ; donc i a pas d’acòrd. A l’origina, aquel nom compausat s’aplica a un buòu o una autra bèstia banuda qu’a las banas viradas cap en bas  ; es l’equivalent de l’adjectiu baisson, -ona,  emplegat coma nom de buòu o de vaca e fargat sul radical del vèrbe baissar. — Aqueste nom compausat metaforic designa una persona. Per transfèrt del domeni animal al domeni uman, s’es aplicat a una persona que baissa lo cap. Aquela actitud fisica es interpretada coma una marca d’embarrament psicologic, una dificultat a comunicar o una manca de franquesa.


◊ Dur  coma  una  bana  |  coma  de  bana  «   fòrça dur  ».
Es mai que vièlh aquel pan, es de la setmana passada benlèu. Es dur coma una bana  ; lo calrà far trempar dins la sopa, si que non lo profitarem pas.
tdf • Bano, dur  : dur coma de bana.
Aquesta locucion comparativa intensiva s’aplica a una realitat concrèta, generalament una matèria, una substància. La bana es causida coma referéncia per çò qu’es una matèria dura  ; ça que la, es utilizada per fabricar d’objèctes utilitaris  : penches, cauçapès, margues de cotèls… o tanben d’objèctes decoratius.


◊ Gelat  coma  una  bana  « complètament gelat  ».
Mens dètz, aqueste matin  : la champa del fons del prat es gelada coma una bana, pas pro pr’aquò per que los mainats i pòscan patinar.
Dempuèi mai d’una setmana que la bisa negra bufa, la tèrra es gelada coma una bana  ; podèm pas plus desrabar los pòrres ni mai los topinambors. Aquesta locucion comparativa intensiva s’aplica a una realitat concrèta, generalament una substància liquida geliva, a una matèria (tèrra…) embeguda d’un liquid geliu coma l’aiga  ; per metonimia, se pòt aplicar tanben al contenent d’una substància liquida  : Lo nauc es gelat coma una bana. — La bana a pas cap de ligam amb lo freg  ; es presa coma referéncia per çò qu’es una matèria fòrça dura. Las matèrias gelivas venon fòrça duras quand la temperatura baissa bravament al dejós de zèro. La locucion se pòt explicar tanben pel fach que d’unas banas de color clara an un aspècte translucid que pòt revertar lo del glaç. 

 

◊ Sec  coma  una  bana  | coma una bana d’aret  « complètament sec  ».
Tres meses de secada  ! Sèm al mes d’octobre e avèm pas encara pogut desrastolhar ni tanpauc laurar per çò que la tèrra es seca coma una bana.
dpf  • Orét  : sec coma una bana d’aret.
L’aret es lo mascle de la feda  ; se sòna tanben marran, marrò, marròt, parròt… Es una bèstia que pòrta de bravas banas. Aquesta locucion comparativa intensiva s’aplica a una realitat concrèta, generalament una matèria qu’a tendéncia a se tressecar. — La bana es presa coma referéncia per çò qu’es una matèria fòrça dura  ; çò que seca ven generalament dur – cf. Dur coma una baa­naa­. La varianta Sec coma una bana d’aret sembla èsser una subremotivacion  : la bana d’aret es pas lisa mas rugada  ; un dels aspèctes del dessecament es la preséncia de rugas ligadas a un fenomèn de retraccion.


◊ Anar  de  bana  ◊ Èsser  de  bana  « s’endevenir  ; aver lo meteis caractèr  ; èsser
complicis  ».
Lo Pèire de Tremolet e lo Justin de Fajas son totjorn anats de bana  ; ai pas jamai ausit dire qu’aguèsson agut disputa per quicòm.
tdf  • Bano  : anar de bana.
dgo  • Bana  : èsser de bana.
S’emplega per una persona  o per una realitat concrèta. Es totjorn al plural  : doas personas o doas causas al mens. Fa referéncia implicitament a un parelh de buòus jonches  ; los buòus son de bana o van de bana quand, jos lo jo, la bana drecha d’un passa jos la bana esquèrra de l’autre sens que se geinen.


◊ Se  far  una  bana  « se far una bòça sul front o sul cap  ».
Aqueste matin lo nòstre drollet es tombat dins l’escalièr e s’es facha una bana  ; per li apasiar la dolor, l’a calgut friccionar amb de tintura d’arnicà. Deman aquò se veirà pas plus.
tdf  • Bano  : se faire una bana.
S’emplega per una persona. La referéncia a la bana s’explica per la semblança qu’existís entre la bòça d’una bana que va sortir sul cap d’una bèstia jove e la bòça provocada sul front o sul cap per un pic.

 

◊ Portar  banas  « èsser trompat – en parlant d’un òme maridat o d’una femna maridada ».
Aquò s’acabèt per un radal davant la pòrta del Turlan e de la Parranca  ; cramèron doas popèias de petaç que los revertavan e lo monde dancèron a l’entorn una farandòla en cantant de cançons trufarèlas pels òmes que pòrtan banas. (Calelhon – E. Seguret, Nanet del rampalm)


◊ Far  portar  banas  a  qualqu’un  « trompar un òme maridat o una femna maridada ».
As pas paur, Riqueta, qu’aquò me balhe meissantas idèas e que, ara, sul vielhum, te faguèsse portar banas  ? (P. Gayraud, La sexològa)
tdf  • Bano  : portar lei banas.
S’emplegan per una persona, generalament un òme e, de còps, per una femna. La segonda presenta
una construccion factitiva amb l’emplec del vèrbe mièg-auxiliar far. — Per d’unas espècias animalas, las banas son un atribut del mascle – aret, boc… Logicament, las banas deurián èsser l’atribut de l’amant mas, per un transfèrt curiós, son l’atribut de l’òme trompat per sa  femna. D’aquel biais, la persona trompada es assimilada a una bèstia e ridiculizada.


◊ Tirar  de  bana  amb  qualqu’un  «   Agir, trabalhar en acòrdi e en complementaritat amb qualqu’un  ».
La municipalitat es eficaça per çò que lo Conselh tira de bana amb lo cònsol. D’un biais, l’unitat fa la fòrça.
tdf  • Tira  : tirar de bana.
Lo subjècte es un nom que designa una persona ; representa la primièra d’un grop de doas  ; lo complement preposicional representa la segonda. — Aquesta locucion remanda a un parelh de buòus jonches, quand las doas bèstias s’endevenon plan per tirar e son donc plan mai eficaças – cf. Anar de bana­.

 

 

Anèm, coratge ! sortirà…

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
19 novembre 2011 6 19 /11 /novembre /2011 16:47

 

 

 

Ai aprés, coma totes, la desaparicion d'Enric Garriga Trullols… O vesiái cada annada a l'estagi de l'Escòla occitana d'estiu amb sa femna. Per diferentas rasons, aquestas recentas annadas, ai fach pas que qualques visitas a l'EOE e la darrièra fòto qu'ai presa d'el foguèt presa lo 16 d'agost de 2010 a Vilanuèva d'Òut.

Èrem pas d'acòrd sus mantuns ponches mas degun li poirà pas tirar lo trabalh complit per la promocion de l'occitan e d'Occitània. N'a fach plan mai per la « causa » occitana qu'un fum de gents que se dison occitanistas en bavassar dins un micro mas que son plan incapbles de levar lo det menut per ajudar a far avançar la ròda…

 


 

 

 

Garriga-Trulliols---EOE-wmkd.JPG

 

 

 

 

*********************

Que'm permeti de copiar la rubrica necrologica recebuda del CAOC entà los qui ne l'aurén pas recebuda… 

 

*********************

 

 

Enric Garriga Trullols,

president de l’IPECC i del CAOC,

mor als 85 anys  


 Garriga Trulliols - EOE 2010

El president de l’Institut de Projecció Exterior de la Cultura Catalana (IPECC) i del Cercle d’Agermanament Occitano-Català (CAOC), Enric Garriga Trullols, ha mort a Barcelona als 85 anys. L’enterrament serà demà dissabte, dia 19 de novembre, a les 16.00 h., al Tanatori de la Ronda de Dalt de Barcelona (Scala Dei, 17-37). La capella ardent s’obrirà aquesta tarda a les 16.00 h . 

 

Enric Garriga Trullols, enginyer químic de professió, va consagrar la seva vida a treballar per la independència de Catalunya, i ho va fer de múltiples maneres. Des de la seva col·laboració continuada amb dirigents de tots els partits nacionalistes i sobiranistes fins a la participació activa en fòrums i plataformes, sempre amb l’objectiu de conciliar voluntats, unir esforços i aconseguir la unitat d’acció de l’independentisme.

 

 En paral·lel a la seva activitat política, i en la mateixa direcció quant als objectius, Enric Garriga Trullols va participà al Congrés de Cultura Catalana (1975-77). Poc després de finalitzat aquest Congrés, en el qual treballà en l’àmbit de projecció exterior, fundà juntament amb altres persones, l’Institut de Projecció Exterior de la Cultura Catalana (IPECC), des d’on ha desenvolupat una tasca ingent de promoció internacional de la cultura catalana a través d’accions molt diverses, com ara la creació i l’impuls de les XXIII edicions dels premis Josep Maria Batista i Roca celebrades fins ara, la construcció de monuments a personalitats catalanes a l’Argentina, Alemanya o Bèlgica, la promoció de viatges per conèixer l’expansió catalana a la Mediterrània, i les petjades catalanes, a Centreuropa i a Amèrica o la promoció de la descoberta de les gestes històriques catalanes.

El 1977 participà activament en la fundació del Cercle d'Agermanament Occitano-Català (CAOC), entitat consagrada al foment de les relacions entre les cultures i els pobles occità i català. Durant els darrers 34 anys ha dut a terme un treball constant d’apropament entre Catalunya i Occitània, pel qual ha estat reconegut àmpliament a Occitània. Entre moltes altres iniciatives, i amb dedicació constant, ha estat el creador i impulsor de les XXXIII edicions de l’Aplec dels Focs de Sant Joan a Montsegur, celebrades fins ara; les XXIV edicions de la Pujada al Port de Salau per la llengua i l'amistat occitano-catalana; o les XIV edicions de la Dictada Occitana a Barcelona. Va participar activament en els darrers trenta-set anys a l’Escola Occitana d’Estiu, a Vilanova d'Olt. Durant els darrers cinc anys ha impulsat la Missa Occitana a Prats de Rei; va impulsar les classes d’ensenyament de l’occità a Barcelona, i va participar activament en la tramitació de la Llei de l’occità. Era membre de l’Institut d’Estudis Occitans.

 

***************************

 

Qualques fòtos d'un còp èra

(presas a l'estagi de l'escòla occitana d'estiu)

 


 

Au collègi de pena d'Agenés

on se debanava l'estagi quand poguèt pas mai se téner al licèu Jòrdi-Lèigas de Vilanuèva d'Òut

(1983 cresi ; ai pas verificat)

 

 

Enric-Garriga-Trullols-1.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Catalans e autres estrangièrs ! (Japoneses, Alemands…)

 

Enric Garriga trullols 2

 


 

  

Enric-Garriga-Trullols-4.jpg 

 

A una velhada

(que se passava generalament a la « granja de Negre » al ras del collègi de Pena d'Agenés)

Enric-Garriga-Trullols-3.jpg

 

 

A l'entorn de 1983 : Garriga Trullols ; a drecha sus la fòto, la Maria Clara Viguier (1932-1996) [CNTS Tolosa]

 

 

 

Enric-Garriga-trullols-6.jpg

 

 

En 1980, jol balet de l'escòla de Piquepol, per l'inauguracion de l'estagi

(qu'èra a l'epòca proprietat de l'associacion Escòla occitan d'estiu)

Se i pòt reconéisser : a man esquèrra : lo Marcèu Esquieu (pincat sus una cadièra e que fa lo discors de planvenguda) ; darrièr el, lo Garriga Trullols

 

 

 

Enric Garriga Trullols   

 


Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
1 novembre 2011 2 01 /11 /novembre /2011 19:34

« Letras d'òc » nos balha de publicacions de tria en general. Ven de sortir un libre de l'African del Sud André Brink revirat en occitan lengadocian per Sèrgi Carles ; lo títol original es A chain of voices (Faber and Faber, Londres, 1982) ; lo títol occitan es Una cadena de voses. Es estat revirat, fa d'annadas, en francés tanben mas vos asseguri que la revirada occitana es plan melhora que la francesa.

Vos cal TOTES crompar aquel libre per diferentas rasons. D'en primièr, en anglés es un cap d'òbra, de mon punt de vista ; en segond, es un cap d'òbra en lenga occitana.

Vos pòdi assegurar que serà un aplech per los qu'aprenon la lenga que lo Sèrgi i a mes tota sa coneissença de  nòstra lenga dins aquelas gaireben cinc cents paginas.

Un plaser de segur e una pèira blanca per la literatura occitana ; sabi qu'es pas qu'una revirada mas fa rampèl, per la qualitat de la lenga, a un fum de libres publicats per d'unes « autors » de lenga d'òc..

 

Çai-jos, sonque set règas, per citacion, del començament del libre : lo capítol a per títol : Mamà Ròsa.

 

Saber es pas pro. Cal ensajar de comprene tanben. Parlaràn fòrça al Cap aquestes jorns, la paraula d’un òme contra la paraula d’un autre, mèstre contra esclau. Mas, a qué sèrv ? De messorguièrs, totes. Sol un òme liure pòt dire la vertat. Dins l’ombra de la mòrt, cal córrer sus la poncha dels pès, que la mòrt es quicòm d’òrre.

 

Me sembla que lo prètz es de 25 euros.


Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
1 novembre 2011 2 01 /11 /novembre /2011 19:29

Gausi pas mai anonciar una data de parucion, pauròts ! mas pareitrà, solide !aquel Diccionari d'expressions e locucions occitanas de Maurici Romieu, Andrieu Bianchi e Loís Gaubèrt.

Pel moment, doas expressions de mai :

 

 

TIN-TIN n. [Nom de mal definir]

◊ Aver de tin-tin « èsser bravament parlaire ; èsser charraire, barjacaire ».

Sabes, a de tin-tin ; pòt téner tèsta a qual que siá e mai a un avocat. O te disi : fariá un bon deputat.

Aquesta onomatopèia fa pensar al bruch d’objèctes que tindan : veires, esquilas, campanas… ; pòt far pensar tanben al bruch de pèças de moneda que se trucan (cf. lo provèrbi Pas de tin-tin, pas de catin – Pas plus de tin-tin, pas plus de catin). Aquesta locucion s’emplega per una persona. Los bruches de batement, de quina origina o natura que sián, representan metaforicament las parladissas, las barjacadas.

◊ Pagar tin-tin | truquet | truca-truquet « Pagar sul pic ».

Aquela veitura, la te vòli plan vendre mas cal que la me pagues truca-truquet. Ai besonh d’aquel argent.

dicc. tdf • Tintin : pagar tintin – Truquet : pagar truquet.

dgo • Tin-tin : pagar tin-tin – Truca-truquet/truquet-truquet : pagar truquet/pagar truca-truquet.

Los elements tin-tin, truquet e truca-truquet son de formacions onomatopeïcas que fan pensar al bruch de la pèças de moneda que se trucan las unas las autras. Aquesta locucion s’emplega per una persona. Lo bruch de las pèças evocat pels elements onomatopeïcs correspond a un pagament que se fa al moment de la crompa amb de pèças de moneda o de bilhets de banca (o, al jorn d’uèi, amb un chèc o una carta bancària o de crèdit) : un pagament comptant.

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
19 août 2011 5 19 /08 /août /2011 17:05

Coneissètz totes : A Bordèu que i  a nau damas – Pomas, arrasims, higas e castanhas, etc.

Per far rampèl a la Mela – que pensa totjorn que los autres pensan çò que pensa ! –, vos balhi qualques expressions amb aquel mot.

Seràn dins lo Diccionari d'expressions e locucions occitanas qu'es a parèisser… – La presentacion finala del diccionari serà un pauc diferenta.

 

FIGA n. f.

Frucha de la figuièra.

◊ Per ma figa « per ma fe ».

Per ma figa, aquel insolentàs tornarà pas metre los pès a l’ostal o lo ne sortirai a còps de pè pel cuol !

dicc. dpf • Fígo : per ma figa.

tdf • Figo : per ma figa.

dof • Figa : per ma figa.

gram. Es una locucion interjectiva de la lenga parlada.

sem. Lo nom figa es emplegat coma substitut eufemic del nom fe qu’es un nom del vocabulari religiós. Aquel processus se tròba mai que mai dins los renècs o los damnes.

◊ Badar la figa « agachar boca badada ; demorar boca badada ; escotar boca badada ».

Sul cai s’èra installat un d’aqueles mercadièrs de fièira que fan de demonstracions espectacularas ; presentava un produch miraculós que fasiá lusir lo coire coma un miralh, tan verdetat o negre que foguèsse ; las gents badavan la figa.

dicc. tdf • Bada : badar la figa.

dgo • Figa : badar la figa.

lex. Lo vèrbe badar es emplegat transitiva­ment amb lo sens de « obrir ».

gram. Aquesta locucion s’emplega per una persona ; presenta pas cap d’autre element.

sem. Lo sens es clar mas la locucion es pas de bon explicar ; lo tdf, a l’article badar, restaca la locucion a una tradicion carnavalesca : un personatge mascat teniá una lata ; al cap de la lata, èra estacat un fil e, al cap del fial, i aviá una dragèa o una figa seca que la drollalha, boca obèrta, assajava d’atrapar sens se servir de las mans.

◊ Èsser figa | figas d’un autre panièr « èsser una causa completament diferenta ».

Cambiar lo paratrucs, aquò o pòdi far mas adobar l’ala drecha qu’es embotida, aquò’s figa d’un autre panièr ! Ai pas los apleches que cal, soi pas carrocièr !

dicc. tdf • Figo : aquò’s de figas d’una autre panier.

dgo • Figa : es figa d’una autre panièr.

gram. Aquesta locucion se tròba al sg3 o al pl3 segon que lo nom figa es al singular o al plural. Pòt foncionar tanben amb lo pronom demonstratiu neutre aquò. Es una locucion comentari que s’aplica a una situacion explicitada dins lo contèxte.

sem. La locucion es pas de bon explicar : perqué causir las figas e non pas una autra frucha ? Cossí que siá, la nocion de diferéncia es marcada per l’evocacion de dos panièrs del contengut diferent.

◊ Far la figa (a qualqu’un) « se trufar de qualqu’un ».

Que pissa clar, fa la figa al mètge.

(provèrbi)

Es aquí qu’espetèri de rire. Mas lo provisor amb los autres professors faguèron la figa, que trobavan fòrt lord aquel polit torn. (Cantalausa, Sus las dralhas de la vida.)

dicc. tdf • Figo : faire la figa.

dgo • Figa : far la figa.

gram. Aquesta locucion s’emplega per una persona ; se tròba en construccion absoluda o amb un complement d’objècte segond que representa una persona.

sem. A l’origina, lo fach de far la figa correspondiá a un gèste precís ; mostrar lo det gròs entre lo det guinhaire e lo det del mitan ; èra plan segur un simulacre de penetracion sexuala. La locucion se tròba ja en occitan ancian : « E vos perdretz adés la man / cela ab que’m fezes la figa. » (Roman de Jaufré). Lo sens inicial es pas plus comprés ; la locucion marca simplament la trufariá.

◊ Pelar pas figas « se privar pas de far çò qu’òm repròcha a qualqu’un ».

Me ditz qu’ai pas lo drech d’anar amassar de ceps negres per la castanhal del vesin, mas el pela pas figas : la setmana passada, lo vegèri que ne tornava amb una museta plena.

dicc. tdf • Figo : aqueu non pela pas figas.

gram. Aquesta locucion s’emplega per una persona ; se tròba generalament sens cap d’autre element.

sem. La locucion es pas bon explicar ; i a pas cap de relacion evidenta entre lo fach de pelar de figas e lo sens de la locucion. Lo tdf balha per la locucion un sens completament diferent « èsser pas content ».

◊ Pèrdre pas figas « pèrdre pas temps ».

Trussa-crestas lai foguèt lèu [al ras dels bornhons] e perdèt pas figas. Lancèt las patas de davant còsta la paret, las de detràs suls dos bornhons a posita e hòp ! d’un butal, los pòts de mèl e las mercandas [las abelhas] anèron recotelar per la gleba. (A. Pradel, Trussa-crestas e Sanisson.)

gram. Aquesta locucion s’emplega per una persona ; se tròba generalament sens cap d’autre element.

sem. La locucion es pas de bon explicar : cap de sens del nom figa permet pas de saber çò que vòl dire.

◊ Respondre figa per rasim « balhar una responsa qu’a pas res a veire amb la question ».

Cada còp que los gendarmas li pausavan una question, respondiá figa per rasim ; aital pensava que lo prendrián per un pèc e lo largarián. Mas eles aguèron lèu compresa la manòbra !

dicc. tdf • Figo : I parlan de figa, respond de rasim. [L’estructura es un pauc diferenta mas lo sens es parièr.]

gram. Aquesta locucion s’emplega per una persona.

sem. Metaforicament, las doas menas de fruchas que son plan diferentas marcan la nocion d’inadeqüacion de la responsa cap a la question.

 

Espèri que poiretz lèu lèu legir aquel obratge de Maurici Romieu que l'an ajudat l'Andriu Bianchi e lo Loís Gaubèrt.

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
5 mai 2011 4 05 /05 /mai /2011 13:50

La Josiana Ubaud, co-autora, amb P. Sauzet, de Lo vèrb occitan, ven de publicar en cò de las edicions Trabucaire son Diccionari ortografic, gramatical e morpfologic de l'occitan segon los parlars lengadocians (109 000 entradas).

Vos dirai pas qu'es un bon trabalh ; vos dirai pas que o devètz crompar…


Vos dirai simplament qu'aquela femna, tras que competenta dins aquel domeni, nos liura un trabalh que nos podèm demandar perqué l'avèm pas agut avant aquel libre. Es mai que formidable e es indispensable per totes los autoproclamats especialistas, nombroses suls blogs mas tanben sus la tela en general e quitament dins las Universitats e las escòlas…


Curiós de legir jos lo calam de qualques uns que cal escriure aital o aital al nom de te sabi pas qual principi mentre que quand s'agís del francés o de l'anglés, per parlar pas que d'aquelas doas lengas, rebecan pas ! Mas, en occitan, son eles que son los "professionals" e los professionals veradièrs son pas que d'arlèris…

 

Paure País d'òc !

 

Tornarai sus aquel libre que los saberuts coma  los piòts devon aver e … consultar.

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
8 février 2011 2 08 /02 /février /2011 19:07

Maurici Romieu, ajudat d'Andrieu Bianchi e de Loís Gaubèrt, es per publicar un Diccionari d'expressions e locucions occitanas. Ne i a gaireben sièis mila… una part pichona de nòstre patrimòni lingüistic…

 

Cf. Podètz legir las rubricas precedentas (1… 16) que vos balhan un avantgost de çò que serà lo Diccionari d'expressions e locucions occcitanas.

 


FARINA n. f. 

Polvera obtenguda per la mòuta del cerealum.

◊ La farina del pairòl es bona « la situacion, la foncion es materialament o financièrament interessanta ».

Lo nòstre deputat se fa vièlh ara mas pensi pas que laisse la plaça a las eleccions que venon : la farina del pairòl es tròp bona !

Dins lo temps, lo pairòl, qu’es un recipient de coire, servissiá per far còire la farinada dels pòrcs o d’autras mangilhas. Es una mena de locucion comentari ; s’aplica a una persona qu’a una situacion que li permet de ganhar plan d’argent. S’aplica sovent als òmes politics que lor situacion materiala es considerada coma bona.

La farina es un produch nòble – cf. Getar pas la farina per amasssar lo bren. Metaforicament, la farina dins lo pairòl representa una situacion materiala e financièra bona.

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
28 janvier 2011 5 28 /01 /janvier /2011 23:41

Maurici Romieu, ajudat d'Andrieu Bianchi e de Loís Gaubèrt, es per publicar un Diccionari d'expressions e locucions occitanas. Ne i a gaireben sièis mila… una part pichona de nòstre patrimòni lingüistic…

 

Cf. Podètz legir las rubricas precedentas (1… 15) que vos balhan un avantgost de çò que serà lo Diccionari d'expressions e locucions occcitanas.

 


PASSEJAR v. intr.

Far una passejada.

◊ S’anar passejar [Locucion que s’em­plega per remandar qualqu’un] 

Nos embèstias amb tas recrimacions ; se siás pas contenta, vai te passejar !

La lotjam sens li far pagar res e mena misèria ? E ben ! Que s’ane passejar !

Aquesta locucion s’emplega pas qu’a l’imperatiu (sg2 o pl2) e al subjontiu (sg3 o pl3) per remandar d’un biais brusc una persona qu’embarrassa o qu’importuna. Lo fach de demandar a una persona de s’anar ocupar d’una activitat inutila o de partir luènh es un biais indirècte de la remandar.

 


PASCAJON n. m.

Galeta pichona facha amb d’uòus batuts e de farina, e cuècha a la padena ; crespèl.

◊ Rire | Se rire coma un pascajon « ri­re sens se reténer ».

Cada còp qu’ausissián l’ase que petonejava en montant la còsta de La Bastida, los dròlles se risián coma de pascajons.

E Josiana, coma un aucèl, s’èra getada dins los braces de Pierron de Senil […] que risiá coma un pescajon, tot fièr qu’èra de far veire que la pus polida filha del bal li tombava dins los braces.

E. Mouly, Rambalhs de bòria.

La forma pescajon es una varianta locala. En d’unes endreches, lo pascajon es un crespèl fach amb de farina de blat negre (sarrasin). Aquesta locucion comparativa intensiva s’aplica a una persona. Es pas de bon explicar ; benlèu cal considerar lo bruch de fregiment que se fa quand òm voja los uòus batuts dins l’òli bolhent de la padena. La locucion pòt far referéncia a la forma redonda del pascajon que fa pensar a la boca obèrta de qualqu’un que ritz – cf. S’escafalar coma una pascada. 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article
16 janvier 2011 7 16 /01 /janvier /2011 22:47

Que vse suggèri, se coneishetz l'anglés d'anar véder lo blòg

 

  link http://mousepotato.over-blog.com

 

Blòg d'una professora d'anglés formidabla

 

on i a lo subjècte aquí devath :

 

Language ! Sheer bliss! (Stephen Fry & Matt Rogers)(Video + script and vocab)

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Lenga
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca