Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
15 avril 2017 6 15 /04 /avril /2017 16:47

Occitan and the city…

 

O dirai pas jamai pro mas, dempuèi sèt ans ja, una « Quinzena occitana » es organizada en Òut e Garona gràcias a qualques associacions occitan(ist)as, e amb l’ajuda del départament.

En principi, los organizators ensajan de cobrir tot lo departament amb una manifestacion o una autra. Ongan, çaquelà, me sembla que la part gascona del departament, levat una conferéncia a Damazan, es estada ignorada.

Mas en general, e a condicion de se desplaçar, i aviá de matèria pels que volián de trapar quicòm dins nòstra lenga o mailèu sus nòstra lenga occitana.

Es aital qu’avèm agut confréncias suls toponims, concèrts e bals e pasejadas urbanas lucicas…

Amb son association « Agenés occitan », lo Joan Pèire Alari propausava per aquesta dimenjada de Pascas doas passejadas, comentadas en occitan e en francés, a Lairac e a ’Gen.

Dissabte, la passejada a l’entorn de Lairac propausava, jos la direccion de J. L. Granet e Gèli Grande, d’excplicacions sl païsatge, l’agricultura e son evolucion, lo bastit, la toponimia e lo poblament dins l’istòria. Lo tantòst, après un repais en comun, los participants devián ne saber un pauc mai sus las costumas de Lairac gràcias a J. L. Moreno…

La passejada d’uèi es tre qu’interessanta per çò qu’i participan, amb los adults, los drollets de la classa bilingüa de ’Gen e los calandrons de la Calandreta jansemineta.

Aquelas passejadas son una faiçon de tornar instillar un pauc d’occitan – la lenga de nòstre territòri, o cal pas dolbidar – dins la vida vidanta.

Aquel trabalh se fa jos l’egidi de l’Alari qu’es referent municipal per l’occitan e que ven de far abotir, en partida, una de sas demandas : aver los noms de las carrièras del centre vila – lo « còr de vila » tant presat pel conse – en lenga occitana.

Los Ageneses « de soca » o sabon totes que Jansemin teniá botiga pròche del Gravèr e que fasiá profieitar sos clients e los autres de sos poèmas, de sas farivòlas en « lenga gascona ». Son estatua senhoreja al ras mas es pas segur que totes sàpian qual es aquel qu’es pas ni general ni politician e que çaquelà li an fach present d’una estacion de mètro dins la capitala…

Cronica occitana, Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge lo 16 d'abril de 2017

Repost 0
1 avril 2017 6 01 /04 /avril /2017 16:31

Eleccions : peisses d’abril !

 

O dirai pas jamai pro mas aquesta cronica foguèsse tombada ièr, auriatz pas escapat a un peis d’abril coma la costuma o vòl…

Vertat es que, dempuèi qualques annadas, amb la vida que nos fa menar la globalizacion de l’economia, lo « pèis d’abril » sembla vengut quicòm d’incongrú !

E los pissavinagre mancan pas que vos o dison o vos o fan sentir : « Enfin, mossur, me demandi cossí trobatz lo temps encara de far colhonadas un prumèr d’abril ! Avètz pas res mai a far per vos ocupar… Nòstre Dieu, lo vedèl d’aur, consent pas qu’al sacrificis de moneda »

Encara que, a i regardar d’un pauc mai pròche, vesèm que nòstres politicians an sabut servat lor arma de dròlle e son contents quand nos pòdon far d’enganas…

I prenon un plaser tan grand que, quitament un mes abans lo jorn del vòte, quitan pas de nos contar de badinadas…

« Ieu president – presidenta – França tornarà èsser un país que compta dins lo concèrt de las nacions !

« Ieu, president – presidenta – los desirs del pòble francés – que’s aquel ? – seràn escotats e satisfaches.

« Ieu… n’acabarem amb los diktats venguts de l’estrangièr e nòstra sobeiranitat serà completa.

« Ieu… la prioritat serà balhada als Franceses de soca – qu’es aquò ?

« Ieu… etc.

E sabèm ben que lo lendoman del vòte, lo que la majoritat dels ciutadans auràn elegit nos farà comprene qu’èra pas qu’un « pèis d’abril » e que sèm estats plan ninòis de lo creire.

E los candidats que lor nom serà demorat dins la saqueta cridaràn e s’indignaràn contra lo novèl president desprovesit de la volontat necessària per sortir França del caòs e de la confusion. Sos quites « fans », après un periòde d’observacion faràn part de lor decepcion… E aurem drech a d’analisis saberudas dins los mèdia e…

L’epòca o vòl… Lo Francés a tornat trobar la fibra revolucionària… en paraulas. Exigís l’egalitat perfiècha, exigís que cada cap que despasse siá trencat, exigís que tot privilègi siá suprimit, levat los sieus que ne’n son pas çaquelà !

Amic legeire, mesfisatz-vos que vendrà lo jorn que, al nom de l’egalitat e de la transparéncia, nos faràn cabussar disn la « distadura » !

 

CXronica occitana — Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge lo 2 d'abril de 2017

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
1 avril 2017 6 01 /04 /avril /2017 16:19

Coratge, que nse’n cau !

« Coratge, que’n cau ! »

Paraulas de las bèras deus òmes politics qui vòlen vénguer califa. Mès ne i a pas nat qui nse demanda a nosauts de n’aver o se n’avem, de coratge ! E totun, que pensi que lo monde, las gents, los ciutadans, los sostengs, los fans, los electors ne deven muishar enqüèra mei que non pas los pretendents.

« Arren de nevèth devath lo sorelh », ça disen los pishafred e los pishavinagre de tota mena. « Que se’n va temps de har la bugada e qu’es lo sol capable de lavar mei blanc que blanc ! », ça disen los fans deus uns o deus autes.

Nosauts, les vraies gens, los qu’avem lo dret constitucionau d’exprimir la nòsta pensada en un mot, non pas dus mas un sol, lo jorn deu vòte, que’us devem sofrir a longor de colonas o d’antena, parabolica o pas. Que devem subir las lors logorrèas suu cossí deu perqué, suus mejans a hicar en òbra entà redreçar lo país, sus la capacitat qu’an los Francés de comprénguer las necessitats deu moment, etc.

A, los Francés ! Aquera entitat desincarnada que hè flòri demest los candidats. Non son pas nombrós a parlar de nosauts, personas hèitas de carn e de sang, capablas d’emocions, de sentiments. Personas qu’aimarén d’estar consultadas – qu’ac sabi, n’es pas aisit ! – un pauc mei sovent ; personas de las vilas e deu campèstre qui saben la realitat de la vita vitanta lonh de l’atmosfèra deus salons mondans o de las mansas ruraus.

De coratge, que nse’n cau entà demorar pro « ciutadans » – paraula a la mòda ! – responsables e voler a tota fòrça anar votar dins un mes… Sus qué ? Suus programas que degun ne’n parla, aucupats que son a lengassejar suus vestits d’un o emplecs presumits ficticis de l’aute.

Los mèdia ne presentan pas sonque las paraulas « pertinentas », las paraulas « chòc », las frasòtas deus discors en créser que los ciutadans qu’èm ne saben pas mei escotar, legir o pensar…

 

 La Setmana n° 1073

Repost 0
1 avril 2017 6 01 /04 /avril /2017 16:13

Centre vila o « cur » de vila ?

O dirai pas jamai pro mas, a còps, avèm besonh dels vesins per nos conéisser un pauc melhor.

Degun vos dirà pas lo contrari : França es lo país mai bèl del mond e los Franceses – e los Occitans de França ne fan partida qu’o vòlgan o pas ! – son lo pòble mai espiritual, mai ntelligent, mai… de la tèrra, e encara un pauc mai !

Alara, quand un estrangièr, foguèsse jornalista, foguèsse estatsunidenc, escriu causas que poirián èsser mai agradivas, la sang del mond concernits fa pas qu’un torn !

Es çò que ven d’arribar als estatjants d’Albi (Tarn) e sustot a sos elegits après la publicacion d’un article dins lo « New York Times », en angloestatsunidenc de segur.

Lo jornalista a constatat que, a Albi e dins un fum d’autres localitats d’importància equivalenta o mai pichonas, lo centre vila se voja al profièch dels centres comercials localizat en periferia d’aquestas vilas mejanas e vilòtas.

Citi de memòria : « Per mon reportatge, Albi èra sus ma rota… En me sarrant d’Albi, tombèri primièr suls centres comercials dels parquatges comols e claufits de mond… Quand arribèri al centre vila, poguèri pas que constatar que i aviá un fum de comèrcis barrats. E quitament se Albi demòra una vilòta polideta, se cal rendre a l’evidéncia… l’activitat economica a migrat a la periferia dins los centres comercials. »

Los d’Albi ne son estats macats d’aquel reportatge ; es pas jamai plasent de se veire pres coma exemple per quicòm de negatiu… Çaquelà, un jornalista estrangièr que visita las « províncias » de l’exagòn deu pas èsser sistematicament acusat d’« a priori ». Òm pòt pas se plànger d’èsser ignorat pels aparisenquits e en medish temps lorar quand venon constar « de visu » la situacion tala coma es.

Subretot que la mòda sembla de far pròva d’originalitat (!) per batejar o tornar batejar aqueles endreches dedicats a l’idòla novèla : lo dieu moneda !

A la periferia de las vilòtas, los centres commercials se balhavan per nom : « Las pòrtas de… » Albi, Nerac, Tartifume… e los centres vila : « Còr de vila » ?

Mas un còr deu batre si que non i a besonh d’una pila… maissanta lemonada !

 

Cronica occitana – Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge lo 19 de mars de 2017

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
11 février 2017 6 11 /02 /février /2017 12:36

… a braces barrats !

O dirai pas jamai pro mas, en venent vièlh, soi de mens en mens un bon public pels afars tristes o quitament tristonels… E d’afars tristonels, ne mancam pas.

D’en primièr, çaquelà, cal parlar dels refugiats, coratjosament apelats « migrants », que son generalament recebuts « los braces barrats » – coma o cantava Brassens – per çò que, per la majoritat, an la pèl maurèla e una religion diferenta.

Es una causa curiosa dins un país, lo nòstre, qu’a subit, als cors dels sègles, d’invasions e d’invasions amb, de segur las populacions autoctònas que se son mescladas amb los envasiors.

I a annadas d’aquò, un occitanista, es a dire un Occitan militant, aviá per costuma de dire que, « nosautres Occitans [èrem] la raça mai pura de bastards » ; e aviá rason. Los Franceses del Nòrd son dins una situacion identica qué que ne pensan.

Totas las invasions, vengudas de l’Èst – per fòrça ! – se son arrestadas en cò nòstre e podèm pensar que, coma èran lasses de córrer, an melhor aimat damorar sus plaça allòc de s’entornar…

Per un país que vòl a tota fòrça far començar son « roman nacional » – una polida idèa ! – mai o mens a la batalha d’Alèsia, i a quicòm que truca. Çò que foguèt possible al cors dels sègles passats o seriá pas mai a l’ora d’ara ? Aqueles envasidors que venián massacrar los qu’èran ja sus plaça aurián aquesit lors letras de noblesa e los qu’arriban ara ne serián incapables ?

Soi d’acòrd que comparason es pas rason mas una categoria de politicians e una categoria de Franceses doblidan un pauc viste que lors aujòls foguèron aculhits e qu’aguèron problèmas d’integracion tanben. Ara, los dròlles qu’an beneficiat dels sacrificis dels parents an quitament perdut la memòria…

Que sián de drecha o d’esquèrra, acceptan pas de partejar un pauc de lor benèsser. La preferéncia nacionala deu senhorejar e cal çaçar totes aqueles raubaires de trabalh e de noiritura.

An pas jamai çaquelà, dens las annadas d’abondància, regetat los immigrats quan venián escobar lor mèrda.

L’eleccion venenta risca de nos embarrar encara un pauc mai dins nòstres egoïsmes !

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge lo 12 de fevrièr de 2017

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
31 décembre 2016 6 31 /12 /décembre /2016 16:06

Bona annada, « Happy new year ! »

 

O dirai pas jamai pro mas aqueste dissabte matin, lo darrièr mercat de l’annada de Nerac, generalament plan apracticat, fasiá pietat ! Parli pas dels fierejaires que vos propausan linge o vaissèla mas del monde que vos vendon polalha o fromatge, fetge gras o confit, ortalalha, etc.

Avián decidit aparentament de metre lors clients a la dieta en jogant los absents e las Petitas Alèas èran plan tristonèlas… Corollari d’aquò : los clients, de segur, èran plan mens nombroses qu’a l’ordinari…

Vertat es que las fèstas de Nadal e de cap d’an pòdon metre los estomac a ruda espròva.

Tradicionalament, Nadal es la fèsta de la nativitat pels crestians, mas es màgerment « pagana » dins nòstra societat. Lo ressopet d’un còp èra es vengut mai que mai una serada festiva siá a l’ostal amb la parentèla siá unicament una serada entre amics en vila e una escasença per far ribòta. De segur, pendent aquesta serada, los pensaments de la vida vidanta son aital oblidats per un temps.

Festejar lo Cap d’an es una faiçon de saludar l’an novèl, generalament amb d’amics e lo mai sovent « en vila ». Gaug, bonaür, etc. devon far partida de l’ambient, parièr coma lo fetge gras e lo Champagne !

Cuòl d’an e cap d’an fan pas qu’un quand lo relòtge pica lo dotzen còp de mièjanuèit – los relòtges an desaparegut, o sabi ! E veire plen a la man, son pas que crits de jòia e potons, a plena boca o pas, per aculhir un futur que coneissèm pas mas que volèm plen de bonas causas…

Soi segur que los legeires del « Pichon Blau » que me legisson aqueste matin an plan saludat queste an novèl e que los dotze meses a venir lor seràn doces a eles e a lors pròpdans.

De segur, aquesta annada comolarà nòstres desirs per çò qu’o volèm. Nos cal pas escotar las lengas de puta – excusatz, mas vesi pas ges d’autre mot – que nos vòlon isolar un de l’autre, que presican lo replegament sus se, la caça de l’estrangièr, etc.

Malgrat los tempses dificilles per mai d’un, los Òmes gardan totjorn l’espèr d’un avenidor melhor. En vivent dins un monde dubèrt a la moneda, las idèas, etc. devèm èsser dubèrt a l’Autre tanben.

A totes, vos desiri una Bona annada e una bona santat…

 

Cronica occitana, Le Petit Bleu d'Agen, dimanche 1er janvier 2017

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
24 décembre 2016 6 24 /12 /décembre /2016 16:02

A totes, un Nadal gaujós…

 

O dirai pas jamai pro mas vesi pas perqué, autres còps – es a dire per ieu, un cinquantenat d’annadas en rè o un pauc mai – i aviá de garrolhas « religiosas » dins mon villatge mas, dins la vida vidanta, lo cresent e lo mescresent s’endevenián mai o mens sens sortir lo Còde civil o la lei sus la laïcitat.

Cadun aviá sa fè ; los crestians tenián fòrt e mòrt per Nadal e son cortègi de beatariás (= fr. bondieuseries), segon los mescresents e aquestes, contents de mostrar que se’n daissavan pas contar pels curats, fasián ça quela la fèsta lo jorn de Nadal.

Cinquanta ans a, i aviá pas matèria a sortir lo fusil per se traucar la codena !

Se seriá pogut pensar que nòstre sègle novèl, dins sos vestits tot nòus, auriá relegat a de bon totas aquelas disputas d’un autre temps… Ailàs, a còps, l’istòria vos jòga de missants torns. Los immigrants de las annadas recentas, venon lo mai sovent de païses musulmans ; lor religion s’es installada ara dins los païses europèus e reclaman d’aver de facilitats per la practicar.

En mai d’aquò, la tissa es venguda dempuèi qualques annadas d’aver pretendudament de consideracion per son « vesin », çò qu’es una bona causa en principi mas de bonas « armas » al nom d’una sembla egalitat an demandat e obtengut que res foguèsse fach que poiriá daissar pensar als immigratas de confession musulmana que son pas los plan vengut en cò nòstre.

Dins lo meteis temps, los eveniments dins lo monde pròche-oriental , en particular, an expausat en plena lutz una cèrta intolerància de lor religion, intolerància excitada per d’« especialistas » autoproclamats…

L’istòria, la coneissètz totes… Las butadas dels uns e la resistància dels autres menan a un afrontament de mai en mai dirècte que contraven a l’equilibri social qu’existissiá fins ara.

Al nom del « viure ensemble » e del comèrci plan sentit, nòstras societats europèas an abandonat l’expression tradicionalament « religiosa » de Nadal per se conformar a una expression mai neutra… Ailàs, sens descoratjar los extreministas de tota mena.

Ailadonc, a la mòda vièlha, vos desiri a totes un Nadal Gaujós que siatz cresents o pas !

Andriu de Gavaudan

 

Le Petit Bleu d'Agen, dimanche 25 décembre 2016

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
21 décembre 2016 3 21 /12 /décembre /2016 09:57

« Patz sus la tèrra » e… ipocrisia…

 

A còps, i a d’idèas pègas que vos corron dins la mementa e, a ieu, al moment que vos vòli parlar de Nadal, es la partida de cartas de Pagnol dins Marius.

Vos en sovenètz totes : « Aquò se pòt qu’aimes la marina francesa, mas la marina francesa te ditz m… » Dins aquel dialòg saborós, tot i passa de la vida vidanta : l’amistat, l’engana, la colèra, etc. entre amics que fan a las cartas gaireben cada jorn.

Las doas o tres paginas d’aquela scèna, venguda culta, son lo rebat de tota una societat desapareguda ont los òmes n’èran pas son que una variabla d’ajustament per las pèrdas o los beneficis de las entrepresas del CAC 40 – coma se ditz.

O sabi qu’es aisit de parlar d’aquò, assetat confortablament davant mon ordenador en prenent mon temps per escriure pas tròp d’asenadas. Lo va-e-ven del pendul de l’Istòria nos poiriá daissar creire que los temps que d’unes considèran coma « benesits » tornaràn. Quitament se quequeja, l’istòria torna pas jamai e soi pas segur que seriá una bona causa…

Çaquelà, qualques signes perduran que desfisan lo temps e las epòcas. Lo « messatge » de Nadal n’es un e es estat reactulizat se prenèm en compte – e o cal ! – lo maelström qu’Euròpa s’i tròba en plen mitan.

Se, pels cresents, la nativitat es un messatge d’amor e de patz que pòt èsser partejat amb totes, i podèm apondre un messatge mai tèrra a tèrra : lo de l’acuèlh dels refugiats caçats de lor país per la guèrra, l’intolerància, etc.

Degun volguèt pas, a l’epòca – « benesida » evidentament ! –, d’aqueles pelhandres qu’èran Maria qu’èra prens e Josèp son que un pastre dins sa tuta… Es pas la pena de convocar los mèdia per presentar una grèpia « publica » que deu afortir nòstras rasics crestianas e de refusar d’aculhir refugiats que fan partida, eles, de l’istòria « presenta ».

 

Andriu de Gavaudan

 

La Setmana, n° 1066

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
17 décembre 2016 6 17 /12 /décembre /2016 17:07

REPRESA : Aviái daissat tombar mai o mens lo blòg al mens de genièr de 2015 ; es pas qu'ai quitat d'escriure, que non pas!

Cada setmana, me faut entendre dins Le Petit Bleu de l'Agenais, e aquò desempuèi 1978 ; e cada setmana tanben, fau l'editorialista dins La Setmana desempuèi 1996.

Quand pòdi ajudi los amics e parli d'eles quand fan quicòm…

Alara se volètz me tornar seguir…

serà un plaser per ieu…

 

 

L’odor del papièr electronic !

 

O dirai pas jamai pro mas, coma, pel moment, ne soi redusit a trapar las novèlas pas que sus la tela, m’apercebi que un de mos jornals favorits me manca, estant qu’ai pas pus de ressons dels vilatges a l’entorn…

Me desrenga pas de legir la premsa electronica mas me manca çaquelà de sentir lo papièr, de virar las paginas, etc. Aparteni a una generacion, benlèu la darrièra qui sap ? per la quala lo papièr, la tencha, los dets lords après la lectura fan partida del ceremonial de la lectura…

L’electronica a un avantatge, permet d’aver las novèlas a flor e a mesura e es interessant dins la mesura que los jornalistas las fan publicas sonque après verificacion. Ailàs ! dins la corsa a l’exclusivitat, dins aquela voontat de voler anar mai viste que lo vesin, son nombroses a se brutlar las alas financièrament. D’un autre latz, lo legeire, el, es una victima consenta del pauc de seriós d’un fum de sorças evenemencialas. Totes an pas la capacitat o la possibilitat de far la tria que deuriá normalament far un professional.

E tombam alavetz lo mai sovent dins la teoria del complòt o dins la represa, quasiment a l’infinit, d’asenadas que degun ne sap pas mai l’origina.

Ailàs ! es coma dins los cases de difamacion : on se pòt totjorn excusar mas la difamacion demorarà qué que siá l’excusa. La tela es vengut un esapci ont las rumors mai fòlas fan flòri e deuretz pas èsser susprés se, un jorn, legissètz quicòm sus vòstre divòrci mentre que sètz pas jamai estat maridat !

De tota faiçon, la mòda es d’èsser « brancat » de bon grat o per fòrça. Vièlh o jove, amonedat o pas, la causida es ja estada facha per los que nos governan. L’Administracion a trobat aquí lo mejan de far d’estalvis. Devètz pagar elcctronicament e, se per cas, volètz una justificacion que l’Administracion manacarà pas de vos demandar, es a vos de l’estampar sus l’estampadoira qu’auretz dgut crompar…

Annadas a, las marcas de vestits agèron la bona idèa de vos far venir una persona-entrepan – en francés : sandwich ! – e de lor far de publicitat a gratis…

Ara, es l’Estat que vos fa pagar los justificatius…


Le Petit Bleu de l'Agenais 2016-12-11

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
22 juin 2013 6 22 /06 /juin /2013 18:33

Mesaventura amb un robòt !

 

Vòli pas dire mas ai pas per abitud de vos contar ma vida privada… E ben, per un còp, o vau far.

Tres o quatre jorns a, trobèri dins la boistiá de letras, mesclada als jornals e revistas que recebi regularament, una letra de l’entèsta de la Republica francesa e amb lo sagèl de Rennes estampat dessús.

Vesiái pas çò que l’Administracion me podiá voler coma ai pas res pus a far amb ela, levat dos o tres còps per an quand me cal pagar las talhas o de causas aital ; de tota faiçon, èra pas lo periòde e, de mai, per aver pas a me sovenir de las datas limitas de versament d’una taxa o d’una autra, i a plan longtemps que me soi fach « mensualizat », coma dison.

Dobriguèri donc l’envolòpa e foguèri estomagat de i trobar un « avís de contravencion » per aver rotlat a 129 km/h al luòc de 110, etc. Enteni ja vòstras remarcas : « Nonmas, per qual se pren aquel ? Es pas lo primièr e serà pas lo darrièr ! Perque nos ven parlar d’un verbau que, de segur, ven d’aqueles radars automatics, meses sus las rotas « per vòstra proteccion » ? Òu, petit, te caliá far mèfi e anar pas a brutle sus la rota o en aglomeracion. »

Es aquí lo picar de la dalha ! Ai passat l’atge de jogar al Fangio e, de tota faiçon, m’a pas jamai interessat. En mai d’aquò, ai un veïcul pro modèrn que possedís un « regulador de velocitat » e, coma ai pas cap de rason per brutlar los camins, o meti regularament per aver pas a agachar lo comptador en plaça de la rota.

Susprés, l’èri encara mai que lo verbau me balha una posicion sus una autorota que i podiái pas èsser a l’ora dicha, etc.

Sens discutir lo veracitat de la maquina e de « son agent verablizator », telefonèri çaquela al servici competent per explicar la situacion ; un agent m’escotèt mas, a sa votz, comprenguèri lèu lèu que se demandava perque li gausavi far pèrdre son temps e me diguèt d’escriure, etc.

Coma caliá acompanhar lo verbau de pèças justificativas e lo mandar en « recomandat amb acusat de recepcion… » segur de mon « bon drech », paguèri lo verbau çaquela per passar a quicòm mai !

 

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne

Dimenge lo 23 de junh de 2013

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca