Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
25 juillet 2017 2 25 /07 /juillet /2017 23:40

Retorn a l’ostal !

 

Vòli pas dire mas farà cinc setmanas lo dimarç que venque daissèri l’ostal. Non pas per m’anar passejar coma d’unes o poirián creire mas per me metre entre las mans de la Facultat coma dison !

Çò qu’auriá degut èsser pas qu’une visita de « cortesiá » a mon cardiològ a pas exactament virat coma me l’èri imaginat, ieu, dins mon cap sens cervèla.

Après un primièr examen, la Facultat trobèt que caliá far examens mai apregondits que mostrèron la necessitat d’una operacion… Ieu que soi pauruc coma pas un, agèri pas solament lo temps de i soscar qu’un rendètz-vos foguèt pres e que « l’afar » se faguèt un vintenat de jorns après la visita de « cortesia »…

Mas après un operacion aital, cal anar dins un ostal de convalescéncia pendent gaireben una mesada çò qu’ai fach coma mantun autre.

Vos dire mon sentiment es pas possible que n’ai pas cap. Per astre, los mètges causiguèron per ieu qu’auriái remandat, la paur al ventre, l’operacion, senon a l’an pèbre, al mens a qualques meses… Encara una minuta, Monsur lo borrèu !

Es pas que los segond còp dins ma vida que devi far una fisança òrba a l’òme de l’art. Cossí far autrament ? Aqueste còp, çaquelà, vista la gravetat de la situacion, èri pas flame e, quand anèri a la clinica dos jorns avant l’operacion, fasiái mas preguièras per çò qu’aviái lo sentiment que ne’n tornariái pas. Mon optimisme natural, coma a cada còp !

Ne soi tornat coma ne son tornats de milierats d’autres malauts ; dison que dins dos o tres meses, aurai retrobat una vida normala un còp los òsses sòudats.

E es vertat que, tre lo lendoman de l’operacion, lo quine me fasiá un trentenat de passes dins la cambra. Aicí, en convalescéncia, la marcha es lo remèdi màger e totes los convalescnts van far una virada cada jorn e de mai en mai longtemps… Miracle de la medicina, dels mètges (chirurgians, etc.) e del còrs uman !

O sabi que tornarai prene una vida normala ; d’autres l’an fach e o fan cada  jorn mas pensi çaquelà al « cruguet macat e esbrecat » de la fabla…

Alea jacta est…

 

Andriu de Gavaudan

Cronica occitana, Le petit Bleu de Lot-et-Garonne, 23 de julhet de 2017

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
25 juillet 2017 2 25 /07 /juillet /2017 23:36

Lo futur s’escriu pas jamai en per avança…

 

O dirai pas jamai pro mas, urosament que sabèm pas jamai çò que l’avenidor nos resèrva… si que non i auriá encra mai de suicidis e de depressions dins nòstre paure monde civilizat.

Ai agut l’astre fins ara de pas èsser malaut… Quand disi malaut, vòli parlar d’aquelas malautiás grèvas que vos pòdon tuar (mas dins aquel cas seriái pas aquí per ne vos parlar !), vos daissar andicapat per una rason o una autra e vos trucar sul moral en causa de l’impact fisicc que pòdon aver.

Quantes còps lo cap redactor me diguèt de parlar, dins ma cronica, de çò local per çò qu’aquò tòca mai los legeires ! A cada còp, respondiguèri que o sabiái pas … Es pas que sii pas enrasigat dins mon canton, mon departament o … que sii fièr mas es aital. Sabi pas parlar d’aquelas causas de la vida vidanta que son lo comun de las gents, a còps, de qualque personalitat, etc.

Enfin, o cresiái que ne sabiái pas parlar ! Èra faus ! La pròva es que, la setmana passada, vos parlèri de ieu e que i torni dins aquesta cronica…

Anat en consultacion, me soi trobat après qualques examens dirigit cap a una clinica per una operaion d’impórtànçia : valva, pontatges… e ara reeducacion per tornar dins qaulque temps a una vida normala.

Dejà dos ans a, una intervencion m’aviá fach l’efècte d’un còp de massuga mas es estat pièger aqueste còp e pensavi pas quand me menèron dins la sala d’operacion, tornar a la vida… M’èri « endormit » en pensar als mieus en me disent qu’èra domatge de partir per çò que pensavi qu’aviái de causas a far encar sus aquesta tèrra e que mancariái a de bon mon rendètz-vous amb vosautres que me legissètz demsempuèi un quarantenat d’annadas

Gràcias al cirurgian e a son equipas, ne soi tornat e m’an promés encara una  long vida !

Vaquí perqué de l’ostal especializat on soi convalescent, vos escrivi aquesta cronica

A lèu !

 

Andriu de Gavaudan

Cronica occitana, Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, 9 de jullhet de 2017

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
25 juillet 2017 2 25 /07 /juillet /2017 23:31

« A votat ! »

 

O dirai pas jamai pro mas, çaquelà, i torni : vos cal anar votar uèi per designar lo persona que vos representarà al parlament. Es possible que los candidats en preséncia vos agradan pas mas d’anar a la pesca farà pas avançar las causas tanpauc. Avètz totjorn la possibilitat de votar blanc per mostar vòstre desaprovacion quitament se les vòtes son pas pres en compte…

Anem ! encara un esfòrç e, aqueste ser, poirem enfin saber s’avèm una « cambra introbable » e se l’oposcion – o las oposicions – aurà pro d’elegits de cada sensibilitat per se far entendre.

I a los que dison qu’una majoritat de deputats inexperimentats permetrà al govèrn d’agir a son grat e que, sols, los deputats qu’an d’experiéncia poiràn portar la contradiccion e far entendre una paraula senada !

I a tanben los que dison que tota persona d’experiéncia a degut començar un jorn sens n’aver ! Lor podèm pas donar tòrt ; l’experiéncia, aquò s’aquesís… coma tota autra causa.

Au solide, que i a, que i aurà trastejaments e los mèdia seràn contents de ne poder far lors caulets grasses. Los elegits qu’auràn l’experiéncia, sens aver la saviesa per autant, se trufaràn mais durarà pas qu’un temps se nòstres elegits fan lor mestièr correctament.

Amb l’abséncia d’acumulacion dels mandats e la preséncia plan mai importanta de las femnas, soi segur que la fisionomia del parlament cambiarà senon del tot mas fòrça !

Estant en nombre important, las elegidas seràn pas obligadas benlèu de se comportar coma lors collègas e de siblar los intervenents, de far clacar lo pupitres, de lançar escarnis, etc. Cal esperar que los elegits gausaràn pas, cap a tota aquela gents feminina, jogar los matamòres e mostrar que pòdon èsser a l’ocasion d’ornitologistas acabats…

Vòl pas dire que deman l’armonia serà perfiècha mas seriá un bon començament de poder seguir los debats contradictòris, francs e sens concessions de segur mas sens que jamai la cortesiá ne siá absenta.

En tot cas, devèm pas jamai doblidar qu’avèm la representacion nacionala que meritèm… dins la mesura qu’es lo resultat del vòte !

 

Andriu de Gavaudan

Cronica occitana, Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, 18 juin 2017

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
17 juin 2017 6 17 /06 /juin /2017 17:23

Ieu, reborsièr…

 

Sabi pas s’aquò interessarà qualqu’un mas coma m’an demandat d’escriure quicòm per Lo País [Lou Païs] me i meti abans la data fatidica balhada pel cap-redactor. M’a dit, en substància : « Fagas pas lo colhon, me cal lo papièr pel 15 de mai. » M’a pas precisat l’annada, ça que la !

Lo problèma es que, dempuèi lo temps qu’escrivi, o fau pas que possat al cuol coma dison, coma s’aviái qualqu’un que me butèsse a escriure en me metent una espasa o un cotèl dins l’esquina. Sabètz, a còps, me sentissi un pauc coma la lèbe dins l’istòria del fabulista, La lèbe e la tartuga amb la tartuga que ganha e una moralitat que m’espantava quand èri drollet : « Servís pas a res de córre se partes pro de d’òra. » Ieu, ai pas a far a la corsa amb degun e ai tendéncia a far coma la lèbe e a proscrastinar, es a dire a reportar, reportar fins al moment que la causida i es pas pus : devi téner ma promessa o passar per un c…

Dins mon mestièr de « jornalista » escrivi de cronicas, balhi mon vejaire suls eveniments que me pertòcan, etc. I a pas aquí de dificultat màger mas son de cronicas setmanièras e es pas totjorn aisit de trobar quicòm d’« intelligent » cada sèt jorns, subretot quand l’aventura dura dempuèi un quarantenat d’annadas per un jornal e un vintenat d’annadas per un autre.

Quand èri en activitat – es plan melhor que “quand trabalhavi”, non ? –, escriviái mos articles la nuèch generalament ; ara que soi a la retirada, las causas se son pas melhoradas !

Per ieu, la lenga occitana es una aisina coma o son lo francés o l’anglés. Las lengas son fachas per comunicar tant a l’escrich coma a l’oral e dins totes los domenis. Nòstra lenga – disi « nòstra » perque aparten a totes los vivon en Occitània (païses d’òc) – se deu donc apoderar totes los domenis de la pensada.

Diguèron a nòstres paires e nos an dich de longa que l’occitan – lo patoès – que siá gavaudanés o de Clarmont d’Auvèrnhe, de Pau o de Sisteron… èra bon per « parlar pas qu’a las bèstias e a la domesticitat » [Giono]. A ! quantas asenadas, quantas bestiesas – eufemismes ! – prononciadas, al nom de la republica, per sos representants, sos elèits (autoproclamats, lo mai sovent) son Acadèmia francesa, sos Pivot de servici, sos jornalistas ignorants, mès que se’n creson !

Que los Occitans gavaudaneses e totes los autres empleguen la lenga occitana per dire la vida d’autres còps, escriure poesias sul relòtge vièlh o la glèisa romanica o contar colhonadas « per çò qu’es plan mai amusent en patoès, mon cher » (?!), per ieu, aquò fa pas lo compte.

O sabèm totes que la vida vidanta èra plan mai bona autres còps mas coma degun es pas jamai tornar en arrièr, fasèm viure nòstre lenga e nòstra cultura que las gents de París considèran coma mespresablas.

Fasèm viure la lenga dins la vida vidanta mas tanben dins los escambis orals e escriches que tractan de filosofia, religon, arquitectura, cinéma, inforamtica, etc. e tanben de la vida de la Ciutat

Vos cal pas escotar, nos cal pas escotar los que dison que las lengas oficialas son que pòdon exprimir totas las nuanças de la pensada… Semblan d’aver oblidat aqueles piòts que la lenga de Mamherbes e de Voltaire, la de Shakespeare e de Walt Whitman, la de Goethe e de Rillke, etc. totas an empruntat a las lengas grèga e latina.

Fasèm viure la lenga dins las amassadas sens aver totjorn als pòts de remarcas descortesas quand qualqu’un parla pas exactament lo parlar de l’endrech.

Fasèm viure la lenga e lo país, e lo país dins sa lenga qu’es l’occitan. Ne cal pas aver vergonha, ne cal pas se desecusar de la parlar…

Benlèu, aquelas qualques linhas, las consideraràn qualques uns coma las d’un reborsièr, mès ne soi un, de reborsièr, desmpuèi totjorn, e fièr de l’èsser !

Mas m’apercebi que me soi pas presentat. Filh d’un immigrat vengut d’Itàlia, soi un targuet de Maruèjols qu’a plantat bordon en Gasconha dempuèi unes quaranta cinc ans – trabalh obliga – après las annadas d’universitat al Clapàs (Montpelhièr en francés).

Vos en dirai mai un autre còp…

 

Lo Reborsièr de La Terrissa

Lou Païs, 2017

Repost 0
17 juin 2017 6 17 /06 /juin /2017 17:19

Me’n diretz tant !

O dirai pas jamai pro mas, çaquelà, n’i a que cèrcan las embrolhas !

Me calriá de segur tornar parlar del president estatsunidenc que quita pas de far sos bresolhadisses =tweet] sus son telefonet per demorar en contacte dirècte amb los Estatsunidencs que l’an elegit. Los quites servicis segrets, aparentament, an pas pogut lo far cambiar d’avís sus aquel sicut. Lo president Obama, el, s’èra plangut d’aqueles interdiccions mas s’èra plegat a las directivas d’aquel mond que son encargats de la seguretat del president…

Mas coma se vòl un president atipic e, coma considèra gaireben totes los mèdia coma de messorguièrs, estima que li demòra pas qu’aquela faiçon de comunicar… Pòt aital far partejar sos sentiments, sas opinions e los famoses faches alternatius que n’es un afiscat…

E puèi avèm la primièra ministra del Reialme Unit que ven de se tirar una bala dins lo pè en organizant d’eleccions legislativas per aver, çò pensava, una majoritat confortabla pendent las negociacions amb l’Union europèa que quitèron l’an passat. En bona Anglesa (e pas Britanica), volriá aver lo burre, l’argent del burre e lo ssorrire de la cremièra… Naturalament pels Europèus son figas d’un autre panièr e o an fach assaber.

Las negociacions devián començar la setmana que ven mas degun sap pas çò que ne virarà. Lo temps pressa que, dens dos ans, tot deuriá èsser acabat, al mens dins las grandas linhas.

E puèi, i a nosautres, lo mond de l’exagòn… Venèm d’elegir un president jovenòt qu’a pas jamai agut de mandat electiu, que siá local o nacional, e qu’a capitat una campanha electorala sens aver un partit estructurat « a l’anciana » per lo sosténer ; amb, coma consequéncias collateralas, la desbranda dels dos partits de govenrnament tradicionals.

Aqueste ser, en principi aurem una idèa de la representacion nacionala a venir. Mas benlèu es lo primièr còp dempuèi la naissença de la Cinquena Republica que los electors auràn qualque dificultat per causir lo candidat que vòlon veire al segond torn… estant lo nombre de candidats per circonscripcions !

Las causas seràn mai aisidas lo dimenge que ven !

 

Andriu de Gavaudan

Cronica occitana, Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge  lo 11 de junh de 2017

Repost 0
21 mai 2017 7 21 /05 /mai /2017 00:27

En grop, en liga, en procession……

 

O dirai pas jamai pro mas tota eleccion es l’escasença de verificar lo gra d’interès dels aderents o dels ciutadans per l’estructura – associacion, assemblada nacionala – que la lei n’exigís lo renovelament.

Dins las associacions, per exemple, l’unanimisme preval e rars son los cases quand unes aderents decidisson de prene lo « poder » a l’assemblada generala. Vertat es que las cargas de president, vice-president e clavaire (o tesaurièr) son en principi benevòlas quitament quand lo trabalh e las embèstias mancan pas…

I a d’autras estructuras, mutualistas per exemple, que foncionan coma d’associacions mas amb una diferéncia importanta, los delegats o son pagats o tòcan d’indemnitats. Aquí tanpauc, los opausants se pressan pas per aver la plaça dins la mesura que, d’una faiçon o d’una autra, quand los aderents son contents, daissan córrer e, soventes còps, vòtan pas !

Demòran d’autres domenis ont, en teoria, tot es possible a cada eleccion : son las eleccions municipalas, regionalas o legislativas. Las doas primièras son un afar de listas e lo combat per lo que vòl èsser elegit es d’en primièr de se trobar dins una posicion elegibla sus la lista que l’a adobat. Las luchas, sens èsser publicas, pòdon èsser ferotjas al dintre de la lista…

Fin finala, las solas eleccions ont es un « mano a mano » vertadièr son las legislativas quitament se, per aquelas tanben, los peisses gròsses se devon far adobar per un partit o un movement.

Se ne cresi vòste jornal favorit, per las eleccions venentas, son dotze per la circonscripcion de Vilanuèva-Fumèl e tretze per la d’Agen-Nerac a nos voler representar a la capitala. Coneguts o desconeguts, vièlhs e joves, revolucionaris o consevators… totes an una rason valabla : vòlon que la democracia visca. Ambicion nòbla mas òm se pòt demandar se totes an los mejans de lor ambicion… De fach, lo president que ven d’èsser elegit patrona sos candidats e aimariá que foguèsson causits ! Los autres nos demandan de daissar pas caarta blanca al president…

Avèm qualques jorns per prene nòstra decision !

Andriu de Gavaudan

Cronica occitana, Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge, lo 21de mai de 20017

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
16 mai 2017 2 16 /05 /mai /2017 19:59

La Gasconha absenta…

O dirai pas jamai pro mas se vei que los bèls jorns se sarran quand las « animacions » començan ! Me diretz que cal pas èstre sortit de politecnica per escriure una lapalissada aital e vos dirai pas lo contrari.

Per nosautres, gens de la campanha, los « rurals » coma dison dins los mèdia que son totes o gaireben recampats dins la capitala, las ocasions de se divertir o de se cultivar son pas autan frequentas coma per los « vilards », las gents de la vila ! O sabi que podèm anar a la vila mas quand òm ven mens jove es pas tant aisit qu’aquò e fa de despensas que totes se pòdon pas permtre.

Pels rurals, l’ivèrn seriá donc un pauc la sason mòrta que los « lotos » fan la lei cada dimenge tantòst per emplir la dineròla de tala o tala associacion ; vaquí a pauc près la sola animacion ivernenca dels vilatges e vilatjòts…

Tre que lo mes de mai es arribat, l’adagi : « En mai, fai çò que te plai ! » es mes en aplicacion e comença la ronda dels mercats de flors, de las vòtas, etc. Mas, naturalament, cal que Dama Natura siá de la partida… Un periòde plojós e o avètz tot roïnat ! Son d’oradas e d’oradas de trabalh, de la part de benevòls generalament, que son redusidas a res… Los empacharà pas de s’i tornar l’annada seguenta çaquelà…

Pròche d’en cò mieu, la vòta de la vila-jos-prefectura es a la debuta del mes de mai e, generalament, dins aquete periòde, plòu… Alara, cada an, los organizators pregan lo cèl per aver pas un delavaci.

Ongan, an agut d’astre… doas o tres gotetas sonque… e, en seguida, se festeja aquesta setmana lo detzen anniversari de l’embessonatge amb una vilòta pròcha de Venècia.

Las causas son estadas plan preparadas : manifestacions d’amistat de segur mas tanben un « vilatge italian » ont lo monde poiràn manjar sus plaça e crompar produches italians per se far plaser.

Aquete dissabte matin agèrem drech als discorses d’usatge dels conses màgers, de la deputada, etc.

Figuratz-vos qu’ausiguèri parlar de Roma, de París, d’Euròpa (la deputada) mas degun parlèt de Gasconha dins çò que deuriá èsser la promocion del país nòstre… Quin domatge!

Andriu de Gavaudan

Cronica occitana, Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge, lo 14 de mai de 2017

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
6 mai 2017 6 06 /05 /mai /2017 12:10

Un papieròt dins l’urna…

 

Sabi pas vosautres mas un jorn sens sondatges, un jorn sens analisis saberudas, un jorn sens m’as-colhonat-quand-t’ai-vist e me sentissi orfanèl !

N’avèm agut de sondatges, d’analisis, de conselhs, de suputacions venent dels mèdias qu’an totes e cadun una faiçon de veire las causas. Los piègers de tots son benlèu las canals d’informacions en continú autant radiofonicas coma televisualas.

Coma disiá l’autre, cal fornir d’imatges quitament quand i a pas res a veire e cal fornir de testimònis quitament se i a pas res a dire !

O sabètz benlèu pas mas las canals de ràdio se pòdon pas permetre, levat un incident tecnic, de blancs de mai de quinze segondas ; e, sul fenestron, es tot parièr… Alara, los imatges passan en bocla e blagassejan en bocla tanben…

Per tornar a l’eleccion presidenciala, nos trobam un pauc « perduts » d’aver pas pus – durarà pas ! – aquela font de mots e de paraulas… enfin, ieu, me tròbi perdut ! Per la gràcia del réglament electoral, lo desmamatge es brutal e corrèm la risca de far ccolhonadas.

E soi seriós quand vos disi aquò… Vos rendètz compte que desempuèi meses nos an claufit los cervèl amb las declaracions dels candidats – èran onze ! –, avèm après tot d’eles e benlèu los coneissèm melhor ara que se coneisson eles. Per segond torn, n’avèm après un pauc mai encara suls finalistas… E sois pas segur qu’aquò m’agradariá de me veire aital espepissat de pertot, dempuèi ma primièra popada dins a mon raumàs mai recent e d’aprene, gràcias a las novèlas inventadas – « fake news » – que passan suls malhums socials, que soi estat dins una autra vida, un espion a la sòlda d’un dictador, un afidat d’un emir de l’òli o un Don Juan a l’escòli primària !

Enfin, avant de cabussar dins las eleccions legislativas, avèm agut un pauc de calma pendent vint e quatre oras per nos permetre de plan pesar nòstra decision abans un vòte qu’engatjarà lo país dins una direccion o una autra.

S’exprimir per un vòte es pas un caprici mas un drech obtengut de nauta lucha per nòstres devancièrs. Doblidem pas que la democracia es jamai quicòm de definitiu…

Andriu de Gavaudan

Cronica occitana, Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge lo 7 de mai de 2017

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
15 avril 2017 6 15 /04 /avril /2017 16:47

Occitan and the city…

 

O dirai pas jamai pro mas, dempuèi sèt ans ja, una « Quinzena occitana » es organizada en Òut e Garona gràcias a qualques associacions occitan(ist)as, e amb l’ajuda del départament.

En principi, los organizators ensajan de cobrir tot lo departament amb una manifestacion o una autra. Ongan, çaquelà, me sembla que la part gascona del departament, levat una conferéncia a Damazan, es estada ignorada.

Mas en general, e a condicion de se desplaçar, i aviá de matèria pels que volián de trapar quicòm dins nòstra lenga o mailèu sus nòstra lenga occitana.

Es aital qu’avèm agut confréncias suls toponims, concèrts e bals e pasejadas urbanas lucicas…

Amb son association « Agenés occitan », lo Joan Pèire Alari propausava per aquesta dimenjada de Pascas doas passejadas, comentadas en occitan e en francés, a Lairac e a ’Gen.

Dissabte, la passejada a l’entorn de Lairac propausava, jos la direccion de J. L. Granet e Gèli Grande, d’excplicacions sl païsatge, l’agricultura e son evolucion, lo bastit, la toponimia e lo poblament dins l’istòria. Lo tantòst, après un repais en comun, los participants devián ne saber un pauc mai sus las costumas de Lairac gràcias a J. L. Moreno…

La passejada d’uèi es tre qu’interessanta per çò qu’i participan, amb los adults, los drollets de la classa bilingüa de ’Gen e los calandrons de la Calandreta jansemineta.

Aquelas passejadas son una faiçon de tornar instillar un pauc d’occitan – la lenga de nòstre territòri, o cal pas dolbidar – dins la vida vidanta.

Aquel trabalh se fa jos l’egidi de l’Alari qu’es referent municipal per l’occitan e que ven de far abotir, en partida, una de sas demandas : aver los noms de las carrièras del centre vila – lo « còr de vila » tant presat pel conse – en lenga occitana.

Los Ageneses « de soca » o sabon totes que Jansemin teniá botiga pròche del Gravèr e que fasiá profieitar sos clients e los autres de sos poèmas, de sas farivòlas en « lenga gascona ». Son estatua senhoreja al ras mas es pas segur que totes sàpian qual es aquel qu’es pas ni general ni politician e que çaquelà li an fach present d’una estacion de mètro dins la capitala…

Cronica occitana, Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge lo 16 d'abril de 2017

Repost 0
1 avril 2017 6 01 /04 /avril /2017 16:31

Eleccions : peisses d’abril !

 

O dirai pas jamai pro mas aquesta cronica foguèsse tombada ièr, auriatz pas escapat a un peis d’abril coma la costuma o vòl…

Vertat es que, dempuèi qualques annadas, amb la vida que nos fa menar la globalizacion de l’economia, lo « pèis d’abril » sembla vengut quicòm d’incongrú !

E los pissavinagre mancan pas que vos o dison o vos o fan sentir : « Enfin, mossur, me demandi cossí trobatz lo temps encara de far colhonadas un prumèr d’abril ! Avètz pas res mai a far per vos ocupar… Nòstre Dieu, lo vedèl d’aur, consent pas qu’al sacrificis de moneda »

Encara que, a i regardar d’un pauc mai pròche, vesèm que nòstres politicians an sabut servat lor arma de dròlle e son contents quand nos pòdon far d’enganas…

I prenon un plaser tan grand que, quitament un mes abans lo jorn del vòte, quitan pas de nos contar de badinadas…

« Ieu president – presidenta – França tornarà èsser un país que compta dins lo concèrt de las nacions !

« Ieu, president – presidenta – los desirs del pòble francés – que’s aquel ? – seràn escotats e satisfaches.

« Ieu… n’acabarem amb los diktats venguts de l’estrangièr e nòstra sobeiranitat serà completa.

« Ieu… la prioritat serà balhada als Franceses de soca – qu’es aquò ?

« Ieu… etc.

E sabèm ben que lo lendoman del vòte, lo que la majoritat dels ciutadans auràn elegit nos farà comprene qu’èra pas qu’un « pèis d’abril » e que sèm estats plan ninòis de lo creire.

E los candidats que lor nom serà demorat dins la saqueta cridaràn e s’indignaràn contra lo novèl president desprovesit de la volontat necessària per sortir França del caòs e de la confusion. Sos quites « fans », après un periòde d’observacion faràn part de lor decepcion… E aurem drech a d’analisis saberudas dins los mèdia e…

L’epòca o vòl… Lo Francés a tornat trobar la fibra revolucionària… en paraulas. Exigís l’egalitat perfiècha, exigís que cada cap que despasse siá trencat, exigís que tot privilègi siá suprimit, levat los sieus que ne’n son pas çaquelà !

Amic legeire, mesfisatz-vos que vendrà lo jorn que, al nom de l’egalitat e de la transparéncia, nos faràn cabussar disn la « distadura » !

 

CXronica occitana — Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge lo 2 d'abril de 2017

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca