Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
17 juin 2017 6 17 /06 /juin /2017 17:19

Me’n diretz tant !

O dirai pas jamai pro mas, çaquelà, n’i a que cèrcan las embrolhas !

Me calriá de segur tornar parlar del president estatsunidenc que quita pas de far sos bresolhadisses =tweet] sus son telefonet per demorar en contacte dirècte amb los Estatsunidencs que l’an elegit. Los quites servicis segrets, aparentament, an pas pogut lo far cambiar d’avís sus aquel sicut. Lo president Obama, el, s’èra plangut d’aqueles interdiccions mas s’èra plegat a las directivas d’aquel mond que son encargats de la seguretat del president…

Mas coma se vòl un president atipic e, coma considèra gaireben totes los mèdia coma de messorguièrs, estima que li demòra pas qu’aquela faiçon de comunicar… Pòt aital far partejar sos sentiments, sas opinions e los famoses faches alternatius que n’es un afiscat…

E puèi avèm la primièra ministra del Reialme Unit que ven de se tirar una bala dins lo pè en organizant d’eleccions legislativas per aver, çò pensava, una majoritat confortabla pendent las negociacions amb l’Union europèa que quitèron l’an passat. En bona Anglesa (e pas Britanica), volriá aver lo burre, l’argent del burre e lo ssorrire de la cremièra… Naturalament pels Europèus son figas d’un autre panièr e o an fach assaber.

Las negociacions devián començar la setmana que ven mas degun sap pas çò que ne virarà. Lo temps pressa que, dens dos ans, tot deuriá èsser acabat, al mens dins las grandas linhas.

E puèi, i a nosautres, lo mond de l’exagòn… Venèm d’elegir un president jovenòt qu’a pas jamai agut de mandat electiu, que siá local o nacional, e qu’a capitat una campanha electorala sens aver un partit estructurat « a l’anciana » per lo sosténer ; amb, coma consequéncias collateralas, la desbranda dels dos partits de govenrnament tradicionals.

Aqueste ser, en principi aurem una idèa de la representacion nacionala a venir. Mas benlèu es lo primièr còp dempuèi la naissença de la Cinquena Republica que los electors auràn qualque dificultat per causir lo candidat que vòlon veire al segond torn… estant lo nombre de candidats per circonscripcions !

Las causas seràn mai aisidas lo dimenge que ven !

 

Andriu de Gavaudan

Cronica occitana, Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge  lo 11 de junh de 2017

Repost 0
21 mai 2017 7 21 /05 /mai /2017 00:27

En grop, en liga, en procession……

 

O dirai pas jamai pro mas tota eleccion es l’escasença de verificar lo gra d’interès dels aderents o dels ciutadans per l’estructura – associacion, assemblada nacionala – que la lei n’exigís lo renovelament.

Dins las associacions, per exemple, l’unanimisme preval e rars son los cases quand unes aderents decidisson de prene lo « poder » a l’assemblada generala. Vertat es que las cargas de president, vice-president e clavaire (o tesaurièr) son en principi benevòlas quitament quand lo trabalh e las embèstias mancan pas…

I a d’autras estructuras, mutualistas per exemple, que foncionan coma d’associacions mas amb una diferéncia importanta, los delegats o son pagats o tòcan d’indemnitats. Aquí tanpauc, los opausants se pressan pas per aver la plaça dins la mesura que, d’una faiçon o d’una autra, quand los aderents son contents, daissan córrer e, soventes còps, vòtan pas !

Demòran d’autres domenis ont, en teoria, tot es possible a cada eleccion : son las eleccions municipalas, regionalas o legislativas. Las doas primièras son un afar de listas e lo combat per lo que vòl èsser elegit es d’en primièr de se trobar dins una posicion elegibla sus la lista que l’a adobat. Las luchas, sens èsser publicas, pòdon èsser ferotjas al dintre de la lista…

Fin finala, las solas eleccions ont es un « mano a mano » vertadièr son las legislativas quitament se, per aquelas tanben, los peisses gròsses se devon far adobar per un partit o un movement.

Se ne cresi vòste jornal favorit, per las eleccions venentas, son dotze per la circonscripcion de Vilanuèva-Fumèl e tretze per la d’Agen-Nerac a nos voler representar a la capitala. Coneguts o desconeguts, vièlhs e joves, revolucionaris o consevators… totes an una rason valabla : vòlon que la democracia visca. Ambicion nòbla mas òm se pòt demandar se totes an los mejans de lor ambicion… De fach, lo president que ven d’èsser elegit patrona sos candidats e aimariá que foguèsson causits ! Los autres nos demandan de daissar pas caarta blanca al president…

Avèm qualques jorns per prene nòstra decision !

Andriu de Gavaudan

Cronica occitana, Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge, lo 21de mai de 20017

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
16 mai 2017 2 16 /05 /mai /2017 19:59

La Gasconha absenta…

O dirai pas jamai pro mas se vei que los bèls jorns se sarran quand las « animacions » començan ! Me diretz que cal pas èstre sortit de politecnica per escriure una lapalissada aital e vos dirai pas lo contrari.

Per nosautres, gens de la campanha, los « rurals » coma dison dins los mèdia que son totes o gaireben recampats dins la capitala, las ocasions de se divertir o de se cultivar son pas autan frequentas coma per los « vilards », las gents de la vila ! O sabi que podèm anar a la vila mas quand òm ven mens jove es pas tant aisit qu’aquò e fa de despensas que totes se pòdon pas permtre.

Pels rurals, l’ivèrn seriá donc un pauc la sason mòrta que los « lotos » fan la lei cada dimenge tantòst per emplir la dineròla de tala o tala associacion ; vaquí a pauc près la sola animacion ivernenca dels vilatges e vilatjòts…

Tre que lo mes de mai es arribat, l’adagi : « En mai, fai çò que te plai ! » es mes en aplicacion e comença la ronda dels mercats de flors, de las vòtas, etc. Mas, naturalament, cal que Dama Natura siá de la partida… Un periòde plojós e o avètz tot roïnat ! Son d’oradas e d’oradas de trabalh, de la part de benevòls generalament, que son redusidas a res… Los empacharà pas de s’i tornar l’annada seguenta çaquelà…

Pròche d’en cò mieu, la vòta de la vila-jos-prefectura es a la debuta del mes de mai e, generalament, dins aquete periòde, plòu… Alara, cada an, los organizators pregan lo cèl per aver pas un delavaci.

Ongan, an agut d’astre… doas o tres gotetas sonque… e, en seguida, se festeja aquesta setmana lo detzen anniversari de l’embessonatge amb una vilòta pròcha de Venècia.

Las causas son estadas plan preparadas : manifestacions d’amistat de segur mas tanben un « vilatge italian » ont lo monde poiràn manjar sus plaça e crompar produches italians per se far plaser.

Aquete dissabte matin agèrem drech als discorses d’usatge dels conses màgers, de la deputada, etc.

Figuratz-vos qu’ausiguèri parlar de Roma, de París, d’Euròpa (la deputada) mas degun parlèt de Gasconha dins çò que deuriá èsser la promocion del país nòstre… Quin domatge!

Andriu de Gavaudan

Cronica occitana, Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge, lo 14 de mai de 2017

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
6 mai 2017 6 06 /05 /mai /2017 12:10

Un papieròt dins l’urna…

 

Sabi pas vosautres mas un jorn sens sondatges, un jorn sens analisis saberudas, un jorn sens m’as-colhonat-quand-t’ai-vist e me sentissi orfanèl !

N’avèm agut de sondatges, d’analisis, de conselhs, de suputacions venent dels mèdias qu’an totes e cadun una faiçon de veire las causas. Los piègers de tots son benlèu las canals d’informacions en continú autant radiofonicas coma televisualas.

Coma disiá l’autre, cal fornir d’imatges quitament quand i a pas res a veire e cal fornir de testimònis quitament se i a pas res a dire !

O sabètz benlèu pas mas las canals de ràdio se pòdon pas permetre, levat un incident tecnic, de blancs de mai de quinze segondas ; e, sul fenestron, es tot parièr… Alara, los imatges passan en bocla e blagassejan en bocla tanben…

Per tornar a l’eleccion presidenciala, nos trobam un pauc « perduts » d’aver pas pus – durarà pas ! – aquela font de mots e de paraulas… enfin, ieu, me tròbi perdut ! Per la gràcia del réglament electoral, lo desmamatge es brutal e corrèm la risca de far ccolhonadas.

E soi seriós quand vos disi aquò… Vos rendètz compte que desempuèi meses nos an claufit los cervèl amb las declaracions dels candidats – èran onze ! –, avèm après tot d’eles e benlèu los coneissèm melhor ara que se coneisson eles. Per segond torn, n’avèm après un pauc mai encara suls finalistas… E sois pas segur qu’aquò m’agradariá de me veire aital espepissat de pertot, dempuèi ma primièra popada dins a mon raumàs mai recent e d’aprene, gràcias a las novèlas inventadas – « fake news » – que passan suls malhums socials, que soi estat dins una autra vida, un espion a la sòlda d’un dictador, un afidat d’un emir de l’òli o un Don Juan a l’escòli primària !

Enfin, avant de cabussar dins las eleccions legislativas, avèm agut un pauc de calma pendent vint e quatre oras per nos permetre de plan pesar nòstra decision abans un vòte qu’engatjarà lo país dins una direccion o una autra.

S’exprimir per un vòte es pas un caprici mas un drech obtengut de nauta lucha per nòstres devancièrs. Doblidem pas que la democracia es jamai quicòm de definitiu…

Andriu de Gavaudan

Cronica occitana, Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge lo 7 de mai de 2017

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
15 avril 2017 6 15 /04 /avril /2017 16:47

Occitan and the city…

 

O dirai pas jamai pro mas, dempuèi sèt ans ja, una « Quinzena occitana » es organizada en Òut e Garona gràcias a qualques associacions occitan(ist)as, e amb l’ajuda del départament.

En principi, los organizators ensajan de cobrir tot lo departament amb una manifestacion o una autra. Ongan, çaquelà, me sembla que la part gascona del departament, levat una conferéncia a Damazan, es estada ignorada.

Mas en general, e a condicion de se desplaçar, i aviá de matèria pels que volián de trapar quicòm dins nòstra lenga o mailèu sus nòstra lenga occitana.

Es aital qu’avèm agut confréncias suls toponims, concèrts e bals e pasejadas urbanas lucicas…

Amb son association « Agenés occitan », lo Joan Pèire Alari propausava per aquesta dimenjada de Pascas doas passejadas, comentadas en occitan e en francés, a Lairac e a ’Gen.

Dissabte, la passejada a l’entorn de Lairac propausava, jos la direccion de J. L. Granet e Gèli Grande, d’excplicacions sl païsatge, l’agricultura e son evolucion, lo bastit, la toponimia e lo poblament dins l’istòria. Lo tantòst, après un repais en comun, los participants devián ne saber un pauc mai sus las costumas de Lairac gràcias a J. L. Moreno…

La passejada d’uèi es tre qu’interessanta per çò qu’i participan, amb los adults, los drollets de la classa bilingüa de ’Gen e los calandrons de la Calandreta jansemineta.

Aquelas passejadas son una faiçon de tornar instillar un pauc d’occitan – la lenga de nòstre territòri, o cal pas dolbidar – dins la vida vidanta.

Aquel trabalh se fa jos l’egidi de l’Alari qu’es referent municipal per l’occitan e que ven de far abotir, en partida, una de sas demandas : aver los noms de las carrièras del centre vila – lo « còr de vila » tant presat pel conse – en lenga occitana.

Los Ageneses « de soca » o sabon totes que Jansemin teniá botiga pròche del Gravèr e que fasiá profieitar sos clients e los autres de sos poèmas, de sas farivòlas en « lenga gascona ». Son estatua senhoreja al ras mas es pas segur que totes sàpian qual es aquel qu’es pas ni general ni politician e que çaquelà li an fach present d’una estacion de mètro dins la capitala…

Cronica occitana, Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge lo 16 d'abril de 2017

Repost 0
1 avril 2017 6 01 /04 /avril /2017 16:31

Eleccions : peisses d’abril !

 

O dirai pas jamai pro mas aquesta cronica foguèsse tombada ièr, auriatz pas escapat a un peis d’abril coma la costuma o vòl…

Vertat es que, dempuèi qualques annadas, amb la vida que nos fa menar la globalizacion de l’economia, lo « pèis d’abril » sembla vengut quicòm d’incongrú !

E los pissavinagre mancan pas que vos o dison o vos o fan sentir : « Enfin, mossur, me demandi cossí trobatz lo temps encara de far colhonadas un prumèr d’abril ! Avètz pas res mai a far per vos ocupar… Nòstre Dieu, lo vedèl d’aur, consent pas qu’al sacrificis de moneda »

Encara que, a i regardar d’un pauc mai pròche, vesèm que nòstres politicians an sabut servat lor arma de dròlle e son contents quand nos pòdon far d’enganas…

I prenon un plaser tan grand que, quitament un mes abans lo jorn del vòte, quitan pas de nos contar de badinadas…

« Ieu president – presidenta – França tornarà èsser un país que compta dins lo concèrt de las nacions !

« Ieu, president – presidenta – los desirs del pòble francés – que’s aquel ? – seràn escotats e satisfaches.

« Ieu… n’acabarem amb los diktats venguts de l’estrangièr e nòstra sobeiranitat serà completa.

« Ieu… la prioritat serà balhada als Franceses de soca – qu’es aquò ?

« Ieu… etc.

E sabèm ben que lo lendoman del vòte, lo que la majoritat dels ciutadans auràn elegit nos farà comprene qu’èra pas qu’un « pèis d’abril » e que sèm estats plan ninòis de lo creire.

E los candidats que lor nom serà demorat dins la saqueta cridaràn e s’indignaràn contra lo novèl president desprovesit de la volontat necessària per sortir França del caòs e de la confusion. Sos quites « fans », après un periòde d’observacion faràn part de lor decepcion… E aurem drech a d’analisis saberudas dins los mèdia e…

L’epòca o vòl… Lo Francés a tornat trobar la fibra revolucionària… en paraulas. Exigís l’egalitat perfiècha, exigís que cada cap que despasse siá trencat, exigís que tot privilègi siá suprimit, levat los sieus que ne’n son pas çaquelà !

Amic legeire, mesfisatz-vos que vendrà lo jorn que, al nom de l’egalitat e de la transparéncia, nos faràn cabussar disn la « distadura » !

 

CXronica occitana — Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge lo 2 d'abril de 2017

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
1 avril 2017 6 01 /04 /avril /2017 16:19

Coratge, que nse’n cau !

« Coratge, que’n cau ! »

Paraulas de las bèras deus òmes politics qui vòlen vénguer califa. Mès ne i a pas nat qui nse demanda a nosauts de n’aver o se n’avem, de coratge ! E totun, que pensi que lo monde, las gents, los ciutadans, los sostengs, los fans, los electors ne deven muishar enqüèra mei que non pas los pretendents.

« Arren de nevèth devath lo sorelh », ça disen los pishafred e los pishavinagre de tota mena. « Que se’n va temps de har la bugada e qu’es lo sol capable de lavar mei blanc que blanc ! », ça disen los fans deus uns o deus autes.

Nosauts, les vraies gens, los qu’avem lo dret constitucionau d’exprimir la nòsta pensada en un mot, non pas dus mas un sol, lo jorn deu vòte, que’us devem sofrir a longor de colonas o d’antena, parabolica o pas. Que devem subir las lors logorrèas suu cossí deu perqué, suus mejans a hicar en òbra entà redreçar lo país, sus la capacitat qu’an los Francés de comprénguer las necessitats deu moment, etc.

A, los Francés ! Aquera entitat desincarnada que hè flòri demest los candidats. Non son pas nombrós a parlar de nosauts, personas hèitas de carn e de sang, capablas d’emocions, de sentiments. Personas qu’aimarén d’estar consultadas – qu’ac sabi, n’es pas aisit ! – un pauc mei sovent ; personas de las vilas e deu campèstre qui saben la realitat de la vita vitanta lonh de l’atmosfèra deus salons mondans o de las mansas ruraus.

De coratge, que nse’n cau entà demorar pro « ciutadans » – paraula a la mòda ! – responsables e voler a tota fòrça anar votar dins un mes… Sus qué ? Suus programas que degun ne’n parla, aucupats que son a lengassejar suus vestits d’un o emplecs presumits ficticis de l’aute.

Los mèdia ne presentan pas sonque las paraulas « pertinentas », las paraulas « chòc », las frasòtas deus discors en créser que los ciutadans qu’èm ne saben pas mei escotar, legir o pensar…

 

 La Setmana n° 1073

Repost 0
1 avril 2017 6 01 /04 /avril /2017 16:13

Centre vila o « cur » de vila ?

O dirai pas jamai pro mas, a còps, avèm besonh dels vesins per nos conéisser un pauc melhor.

Degun vos dirà pas lo contrari : França es lo país mai bèl del mond e los Franceses – e los Occitans de França ne fan partida qu’o vòlgan o pas ! – son lo pòble mai espiritual, mai ntelligent, mai… de la tèrra, e encara un pauc mai !

Alara, quand un estrangièr, foguèsse jornalista, foguèsse estatsunidenc, escriu causas que poirián èsser mai agradivas, la sang del mond concernits fa pas qu’un torn !

Es çò que ven d’arribar als estatjants d’Albi (Tarn) e sustot a sos elegits après la publicacion d’un article dins lo « New York Times », en angloestatsunidenc de segur.

Lo jornalista a constatat que, a Albi e dins un fum d’autres localitats d’importància equivalenta o mai pichonas, lo centre vila se voja al profièch dels centres comercials localizat en periferia d’aquestas vilas mejanas e vilòtas.

Citi de memòria : « Per mon reportatge, Albi èra sus ma rota… En me sarrant d’Albi, tombèri primièr suls centres comercials dels parquatges comols e claufits de mond… Quand arribèri al centre vila, poguèri pas que constatar que i aviá un fum de comèrcis barrats. E quitament se Albi demòra una vilòta polideta, se cal rendre a l’evidéncia… l’activitat economica a migrat a la periferia dins los centres comercials. »

Los d’Albi ne son estats macats d’aquel reportatge ; es pas jamai plasent de se veire pres coma exemple per quicòm de negatiu… Çaquelà, un jornalista estrangièr que visita las « províncias » de l’exagòn deu pas èsser sistematicament acusat d’« a priori ». Òm pòt pas se plànger d’èsser ignorat pels aparisenquits e en medish temps lorar quand venon constar « de visu » la situacion tala coma es.

Subretot que la mòda sembla de far pròva d’originalitat (!) per batejar o tornar batejar aqueles endreches dedicats a l’idòla novèla : lo dieu moneda !

A la periferia de las vilòtas, los centres commercials se balhavan per nom : « Las pòrtas de… » Albi, Nerac, Tartifume… e los centres vila : « Còr de vila » ?

Mas un còr deu batre si que non i a besonh d’una pila… maissanta lemonada !

 

Cronica occitana – Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge lo 19 de mars de 2017

 

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
11 février 2017 6 11 /02 /février /2017 12:36

… a braces barrats !

O dirai pas jamai pro mas, en venent vièlh, soi de mens en mens un bon public pels afars tristes o quitament tristonels… E d’afars tristonels, ne mancam pas.

D’en primièr, çaquelà, cal parlar dels refugiats, coratjosament apelats « migrants », que son generalament recebuts « los braces barrats » – coma o cantava Brassens – per çò que, per la majoritat, an la pèl maurèla e una religion diferenta.

Es una causa curiosa dins un país, lo nòstre, qu’a subit, als cors dels sègles, d’invasions e d’invasions amb, de segur las populacions autoctònas que se son mescladas amb los envasiors.

I a annadas d’aquò, un occitanista, es a dire un Occitan militant, aviá per costuma de dire que, « nosautres Occitans [èrem] la raça mai pura de bastards » ; e aviá rason. Los Franceses del Nòrd son dins una situacion identica qué que ne pensan.

Totas las invasions, vengudas de l’Èst – per fòrça ! – se son arrestadas en cò nòstre e podèm pensar que, coma èran lasses de córrer, an melhor aimat damorar sus plaça allòc de s’entornar…

Per un país que vòl a tota fòrça far començar son « roman nacional » – una polida idèa ! – mai o mens a la batalha d’Alèsia, i a quicòm que truca. Çò que foguèt possible al cors dels sègles passats o seriá pas mai a l’ora d’ara ? Aqueles envasidors que venián massacrar los qu’èran ja sus plaça aurián aquesit lors letras de noblesa e los qu’arriban ara ne serián incapables ?

Soi d’acòrd que comparason es pas rason mas una categoria de politicians e una categoria de Franceses doblidan un pauc viste que lors aujòls foguèron aculhits e qu’aguèron problèmas d’integracion tanben. Ara, los dròlles qu’an beneficiat dels sacrificis dels parents an quitament perdut la memòria…

Que sián de drecha o d’esquèrra, acceptan pas de partejar un pauc de lor benèsser. La preferéncia nacionala deu senhorejar e cal çaçar totes aqueles raubaires de trabalh e de noiritura.

An pas jamai çaquelà, dens las annadas d’abondància, regetat los immigrats quan venián escobar lor mèrda.

L’eleccion venenta risca de nos embarrar encara un pauc mai dins nòstres egoïsmes !

Cronica occitana

Le Petit Bleu de Lot-et-Garonne, dimenge lo 12 de fevrièr de 2017

 

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article
31 décembre 2016 6 31 /12 /décembre /2016 16:06

Bona annada, « Happy new year ! »

 

O dirai pas jamai pro mas aqueste dissabte matin, lo darrièr mercat de l’annada de Nerac, generalament plan apracticat, fasiá pietat ! Parli pas dels fierejaires que vos propausan linge o vaissèla mas del monde que vos vendon polalha o fromatge, fetge gras o confit, ortalalha, etc.

Avián decidit aparentament de metre lors clients a la dieta en jogant los absents e las Petitas Alèas èran plan tristonèlas… Corollari d’aquò : los clients, de segur, èran plan mens nombroses qu’a l’ordinari…

Vertat es que las fèstas de Nadal e de cap d’an pòdon metre los estomac a ruda espròva.

Tradicionalament, Nadal es la fèsta de la nativitat pels crestians, mas es màgerment « pagana » dins nòstra societat. Lo ressopet d’un còp èra es vengut mai que mai una serada festiva siá a l’ostal amb la parentèla siá unicament una serada entre amics en vila e una escasença per far ribòta. De segur, pendent aquesta serada, los pensaments de la vida vidanta son aital oblidats per un temps.

Festejar lo Cap d’an es una faiçon de saludar l’an novèl, generalament amb d’amics e lo mai sovent « en vila ». Gaug, bonaür, etc. devon far partida de l’ambient, parièr coma lo fetge gras e lo Champagne !

Cuòl d’an e cap d’an fan pas qu’un quand lo relòtge pica lo dotzen còp de mièjanuèit – los relòtges an desaparegut, o sabi ! E veire plen a la man, son pas que crits de jòia e potons, a plena boca o pas, per aculhir un futur que coneissèm pas mas que volèm plen de bonas causas…

Soi segur que los legeires del « Pichon Blau » que me legisson aqueste matin an plan saludat queste an novèl e que los dotze meses a venir lor seràn doces a eles e a lors pròpdans.

De segur, aquesta annada comolarà nòstres desirs per çò qu’o volèm. Nos cal pas escotar las lengas de puta – excusatz, mas vesi pas ges d’autre mot – que nos vòlon isolar un de l’autre, que presican lo replegament sus se, la caça de l’estrangièr, etc.

Malgrat los tempses dificilles per mai d’un, los Òmes gardan totjorn l’espèr d’un avenidor melhor. En vivent dins un monde dubèrt a la moneda, las idèas, etc. devèm èsser dubèrt a l’Autre tanben.

A totes, vos desiri una Bona annada e una bona santat…

 

Cronica occitana, Le Petit Bleu d'Agen, dimanche 1er janvier 2017

Repost 0
Andriu de Gavaudan - dans Vida vidanta
commenter cet article

Presentacion

  • : Le blog de Andriu de Gavaudan
  • Le blog de Andriu de Gavaudan
  • : Actualitat en lenga occitana Lenga e cultura occitanas (occitan ancian e modèrne)
  • Contact

Recèrca